mikrouszkodzenie skóry
Mikrouszkodzenie skóry to kontrolowane, niewielkie uszkodzenie warstw skóry wywołane celowo w celu stymulacji procesów regeneracyjnych i naprawczych. Zabieg ten, znany również jako mikronakłuwanie (microneedling), polega na wykonaniu tysięcy mikroskopijnych nakłuć w skórze za pomocą specjalistycznych urządzeń wyposażonych w igły o długości od 0,5 do 3 mm.
Mechanizm działania mikrouszkodzeń opiera się na indukowanej kolagenogenezie. Mikrourazy stymulują fibroblasty do produkcji nowego kolagenu i elastyny, co prowadzi do zagęszczenia i przebudowy struktury skóry. Ponadto zabieg zwiększa przepuszczalność naskórka, umożliwiając lepszą penetrację substancji aktywnych stosowanych miejscowo.
Mikrouszkodzenia skóry znajdują zastosowanie w terapii blizn (potrądzikowych, pourazowych, pooperacyjnych), rozstępów, zmarszczek, a także w leczeniu fotostarzenia skóry i hiperpigmentacji. Procedura ta jest stosunkowo bezpieczna dla większości fototypów skóry i wiąże się z krótkim okresem rekonwalescencji w porównaniu do ablacyjnych metod laserowych.
Do najczęstszych działań niepożądanych po zabiegu mikrouszkodzeń należą rumień, obrzęk, suchość skóry oraz możliwe krwawienie punktowe, które ustępują zazwyczaj w ciągu 24-72 godzin. Przeciwwskazaniami do wykonania zabiegu są: aktywne infekcje skórne, trądzik w fazie aktywnej, tendencja do powstawania keloidów, choroby autoimmunologiczne oraz przyjmowanie leków przeciwzakrzepowych.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Wrzody – Epidemiologia
Wrzody (furunculi) stanowią istotny problem zdrowotny o zmiennej częstości występowania, wynoszącej w Anglii około 450 na 100 000 osobo-lat (95% CI 447-452) z tendencją wzrostową hospitalizacji z powodu ciężkich ropni gronkowcowych i wrzodów (z 123 do 236 na 100 000 osobo-lat w latach 1998/1999–2010/2011). W USA, w populacji wojskowej, częstość SSTI, w tym wrzodów, wynosiła 352,8 na 10 000 osobo-lat, co stanowi 37% spadek względem lat 2013-2016, lecz pozostaje o 20% wyższa niż w populacji cywilnej. Czynniki ryzyka obejmują obniżoną odporność, cukrzycę, golenie, otyłość, palenie tytoniu, złe warunki higieniczne i przeludnienie. Szczególną uwagę zwraca rosnąca rola metycylinoopornego gronkowca złocistego (MRSA), zarówno szpitalnego (HA-MRSA), jak i pozaszpitalnego (CA-MRSA), który jest oporny na wiele antybiotyków i powoduje trudne do leczenia infekcje skórne, w tym czyraczność.
alergia skórna, bakteriemia, cukrzyca, czyrak, dermatoza, furunkuloza, hidradenitis suppurativa, karbunkuł, kolonizacja MRSA, metycylinooporny gronkowiec złocisty, mikrouszkodzenie skóry, nawracający wrzód, nawrót choroby, oporność na środki przeciwdrobnoustrojowe, parazytemią, posocznica, pseudozapalenie mieszków włosowych, ropień, ropień gronkowcowy, sepsa, Staphylococcus aureus, wrzód, zakażenie gronkowcowe, zakażenie skóry i tkanek miękkich, zakażenie szpitalne MRSA, zapalenie mieszków włosowych, zapalenie tkanki łącznej - Leksykon chorób i schorzeń
Herpetyczne białaczki palców – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Herpetyczne białaczki palców (herpetic whitlow) to bolesne, wirusowe zakażenie skóry palca wywołane przez HSV-1 lub HSV-2, charakteryzujące się obecnością bolesnych pęcherzyków w okolicy paznokcia oraz stanem zapalnym tkanek. Incydencja wynosi około 2,5/100 000 osób rocznie. Objawy pojawiają się po 1-2 tygodniach od ekspozycji i obejmują prodromalne pieczenie, obrzęk, zaczerwienienie, pęcherzyki z przejrzystym płynem oraz intensywny ból. Leczenie jest głównie objawowe, z zastosowaniem doustnych leków przeciwwirusowych (acyklowir 800 mg 2x/d lub 200 mg 5x/d, walacyklowir, famcyklowir) podawanych przez 5-7 dni, szczególnie skutecznych w ciągu pierwszych 48 godzin od wystąpienia objawów. Miejscowe stosowanie 5% kremu acyklowiru może wspomagać terapię. Kontrola bólu obejmuje NLPZ i paracetamol, a w razie nadkażenia bakteryjnego stosuje się antybiotyki ukierunkowane na Staphylococcus aureus. Nawrót choroby występuje u 30-50% pacjentów i jest zwykle łagodniejszy, a wczesne leczenie przeciwwirusowe w fazie prodromalnej może zapobiec pełnemu rozwojowi zmian.
acyklowir, antybiotykoterapia, dystrofia paznokcia, edukacja pacjenta, famcyklowir, faza prodromalna, gronkowiec złocisty, herpetyczna białaczka palców, lek przeciwbólowy, lek przeciwwirusowy, mikrouszkodzenie skóry, nadkażenie bakteryjne, nadżerka skóry, nawrót choroby, niesteroidowy lek przeciwzapalny, obrzęk i zaczerwienienie, ocena stanu pacjenta, opryszczkowe zapalenie mózgu, opryszczkowe zapalenie rogówki, pęcherzyk wypełniony płynem, powiększenie węzłów chłonnych, soczewka kontaktowa, walacyklowir, wirus opryszczki pospolitej, wywiad medyczny, zimny kompres, zwój nerwowy - Leksykon chorób i schorzeń
Brodawki narządów płciowych – Etiologia i przyczyny
Kłykciny kończyste (condyloma acuminata) są wywoływane głównie przez niskoonkogenne typy HPV 6 i 11, które odpowiadają za około 90% przypadków. Wirus przenosi się przede wszystkim drogą kontaktu seksualnego (waginalny, analny, oralny), infekując keratynocyty i komórki nabłonkowe przez mikrouszkodzenia skóry i błon śluzowych. Okres inkubacji jest zmienny, a przebieg infekcji może obejmować eliminację wirusa przez układ odpornościowy (około 90% w ciągu 2 lat), stan latencji, rozwój widocznych brodawek lub, rzadko, zmiany przedrakowe przy zakażeniu typami wysokoonkogennymi (np. HPV 16, 18). Zakażenie jest przewlekłe, z możliwością nawrotów mimo leczenia, a osoby z obniżoną odpornością (HIV, immunosupresja) są szczególnie narażone na cięższy przebieg i ryzyko progresji nowotworowej.
autoinokulacja, badanie cytologiczne, brodawczak krtani, choroba autoimmunologiczna, HPV 6 i 11, keratynocyt, kłykciny kończyste, koinfekcja, kontakt skóra do skóry, latencja wirusa, lek immunosupresyjny, mikrouszkodzenie skóry, obniżona odporność, okres inkubacji, onkogeneza, potencjał onkogenny, proliferacja komórkowa, rak szyjki macicy, seks oralny, stosunek analny, stosunek waginalny, szczepienie przeciwko HPV, transmisja wertykalna, wirus brodawczaka ludzkiego, zmiana przedrakowa - Leksykon leków
Działania niepożądane – Clotrimazolum Amara 10 mg/g
Stosowanie kremu Clotrimazolum Amara (10 mg/g) może wiązać się z występowaniem działań niepożądanych, głównie o charakterze lokalnym i zazwyczaj łagodnym. Do rzadkich objawów należą pęcherzyki, rumień, obrzęki, świąd, pieczenie, parzący ból oraz pęknięcia skóry w miejscu aplikacji (częstość ≥ 1/10000 do < 1/1000). Ponadto, mogą pojawić się reakcje immunologiczne, takie jak kontaktowe alergiczne zapalenie skóry oraz pokrzywka, które stanowią wskazanie do przerwania terapii. W składzie preparatu znajdują się substancje pomocnicze: alkohol cetylowy (3 g/100 g), alkohol cetostearylowy (11 g/100 g) oraz alkohol benzylowy (1 g/100 g), które mogą wywoływać miejscowe reakcje u osób z nadwrażliwością.
alkohol benzylowy, alkohol cetostearylowy, alkohol cetylowy, klotrymazol, kontaktowe alergiczne zapalenie skóry, miejscowa reakcja skórna, mikrouszkodzenie skóry, nadwrażliwość na składniki leku, obrzęk, obrzęk tkanek, ogólnoustrojowa reakcja alergiczna, pęcherzyk skórny, pęknięcie skóry, pieczenie skóry, pokrzywka, rumień, świąd skóry, zaburzenie immunologiczne, zaburzenie skóry, zaczerwienienie skóry, zapalenie skóry, zmiana skórna