metabolizm u ludzi

Metabolizm u ludzi to złożony zespół reakcji biochemicznych zachodzących w organizmie, które umożliwiają przekształcanie dostarczanych składników odżywczych w energię niezbędną do funkcjonowania komórek i utrzymania homeostazy. Proces ten dzieli się na dwa główne komponenty: katabolizm (rozkład substancji złożonych do prostszych z wydzieleniem energii) oraz anabolizm (synteza złożonych cząsteczek z wykorzystaniem energii).

Główne szlaki metaboliczne obejmują metabolizm węglowodanów (glikoliza, glukoneogeneza, cykl Krebsa), lipidów (lipoliza, beta-oksydacja kwasów tłuszczowych) oraz białek (proteoliza, przekształcanie aminokwasów). Integracja tych szlaków podlega ścisłej regulacji hormonalnej, w której kluczową rolę odgrywają insulina i glukagon, ale także hormony tarczycy, kortyzol i katecholaminy.

Zaburzenia metabolizmu mogą prowadzić do różnorodnych patologii, takich jak cukrzyca, otyłość, dyslipidemie czy choroby spichrzeniowe. Tempo przemian metabolicznych (podstawowa przemiana materii) jest indywidualnie zróżnicowane i zależy od wieku, płci, masy ciała, aktywności fizycznej oraz funkcjonowania układu hormonalnego, szczególnie tarczycy.

W praktyce klinicznej ocena stanu metabolicznego pacjenta obejmuje badania biochemiczne (poziom glukozy, profil lipidowy, parametry wątrobowe), badania obrazowe (np. spektroskopia MR) oraz coraz częściej analizy metabolomiczne, pozwalające na kompleksową ocenę szlaków metabolicznych w zdrowiu i chorobie.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Polalid 5 mg

Lenalidomid, dostępny w postaci racemicznej (S(-) i R(+)), charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym na czczo, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) w ciągu 0,5-2 godzin. Wartości Cmax oraz pole pod krzywą (AUC) rosną proporcjonalnie do dawki, a stosowanie wielokrotnych dawek nie powoduje kumulacji leku. Wchłanianie może być obniżone o około 20% (AUC) i 50% (Cmax) przy spożyciu posiłków wysokotłuszczowych, jednak w badaniach klinicznych lenalidomid podawano niezależnie od posiłku. Lek wykazuje niski stopień wiązania z białkami osocza (23-29%) i jest wydalany głównie przez nerki (90% dawki w postaci niezmienionej), z okresem półtrwania około 3 godzin u zdrowych osób oraz 3-5 godzin u pacjentów z szpiczakiem mnogim i zespołami mielodysplastycznymi. Metabolizm lenalidomidu jest minimalny, nie jest substratem ani inhibitorem enzymów cytochromu P450, co zmniejsza ryzyko interakcji lekowych.
aktywne wydalanie, aminotransferaza asparaginianowa, białko ekstruzji wielolekowej, białko oporności raka piersi, białko oporności wielolekowej, bilirubina całkowita, choroba nerek w fazie końcowej, cytochrom P450, farmakokinetyka lenalidomidu, filtracja kłębuszkowa, hydroksylenalidomid, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, lenalidomid, metabolizm u ludzi, mieszanina racemiczna, N-acetylolenalidomid, okres półtrwania, polipeptyd transportujący aniony organiczne, pompa eksportująca sole kwasów żółciowych, szpiczak mnogi, transporter anionów organicznych, transporter kationów organicznych, wiązanie z białkami osocza, wydalanie nerkowe, wzór Cockcrofta-Gaulta, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zespół mielodysplastyczny
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Lenalidomide Pharmascience 25 mg

Lenalidomid jest podawany jako mieszanina racemiczna enancjomerów S(-) i R(+), z przewagą S(-) (~56%) w osoczu. Po podaniu doustnym na czczo u zdrowych ochotników lek szybko się wchłania, osiągając Cₘₐₓ w 0,5-2 godziny, a farmakokinetyka jest liniowa względem dawki (5-25 mg). Wielokrotne podawanie nie powoduje kumulacji. Spożycie posiłków wysokotłuszczowych i wysokokalorycznych zmniejsza AUC o około 20% i Cₘₐₓ o 50%, jednak w badaniach klinicznych lek stosowano niezależnie od posiłków. Lenalidomid wiąże się z białkami osocza w 23-29%, jest wydalany głównie przez nerki (90% z moczem, 4% z kałem), z okresem półtrwania 3-5 godzin. Metabolizm jest minimalny, nie jest substratem ani inhibitorem enzymów CYP450 ani transporterów leków, co minimalizuje ryzyko interakcji farmakokinetycznych.
AUC, białko ekstruzji wielolekowej, białko oporności raka piersi, białko oporności wielolekowej, bilirubina całkowita, chłoniak z komórek płaszcza, Cmax, cytochrom P450, filtracja kłębuszkowa, hydroksy-lenalidomid, interakcja lekowa, klirens kreatyniny, klirens leku, klirens nerkowy, lenalidomid, metabolizm u ludzi, N-acetylo-lenalidomid, nowotwór układu krwiotwórczego, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenia, polipeptyd transportujący aniony organiczne, pompa eksportująca sole kwasów żółciowych, stężenie w osoczu, szpiczak mnogi, transporter anionów organicznych, transporter kationów organicznych, wiązanie z białkami osocza, wydalanie nerkowe, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zespół mielodysplastyczny

metabolizm u ludzi

Powiązane wpisy

Właściwości farmakokinetyczne – Polalid 5 mg

Właściwości farmakokinetyczne – Lenalidomide Pharmascience 25 mg