tworzenie skrzepów

Tworzenie skrzepów, znane w medycynie jako proces krzepnięcia krwi lub hemostaza, to złożony, wieloetapowy mechanizm fizjologiczny, który zapobiega nadmiernej utracie krwi w przypadku uszkodzenia naczyń krwionośnych. Proces ten obejmuje kilka kluczowych faz: adhezję płytek krwi do uszkodzonego miejsca, ich aktywację i agregację, a następnie kaskadę krzepnięcia prowadzącą do powstania fibryny.

W procesie krzepnięcia krwi uczestniczą czynniki krzepnięcia (I-XIII), płytki krwi oraz śródbłonek naczyniowy. Kaskada krzepnięcia może być inicjowana na drodze zewnątrzpochodnej (poprzez czynnik tkankowy) lub wewnątrzpochodnej (poprzez kontakt z ujemnie naładowaną powierzchnią), prowadząc do aktywacji protrombiny do trombiny, która przekształca fibrynogen w fibrynę tworzącą sieć stabilizującą skrzep.

Zaburzenia procesu krzepnięcia mogą prowadzić do poważnych konsekwencji klinicznych – nadmierna skłonność do tworzenia skrzepów (trombofilia) zwiększa ryzyko zakrzepicy żył głębokich, zatorowości płucnej czy udaru niedokrwiennego, podczas gdy upośledzenie krzepnięcia skutkuje skazą krwotoczną. Diagnostyka obejmuje badania laboratoryjne takie jak czas protrombinowy (PT), czas częściowej tromboplastyny po aktywacji (APTT) oraz oznaczanie aktywności poszczególnych czynników krzepnięcia.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Losmina 40 mg/0,4 ml (4000 j.m.)

Losmina (enoksaparyna sodowa) jest dostępna w ampułko-strzykawkach o dawkach od 2000 j.m. (20 mg)/0,2 ml do 10 000 j.m. (100 mg)/1 ml. Dawkowanie zależy od wskazań klinicznych oraz indywidualnego ryzyka zakrzepowo-zatorowego pacjenta. Profilaktyka u pacjentów z umiarkowanym ryzykiem wymaga podania 2000 j.m. (20 mg) raz na dobę podskórnie, rozpoczynając 2 godziny przed zabiegiem, przez 7-10 dni. U pacjentów z wysokim ryzykiem stosuje się 4000 j.m. (40 mg) raz na dobę, najlepiej 12 godzin przed zabiegiem, z możliwością przedłużenia profilaktyki do 4-5 tygodni w zależności od rodzaju operacji. W leczeniu zakrzepicy i zatorowości płucnej stosuje się schematy 150 j.m./kg mc. (1,5 mg/kg mc.) raz na dobę lub 100 j.m./kg mc. (1 mg/kg mc.) dwa razy na dobę, z czasem terapii około 10 dni i późniejszym wprowadzeniem doustnych leków przeciwzakrzepowych. W świeżym zawale mięśnia sercowego z uniesieniem odcinka ST dawka początkowa to 3000 j.m. (30 mg) bolusem dożylnym, następnie 100 j.m./kg mc. (1 mg/kg mc.) podskórnie co 12 godzin, z maksymalną dawką 10 000 j.m. (100 mg) dla pierwszych dwóch dawek podskórnych.
antagonista witaminy K, bezpośredni doustny lek przeciwzakrzepowy, bolus dożylny, dawka nasycająca, dawka podtrzymująca, enoksaparyna sodowa, fibrynoliza, hemodializa, klirens kreatyniny, krwiak okołordzeniowy, kwas acetylosalicylowy, leczenie przeciwpłytkowe, lek przeciwzakrzepowy, nakłucie lędźwiowe, niestabilna dławica piersiowa, ostry zespół wieńcowy, pierścień fibrynowy, przezskórna interwencja wieńcowa, schyłkowa choroba nerek, tworzenie skrzepów, uniesienie odcinka ST, wstrzyknięcie podskórne, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zakrzepica żył głębokich, zatorowość płucna, zawał mięśnia sercowego, znieczulenie podpajęczynówkowe, znieczulenie zewnątrzoponowe, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Berinert 2000 2000 j.m.

Przedkliniczne badania ludzkiego inhibitora C1-esterazy, substancji czynnej produktów Berinert 2000 i Berinert 3000, wykazały brak istotnej toksyczności zarówno po jednorazowym, jak i powtarzanym podaniu. Badania obejmowały różne drogi podania, w tym dożylne (i.v.) oraz podskórne (s.c.), co jest kluczowe dla praktycznego zastosowania leku. Ocena miejscowej tolerancji po podaniu podskórnym nie wykazała żadnych niepożądanych reakcji, potwierdzając bezpieczeństwo stosowania w zalecanej formie podania. Ponadto, standardowe testy przedkliniczne nie wykazały potencjału prokoagulacyjnego, eliminując ryzyko powstawania zakrzepów u pacjentów leczonych Berinertem.
bezpieczeństwo farmakologiczne, inhibitor C1-esterazy, lek Berinert, podanie dożylne, podanie podskórne, potencjał prokoagulacyjny, profil bezpieczeństwa, toksyczność dawki pojedynczej, toksyczność dawki powtarzanej, toksyczność reprodukcyjna, tolerancja miejscowa, tworzenie skrzepów, właściwości rakotwórcze
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Enoxaparin sodium LEK-AM 8 000 j.m. (80 mg)/0,8 ml

Enoxaparin sodium LEK-AM to heparyna drobnocząsteczkowa o działaniu przeciwzakrzepowym, dostępna w dawkach od 2000 j.m. (20 mg)/0,2 ml do 10 000 j.m. (100 mg)/1 ml w formie roztworu do wstrzykiwań. Preparat jest wskazany do profilaktyki żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej (ŻChZZ) u pacjentów chirurgicznych z umiarkowanym i wysokim ryzykiem, zwłaszcza po zabiegach ortopedycznych, chirurgii ogólnej i onkologicznej. Ponadto, stosuje się go u pacjentów internistycznych z ostrymi schorzeniami i ograniczoną mobilnością, takimi jak ostra niewydolność serca, niewydolność oddechowa, ciężkie zakażenia oraz choroby reumatyczne. Enoksaparyna jest również zalecana w leczeniu zakrzepicy żył głębokich (ZŻG) i zatorowości płucnej (ZP) o niskim i średnim ryzyku, z wyłączeniem przypadków wymagających trombolizy lub interwencji chirurgicznej. W hemodializie zapobiega wykrzepianiu krwi w układzie dializacyjnym, umożliwiając efektywne przeprowadzenie zabiegu.
aktywność anty-Xa, chirurgia onkologiczna, choroba reumatyczna, ciężkie zakażenie, doustny antykoagulant, działanie przeciwzakrzepowe, endoprotezoplastyka stawu biodrowego, enoksaparyna sodowa, hemodializa, heparyna drobnocząsteczkowa, krążenie pozaustrojowe, kwas acetylosalicylowy, leczenie trombolityczne, niestabilna dławica piersiowa, niewydolność nerek, niewydolność oddechowa, NSTEMI, ostra niewydolność serca, ostry zespół wieńcowy, PCI, profilaktyka przeciwzakrzepowa, profilaktyka zakrzepowo-zatorowa, przezskórna interwencja wieńcowa, STEMI, tworzenie skrzepów, zabieg chirurgiczny ortopedyczny, zakrzepica żył głębokich, zatorowość płucna, zawał mięśnia sercowego z uniesieniem odcinka ST, zawał serca bez uniesienia odcinka ST, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa
Leksykon substancji czynnych
Wapnia chlorek – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności

Wapnia chlorek jest szeroko stosowany w medycynie, zwłaszcza w roztworach do infuzji, żywieniu pozajelitowym, dializie oraz klejach tkankowych. Jego podawanie wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z ryzykiem hiperkalcemii, zaburzeniami czynności nerek, chorobami ziarniakowymi (np. sarkoidozą) oraz u osób z wtórną nadczynnością przytarczyc. Należy unikać jednoczesnego podawania wapnia chlorku z krwią konserwowaną cytrynianami przez ten sam zestaw infuzyjny ze względu na ryzyko wykrzepiania. Szczególnie istotne jest przeciwwskazanie do jednoczesnego stosowania wapnia chlorku z ceftriaksonem u pacjentów powyżej 28 dni życia, ze względu na ryzyko wytrącania się osadów wapniowych, które mogą prowadzić do poważnych powikłań, w tym zgonów. Monitorowanie stężenia elektrolitów (wapnia, fosforanów, potasu, magnezu), równowagi kwasowo-zasadowej oraz parametrów biochemicznych i hematologicznych jest niezbędne podczas terapii, zwłaszcza u pacjentów z niewydolnością nerek i zaburzeniami gospodarki wapniowo-fosforanowej.
ceftriakson, dializa otrzewnowa, gospodarka wapniowo-fosforanowa, hiperchloremia, hiperfosfatemia, hiperkalcemia, hiperkalciuria, hiperkaliemia, hipernatremia, hipokalcemia, kamień nerkowy wapniowy, klej tkankowy, krew konserwowana cytrynianami, parathormon, przetaczanie krwi, reakcja anafilaktyczna, równowaga kwasowo-zasadowa, roztwór do dializy, roztwór do infuzji, tworzenie skrzepów, wtórna nadczynność przytarczyc, wykrzepianie, wynaczynienie, zaburzenie równowagi elektrolitowej, zatorowość naczyń płucnych, żywienie pozajelitowe
Leksykon substancji czynnych
Inhibitor C1-esterazy – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

Inhibitor C1-esterazy, pozyskiwany z ludzkiego osocza, wykazuje farmakologiczne właściwości zbliżone do endogennego białka i jest stosowany terapeutycznie w różnych preparatach (Berinert 500, 1500, 2000, 3000 j.m.). Przedkliniczne badania toksykologiczne na modelach zwierzęcych (szczury, myszy, króliki) nie wykazały toksyczności ani po pojedynczym, ani po wielokrotnym podaniu dożylnym i podskórnym. Ocena tolerancji miejscowej potwierdziła dobrą reakcję kliniczną i histologiczną po różnych drogach podania, w tym dożylnym, podskórnym, dotętniczym i domięśniowym. Szczególnie istotne jest bezpieczeństwo w kontekście ryzyka zakrzepicy – badania in vivo na królikach z dawkami do 800 j.m./kg nie wykazały zwiększonego ryzyka powstawania skrzepów, co potwierdzają również standardowe testy farmakologiczne.
badanie toksykologiczne, bezpieczeństwo farmakologiczne, białko endogenne, bierna anafilaksja skórna, dawka pojedyncza, determinanta antygenowa, działanie kancerogenne, działanie toksyczne, immunogenność, inhibitor C1-esterazy, osocze ludzkie, pasteryzacja, podanie domięśniowe, podanie dotętnicze, podanie dożylne, podanie podskórne, powstawanie przeciwciał, ryzyko zakrzepicy, składnik endogenny, toksyczność dawek, toksyczność reprodukcyjna, tolerancja miejscowa, tworzenie skrzepów, właściwość rakotwórcza, zakrzepowość
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Crusia 60 mg/0,6 ml (6000 j.m.)

Enoksaparyna sodowa (Crusia) jest stosowana w profilaktyce i leczeniu zakrzepowo-zatorowym zróżnicowanym dawkowanie w zależności od ryzyka pacjenta i wskazań klinicznych. W profilaktyce żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej (ŻChZZ) u pacjentów z umiarkowanym ryzykiem zaleca się dawkę 2000 j.m. (20 mg) raz na dobę podskórnie, rozpoczynając 2 godziny przed zabiegiem, przez 7-10 dni. U pacjentów z wysokim ryzykiem stosuje się 4000 j.m. (40 mg) raz na dobę, najlepiej 12 godzin przed zabiegiem, z możliwością przedłużenia profilaktyki do 5 tygodni po dużych zabiegach ortopedycznych lub do 4 tygodni po chirurgii onkologicznej. U pacjentów internistycznych dawka wynosi 4000 j.m. (40 mg) raz na dobę przez 6-14 dni. W leczeniu zakrzepicy żył głębokich (ZŻG) i zatorowości płucnej (ZP) stosuje się schematy: 150 j.m./kg mc. (1,5 mg/kg mc.) raz na dobę u pacjentów bez powikłań lub 100 j.m./kg mc. (1 mg/kg mc.) dwa razy na dobę u pacjentów z powikłaniami, przez około 10 dni, z późniejszym przejściem na doustne leki przeciwzakrzepowe.
chirurgia jamy brzusznej, chirurgia ortopedyczna, choroba nowotworowa, czynna choroba nowotworowa, dostęp naczyniowy, doustny lek przeciwzakrzepowy, enoksaparyna sodowa, fibrynoliza, hemodializa, krążenie pozaustrojowe, kwas acetylosalicylowy, leczenie przeciwpłytkowe, leczenie trombolityczne, niestabilna dławica piersiowa, ostry zespół wieńcowy, pacjent internistyczny, pierścień fibrynowy, przezskórna interwencja wieńcowa, sesja dializy, stratyfikacja ryzyka, terapia przeciwpłytkowa, tworzenie skrzepów, wstrzyknięcie dożylne, wstrzyknięcie podskórne, zabieg chirurgiczny, zakrzepica proksymalna, zakrzepica żył głębokich, zatorowość płucna, zawał mięśnia sercowego, zawał NSTEMI, zawał STEMI, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Tranexamic Acid Tillomed 500 mg

Kwas traneksamowy w dawce 500 mg w postaci tabletek powlekanych jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub składniki preparatu, a także u osób z ostrą chorobą zakrzepowo-zatorową, w tym zakrzepicą żył głębokich, zatorowością płucną oraz zakrzepicą żył mózgowych. Przeciwwskazaniem jest również historia zakrzepicy żylnej lub tętniczej, stan fibrynolityczny po koagulopatii ze zużycia, ciężkie zaburzenia czynności nerek oraz występowanie drgawek w wywiadzie, ze względu na ryzyko kumulacji leku i obniżenia progu drgawkowego. W tych sytuacjach stosowanie kwasu traneksamowego może prowadzić do poważnych powikłań, w tym nawrotów zakrzepicy, reakcji anafilaktycznych oraz nasilenia napadów padaczkowych.
W przypadku pacjentów z czynnikami ryzyka zakrzepicy (np. osoby starsze, unieruchomione, po dużych zabiegach operacyjnych, z chorobą nowotworową), przyjmujących leki zwiększające ryzyko zakrzepicy (np. doustne środki antykoncepcyjne zawierające estrogeny), a także u kobiet w ciąży i pacjentów z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek, zaleca się szczególną ostrożność oraz rozważenie alternatywnych metod leczenia. Przed zastosowaniem Tranexamic Acid Tillomed konieczne jest przeprowadzenie szczegółowego wywiadu medycznego, w celu oceny stosunku korzyści do ryzyka i uniknięcia potencjalnych powikłań związanych z terapią kwasem traneksamowym.
choroba zakrzepowo-zatorowa, drgawki, koagulopatia ze zużycia, krwiomocz, kwas traneksamowy, materiał zatorowy, nadwrażliwość, napad padaczkowy, niewydolność nerek, próg drgawkowy, reakcja anafilaktyczna, środek przeciwfibrynolityczny, stan fibrynolityczny, tabletki powlekane, tętnica płucna, tworzenie skrzepów, zakrzepica żył głębokich, zakrzepica żył mózgowych, zakrzepica żylna, zatorowość płucna, zatrzymanie moczu
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Enoxaparin sodium Ledraxen 4000 j.m.

Enoxaparin sodium Ledraxen jest dostępny w formie roztworu do wstrzykiwań w ampułko-strzykawkach o aktywności anty-Xa od 2000 j.m. (20 mg) do 10 000 j.m. (100 mg). W profilaktyce żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej (ŻChZZ) u pacjentów chirurgicznych dawkowanie zależy od ryzyka zakrzepowo-zatorowego: 2000 j.m. (20 mg) raz na dobę podskórnie dla umiarkowanego ryzyka oraz 4000 j.m. (40 mg) raz na dobę dla wysokiego ryzyka, z rozpoczęciem profilaktyki odpowiednio 2 godziny lub 12 godzin przed zabiegiem. Leczenie trwa co najmniej 7-10 dni, z możliwością przedłużenia do 5 tygodni po dużych zabiegach ortopedycznych lub do 4 tygodni po zabiegach onkologicznych jamy brzusznej i miednicy. U pacjentów internistycznych zalecana dawka wynosi 4000 j.m. (40 mg) raz na dobę przez 6-14 dni. W leczeniu zakrzepicy żył głębokich i zatorowości płucnej stosuje się schemat jednorazowy 150 j.m./kg mc. (1,5 mg/kg mc.) lub dwukrotny 100 j.m./kg mc. (1 mg/kg mc.) podskórnie, średnio przez 10 dni, z koniecznością przejścia na doustne leki przeciwzakrzepowe w miarę możliwości klinicznych.
aktywność anty-Xa, bolus dożylny, choroba nowotworowa, dostęp naczyniowy, doustny lek przeciwzakrzepowy, enoksaparyna sodowa, hemodializa, krążenie pozaustrojowe, kwas acetylosalicylowy, leczenie fibrynolityczne, leczenie przeciwpłytkowe, leczenie trombolityczne, niestabilna dławica piersiowa, ostry zespół wieńcowy, otyłość, pierścień fibrynowy, przezskórna interwencja wieńcowa, świeży zawał mięśnia sercowego z uniesieniem odcinka ST, tworzenie skrzepów, wstrzyknięcie dożylne, wstrzyknięcie podskórne, zakrzepica proksymalna, zakrzepica żył głębokich, zatorowość płucna, zawał mięśnia sercowego bez uniesienia odcinka ST, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Ibufen Baby 125 mg

Ibufen Baby, zawierający 125 mg ibuprofenu w postaci czopków, jest niesteroidowym lekiem przeciwzapalnym (NLPZ) z grupy pochodnych kwasu propionowego (kod ATC: M01AE01). Jego działanie farmakologiczne obejmuje efekty przeciwbólowe, przeciwzapalne oraz przeciwgorączkowe, które wynikają głównie z hamowania aktywności enzymu cyklooksygenazy prostaglandynowej, kluczowego w syntezie prostaglandyn będących mediatorami stanu zapalnego. Efekt terapeutyczny przeciwbólowy i przeciwgorączkowy pojawia się już w ciągu 30 minut od podania, co jest istotne w leczeniu stanów gorączkowych i bólowych u dzieci. Preparat dostępny jest w formie czopków o cylindrycznym kształcie, co ułatwia podanie u najmłodszych pacjentów.
agregacja płytek krwi, cyklooksygenaza prostaglandynowa, działanie kardioprotekcyjne, działanie przeciwbólowe, działanie przeciwgorączkowe, działanie przeciwzapalne, ibufen baby, ibuprofen, krzepnięcie krwi, kwas acetylosalicylowy, kwas arachidonowy, mediator stanu zapalnego, niesteroidowy lek przeciwzapalny, pochodna kwasu propionowego, profilaktyka chorób sercowo-naczyniowych, stan gorączkowy, synteza prostaglandyn, tromboksan, tworzenie skrzepów
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Enoxaparin sodium LEK-AM 10 000 j.m. (100 mg)/ml

Enoksaparyna sodowa LEK-AM jest dostępna w ampułko-strzykawkach o dawkach od 2000 j.m. (20 mg)/0,2 ml do 10 000 j.m. (100 mg)/1 ml i stosowana jest w profilaktyce oraz leczeniu zakrzepowo-zatorowym. Dawkowanie jest indywidualizowane w zależności od wskazań klinicznych i ryzyka pacjenta. U pacjentów chirurgicznych z umiarkowanym ryzykiem profilaktyka wynosi 2000 j.m. (20 mg) podskórnie raz na dobę, a u wysokiego ryzyka 4000 j.m. (40 mg) raz na dobę, z możliwością przedłużenia do 5 tygodni w dużych zabiegach ortopedycznych. W leczeniu zakrzepicy i zatorowości stosuje się schemat 150 j.m./kg mc. (1,5 mg/kg mc.) raz na dobę lub 100 j.m./kg mc. (1 mg/kg mc.) dwa razy na dobę u pacjentów z wyższym ryzykiem nawrotu. W niestabilnej dławicy piersiowej i NSTEMI dawka wynosi 100 j.m./kg mc. co 12 godzin, a w STEMI początkowo podaje się bolus 3000 j.m. (30 mg) dożylnie oraz 100 j.m./kg mc. podskórnie, następnie 100 j.m./kg mc. co 12 godzin (maksymalnie 10 000 j.m./100 mg dla pierwszych dwóch dawek). U pacjentów ≥75 lat z STEMI bolus jest pomijany, a dawka podskórna wynosi 75 j.m./kg mc. co 12 godzin (maksymalnie 7500 j.m./75 mg). Enoksaparyna jest podawana podskórnie, z wyjątkiem bolusa dożylnego w STEMI, i nie należy jej podawać domięśniowo.
antagonista witaminy K, doustny lek przeciwzakrzepowy, enoksaparyna sodowa, hemodializa, klirens kreatyniny, krążenie pozaustrojowe, krwiak okołordzeniowy, nakłucie lędźwiowe, niestabilna dławica piersiowa, ostry zespół wieńcowy, roztwór do wstrzykiwań, świeży zawał mięśnia sercowego, terapia przeciwpłytkowa, tworzenie skrzepów, uniesienie odcinka ST, wstrzyknięcie dożylne, wstrzyknięcie podskórne, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zakrzepica żył głębokich, zatorowość płucna, zawał serca bez uniesienia odcinka ST, znieczulenie podpajęczynówkowe, znieczulenie zewnątrzoponowe, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Crusia 80 mg/0,8 ml (8000 j.m.)

Enoksaparyna sodowa (Crusia) jest dostępna w ampułko-strzykawkach o stężeniach od 2000 j.m. (20 mg)/0,2 ml do 10 000 j.m. (100 mg)/1 ml. Dawkowanie jest ściśle zależne od wskazań klinicznych i indywidualnego ryzyka pacjenta. W profilaktyce żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej (ŻChZZ) u pacjentów chirurgicznych z umiarkowanym ryzykiem stosuje się 2000 j.m. (20 mg) podskórnie raz na dobę, rozpoczynając 2 godziny przed zabiegiem, przez co najmniej 7-10 dni. U pacjentów z wysokim ryzykiem zalecana dawka to 4000 j.m. (40 mg) raz na dobę, z rozpoczęciem 12 godzin przed zabiegiem i kontynuacją do 5 tygodni po dużych zabiegach ortopedycznych lub 4 tygodni po zabiegach onkologicznych. W profilaktyce u pacjentów internistycznych stosuje się 4000 j.m. (40 mg) raz na dobę przez 6-14 dni. W leczeniu zakrzepicy żył głębokich (ZŻG) i zatorowości płucnej (ZP) stosuje się schematy 150 j.m./kg mc. (1,5 mg/kg mc.) raz na dobę u pacjentów niskiego ryzyka lub 100 j.m./kg mc. (1 mg/kg mc.) dwa razy na dobę u pozostałych, przez około 10 dni, z możliwością przejścia na doustne leki przeciwzakrzepowe.
choroba nowotworowa, enoksaparyna sodowa, farmakokinetyka leku, funkcja nerek, hemodializa, krążenie pozaustrojowe, kwas acetylosalicylowy, leczenie przeciwpłytkowe, leczenie trombolityczne, lek przeciwzakrzepowy, niestabilna dławica piersiowa, ostry zespół wieńcowy, pacjent internistyczny, PCI, pierścień fibrynowy, przezskórna interwencja wieńcowa, roztwór do wstrzykiwań, ryzyko krwawienia, ryzyko zakrzepowo-zatorowe, STEMI, stratyfikacja ryzyka, świeży zawał mięśnia sercowego, terapia przeciwpłytkowa, terapia przeciwzakrzepowa, tworzenie skrzepów, uniesienie odcinka ST, wstrzyknięcie dożylne, wstrzyknięcie podskórne, zabieg chirurgii ortopedycznej, zakrzepica proksymalna, zakrzepica żył głębokich, zatorowość płucna, zawał mięśnia sercowego bez uniesienia odcinka ST, ŻChZZ, ZP, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa, ZŻG
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Clexane 10 000 j.m. (100 mg)/ml (30 000 j.m. (300 mg)/3 ml)

Enoksaparyna sodowa (Clexane) w dawce 10 000 j.m. (100 mg)/ml, dostępna w fiolkach zawierających 30 000 j.m. (300 mg) w 3 ml roztworu, jest heparyną drobnocząsteczkową o działaniu przeciwzakrzepowym. Lek jest wskazany do profilaktyki żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej (ŻChZZ) u pacjentów chirurgicznych z umiarkowanym i wysokim ryzykiem, zwłaszcza po zabiegach ortopedycznych, chirurgii ogólnej i onkologicznej. Ponadto, enoksaparyna jest stosowana u pacjentów internistycznych z ostrymi schorzeniami i ograniczoną mobilnością (np. niewydolność serca, niewydolność oddechowa, ciężkie zakażenia), w leczeniu zakrzepicy żył głębokich (ZŻG) i zatorowości płucnej (ZP), z wyłączeniem przypadków wymagających trombolizy lub interwencji chirurgicznej. Lek jest także zalecany do długotrwałej terapii u pacjentów onkologicznych w celu zapobiegania nawrotom powikłań zakrzepowo-zatorowych oraz do zapobiegania tworzeniu skrzepów podczas hemodializy.
alkohol benzylowy, chirurgia ogólna, chirurgia onkologiczna, choroba nowotworowa, choroba reumatyczna, ciężkie zakażenie, czynnik ryzyka krwawienia, enoksaparyna sodowa, hemodializa, heparyna drobnocząsteczkowa, krążenie pozaustrojowe, krzepnięcie krwi, leczenie trombolityczne, lek przeciwzakrzepowy, niestabilna dławica piersiowa, niewydolność oddechowa, ostra niewydolność serca, ostry zespół wieńcowy, pacjent internistyczny, powikłanie zakrzepowo-zatorowe, przezskórna interwencja wieńcowa, tworzenie skrzepów, zabieg chirurgiczny ortopedyczny, zakrzepica żył głębokich, zatorowość płucna, zawał serca NSTEMI, zawał serca STEMI, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa