chlorowodorek iwabradyny

Chlorowodorek iwabradyny to substancja czynna stosowana w leczeniu przewlekłej stabilnej dławicy piersiowej oraz przewlekłej niewydolności serca. Działa jako selektywny i specyficzny inhibitor kanałów f w węźle zatokowo-przedsionkowym, co prowadzi do zmniejszenia częstości akcji serca bez wpływu na kurczliwość mięśnia sercowego, przewodnictwo czy repolaryzację.

Mechanizm działania iwabradyny polega na blokowaniu prądu If, który jest odpowiedzialny za spontaniczną depolaryzację w węźle zatokowym. Efektem jest zwolnienie częstości akcji serca w spoczynku i podczas wysiłku, co zmniejsza zapotrzebowanie mięśnia sercowego na tlen i poprawia perfuzję wieńcową.

Lek jest wskazany u pacjentów z nietolerancją lub przeciwwskazaniami do stosowania beta-blokerów oraz jako terapia dodana do optymalnego leczenia u chorych z niewydolnością serca z obniżoną frakcją wyrzutową (LVEF ≤35%) i częstością akcji serca ≥75/min. Wykazano, że iwabradyna zmniejsza ryzyko hospitalizacji z powodu zaostrzenia niewydolności serca oraz śmiertelność sercowo-naczyniową.

Do najczęstszych działań niepożądanych chlorowodorku iwabradyny należą: fosfeny (zjawiska świetlne), bradykardia, blok przedsionkowo-komorowy I stopnia, komorowe zaburzenia rytmu oraz bóle głowy. Przeciwwskazania obejmują: częstość akcji serca poniżej 70/min przed leczeniem, wstrząs kardiogenny, ostry zawał serca, ciężką niewydolność wątroby i niestabilną dławicę piersiową.

Powiązane wpisy

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl