zakażenie opryszczką
Zakażenie opryszczką (herpes) to powszechna choroba wirusowa wywoływana przez wirusa opryszczki pospolitej (Herpes simplex virus, HSV). Wyróżnia się dwa główne typy: HSV-1, odpowiedzialny głównie za opryszczkę wargową, oraz HSV-2, zwykle powodujący opryszczkę narządów płciowych. Charakterystycznym objawem są bolesne, płynowe pęcherzyki, które po pęknięciu tworzą strupki.
Wirus HSV po pierwotnym zakażeniu pozostaje w organizmie w stanie latentnym w zwojach nerwowych. Może ulegać reaktywacji pod wpływem czynników takich jak stres, gorączka, ekspozycja na promieniowanie UV, osłabienie odporności czy zmiany hormonalne. Zakażenie przenosi się przez bezpośredni kontakt z wydzieliną z pęcherzyków lub błon śluzowych osoby zakażonej.
Diagnostyka opiera się głównie na obrazie klinicznym, ale może być uzupełniona o badania laboratoryjne: izolację wirusa z materiału biologicznego, PCR, badania serologiczne wykrywające przeciwciała anty-HSV. Leczenie obejmuje stosowanie leków przeciwwirusowych (acyklowir, walacyklowir, famcyklowir), które są najskuteczniejsze przy wczesnym wdrożeniu terapii.
Opryszczka stanowi szczególne zagrożenie dla noworodków (zakażenie okołoporodowe), osób z obniżoną odpornością oraz kobiet w ciąży. U pacjentów immunokompetentnych zakażenie ma zwykle łagodny, samoograniczający się przebieg. Profilaktyka obejmuje unikanie bliskiego kontaktu z osobami z aktywnymi zmianami oraz stosowanie leków przeciwwirusowych w terapii supresyjnej u osób z częstymi nawrotami.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Vortemyel
Bortezomib (Vortemyel) stosowany jest wyłącznie drogą dożylną lub podskórną, podanie dooponowe jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko zgonu. W trakcie terapii często obserwuje się toksyczność hematologiczną, w tym małopłytkowość (spadek liczby płytek do 25 000/μl lub niżej), neutropenię i niedokrwistość, z najniższą liczbą płytek i neutrofilów w 11. dniu cyklu. Wskazane jest regularne monitorowanie morfologii krwi oraz stosowanie G-CSF w przypadku neutropenii. Należy zwrócić uwagę na ryzyko krwawień przy trombocytopenii i wstrzymać leczenie, gdy PLT <25 000/μl (<30 000/μl przy skojarzeniu z melfalanem i prednizonem). Profilaktyka przeciwwirusowa jest zalecana ze względu na zwiększone ryzyko reaktywacji wirusa Herpes zoster (14% w schemacie bortezomib + melfalan + prednizon). Przed terapią skojarzoną z rytuksymabem należy wykonać badania przesiewowe w kierunku HBV i rozważyć profilaktykę przeciwwirusową u nosicieli.
bortezomib, chłoniak z komórek płaszcza, choroba posurowicza, czynniki stymulujące kolonie, droga podskórna, frakcja wyrzutowa lewej komory, hiperurycemia, hipotonia ortostatyczna, inhibitor CYP3A4, kłębuszkowe zapalenie nerek, małopłytkowość, neuropatia obwodowa, neuropatia układu autonomicznego, neutropenia, niedociśnienie ortostatyczne, niedrożność jelit, ostra białaczka szpikowa, parestezja, podanie dooponowe, postępująca wieloogniskowa leukoencefalopatia, profilaktyka przeciwwirusowa, schemat BR-CAP, śródmiąższowe zapalenie płuc, toksyczność hematologiczna, toksyczność przewodu pokarmowego, trombocytopenia, wirus półpaśca, wirus WZW typu B, wydłużenie odstępu QT, zakażenie opryszczką, zastoinowa niewydolność serca, zespół ostrej niewydolności oddechowej, zespół rozpadu guza, zespół tylnej odwracalnej encefalopatii - Leksykon substancji czynnych
Inozyna pranobeks – Dawkowanie i sposób podawania
Inozyna pranobeks jest stosowana w leczeniu infekcji wirusowych, a jej dawkowanie powinno być precyzyjnie dostosowane do masy ciała pacjenta oraz nasilenia choroby. Zalecana dawka dobowa dla dorosłych i dzieci powyżej 1. roku życia wynosi 50 mg/kg masy ciała, podawana w 3-4 dawkach podzielonych, z maksymalną dawką 4 g na dobę. Standardowy czas terapii wynosi od 5 do 14 dni, z kontynuacją leczenia przez 1-2 dni po ustąpieniu objawów. W przypadku preparatów o stężeniu 100 mg/ml (forte) stosuje się 0,5 ml/kg/dobę, a dla 50 mg/ml – 1 ml/kg/dobę. Dawkowanie u dzieci jest szczegółowo określone w zależności od masy ciała i stężenia preparatu, z uwzględnieniem specjalnych form, takich jak Virumed Junior czy saszetki, gdzie dawki są odpowiednio modyfikowane. W terapii podostrego stwardniającego zapalenia mózgu dawka może być zwiększona do 100 mg/kg/dobę, nie przekraczając 4 g/dobę, z koniecznością stałej oceny stanu pacjenta.