metabolizm ograniczony
Metabolizm ograniczony to termin opisujący stan, w którym procesy metaboliczne organizmu zostają spowolnione lub zahamowane. Może to nastąpić z różnych przyczyn, takich jak niedożywienie, choroby przewlekłe, niektóre schorzenia metaboliczne, czy też jako efekt starzenia się organizmu.
W praktyce klinicznej metabolizm ograniczony może manifestować się zmniejszonym podstawowym wydatkiem energetycznym (BMR), trudnościami w utrzymaniu prawidłowej temperatury ciała, spowolnieniem procesów trawiennych oraz zaburzeniami w wykorzystaniu substratów energetycznych. Zjawisko to jest szczególnie istotne przy planowaniu leczenia żywieniowego pacjentów wyniszczonych lub po długotrwałym głodzeniu.
Szczególnym przypadkiem jest zespół ponownego odżywienia (refeeding syndrome), gdzie zbyt szybkie wprowadzenie pełnego odżywiania u pacjenta z metabolizmem ograniczonym może prowadzić do poważnych zaburzeń elektrolitowych, w tym hipofosfatemii, hipokaliemii i hipomagnezemii. W leczeniu pacjentów z metabolizmem ograniczonym kluczowe jest stopniowe zwiększanie podaży energii oraz ścisłe monitorowanie parametrów biochemicznych.
Powiązane wpisy
-
Leksykon leków
Flukonazol wykazuje wysoką biodostępność (>90%) po podaniu doustnym, z szybkim osiąganiem maksymalnego stężenia w osoczu (0,5-1,5 h) i liniową farmakokinetyką. Lek charakteryzuje się niskim wiązaniem z białkami osocza (11-12%) oraz dużą objętością dystrybucji, z doskonałą penetracją do płynów ustrojowych, w tym do płynu mózgowo-rdzeniowego (80% stężeń osoczowych). Flukonazol kumuluje się w tkankach skórnych i paznokciach, utrzymując terapeutyczne stężenia nawet po zakończeniu terapii. Metabolizm jest ograniczony, a lek jest wydalany głównie przez nerki (80% w postaci niezmienionej), z okresem półtrwania około 30 godzin u dorosłych, co umożliwia stosowanie schematów dawkowania raz na dobę lub raz na tydzień. Flukonazol jest umiarkowanym inhibitorem CYP2C9 i CYP3A4 oraz silnym inhibitorem CYP2C19, co wymaga uwagi przy kojarzeniu z innymi lekami metabolizowanymi przez te izoenzymy.
biodostępność, cytochrom P450, dawka nasycająca, dializa otrzewnowa, farmakokinetyka liniowa, faza eliminacji, flukonazol, grzybicze zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, hemodializa, inhibitor izoenzymów, izoenzym CYP2C19, kandydoza pochwy, klirens kreatyniny, lek moczopędny, metabolizm ograniczony, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, penetracja tkankowa, płyn mózgowo-rdzeniowy, płytka paznokciowa, pole pod krzywą, stężenie maksymalne, warstwa rogowa, wiązanie z białkami osocza -
Leksykon leków
Produkt leczniczy Dipperam, zawierający amlodypinę i walsartan, wykazuje liniową farmakokinetykę obu składników. Amlodypina osiąga maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) po 6-12 godzinach, z bezwzględną biodostępnością 64-80% i objętością dystrybucji około 21 l/kg. Wiązanie z białkami osocza wynosi 97,5%, a metabolizm wątrobowy obejmuje około 90% dawki, prowadząc do nieaktywnych metabolitów. Okres półtrwania wynosi 30-50 godzin, a eliminacja odbywa się głównie przez nerki (10% w postaci niezmienionej, 60% jako metabolity). Walsartan osiąga Cmax po 2-4 godzinach, z biodostępnością 23%, która jest zmniejszana przez pokarm o około 40% (AUC) i 50% (Cmax), jednak bez klinicznie istotnego wpływu na efekt terapeutyczny. Objętość dystrybucji wynosi około 17 litrów, a wiązanie z białkami osocza 94-97%. Metabolizm jest ograniczony (około 20% dawki), a okres półtrwania około 6 godzin. Eliminacja walsartanu odbywa się głównie z kałem (83%) i moczem (13%) w postaci niezmienionej.
aktywność farmakologiczna, biodostępność bezwzględna, biodostępność składników, eliminacja amlodypiny, eliminacja dwufazowa, farmakokinetyka liniowa, faza eliminacji, hydroksymetabolit, kinetyka wielowykładnicza, klirens amlodypiny, klirens nerkowy, klirens osoczowy, maksymalne stężenie osoczowe, mechanizm eliminacji, metabolizm ograniczony, metabolizm wątrobowy, narażenie systemowe, objętość dystrybucji, parametry farmakokinetyczne, przewlekła choroba wątroby, równowaga dynamiczna, stan stacjonarny, stężenie osoczowe, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
