Właściwości farmakokinetyczne
Dipperam 5 mg + 80 mg

Właściwości farmakokinetyczne produktu leczniczego Dipperam – charakterystyka ogólna

Produkt leczniczy Dipperam, zawierający amlodypinę i walsartan, charakteryzuje się liniową farmakokinetyką obu substancji czynnych. Po doustnym podaniu produktu złożonego parametry farmakokinetyczne, takie jak szybkość i stopień wchłaniania, odpowiadają biodostępności poszczególnych składników, gdy są one podawane w oddzielnych tabletkach. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiągane jest po 3 godzinach dla walsartanu i po 6-8 godzinach dla amlodypiny¹.

Farmakokinetyka amlodypiny

Wchłanianie

Po podaniu doustnym amlodypiny w dawkach terapeutycznych, maksymalne stężenie w osoczu osiągane jest po 6-12 godzinach. Bezwzględna biodostępność amlodypiny wynosi od 64% do 80%. Istotnym aspektem jest brak wpływu pokarmu na biodostępność amlodypiny, co daje możliwość podawania leku niezależnie od posiłków².

Dystrybucja

Amlodypina charakteryzuje się objętością dystrybucji wynoszącą około 21 l/kg, co świadczy o znacznym rozprzestrzenianiu się leku w organizmie. Badania in vitro wykazały, że około 97,5% substancji czynnej we krwi związane jest z białkami osocza³.

Metabolizm

Amlodypina podlega intensywnemu metabolizmowi wątrobowemu – około 90% substancji czynnej jest metabolizowane w wątrobie do nieczynnych metabolitów⁴.

Eliminacja

Eliminacja amlodypiny z osocza przebiega dwufazowo, z końcowym okresem półtrwania w fazie eliminacji wynoszącym od 30 do 50 godzin. Stan stężenia równowagi dynamicznej w osoczu osiągany jest po 7-8 dniach regularnego podawania leku. Wydalanie amlodypiny odbywa się głównie przez nerki – 10% w postaci niezmienionej substancji macierzystej i 60% w postaci metabolitów⁵.

Farmakokinetyka walsartanu

Wchłanianie

Po podaniu doustnym walsartanu, maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiągane jest po 2-4 godzinach. Średnia bezwzględna biodostępność walsartanu wynosi 23%. Spożycie pokarmu zmniejsza narażenie systemowe (mierzone jako AUC) o około 40%, a maksymalne stężenie w osoczu o około 50%. Jednakże od około 8 godzin po podaniu, stężenie walsartanu w osoczu jest podobne, niezależnie od tego, czy lek był przyjmowany na czczo czy po posiłku. Zmniejszenie AUC nie powoduje klinicznie istotnego osłabienia działania terapeutycznego, dlatego walsartan można podawać zarówno z posiłkiem, jak i bez⁶.

Dystrybucja

Objętość dystrybucji walsartanu w stanie stacjonarnym po podaniu dożylnym wynosi około 17 litrów, co sugeruje brak znacznej dystrybucji do tkanek. Walsartan w wysokim stopniu (94-97%) wiąże się z białkami osocza, szczególnie z albuminami surowicy⁷.

Metabolizm

Walsartan charakteryzuje się ograniczonym metabolizmem – tylko około 20% dawki podlega przemianom metabolicznym. W osoczu zidentyfikowano hydroksymetabolit w niewielkim stężeniu (poniżej 10% AUC walsartanu), który nie wykazuje aktywności farmakologicznej⁸.

Eliminacja

Walsartan wykazuje wielowykładniczą kinetykę rozpadu z czasem półtrwania t½α poniżej 1 godziny i t½ß około 9 godzin. Wydalanie następuje przede wszystkim z kałem (około 83% dawki) oraz w mniejszym stopniu z moczem (około 13% dawki), głównie w postaci niezmienionej. Po podaniu dożylnym klirens osoczowy walsartanu wynosi około 2 l/h, a klirens nerkowy 0,62 l/h, co stanowi około 30% klirensu całkowitego. Okres półtrwania walsartanu wynosi 6 godzin<sup data-drug="Dipperam" data-section="Właściwości farmakokinetyczne" title="Walsartan charakteryzuje się wielowykładniczą kinetyką rozpadu (t½α 9.

Farmakokinetyka w szczególnych grupach pacjentów

Dzieci i młodzież

Brak jest dostępnych danych farmakokinetycznych dotyczących stosowania produktu Dipperam u pacjentów poniżej 18. roku życia¹⁰.

Osoby w podeszłym wieku

U osób w podeszłym wieku (≥65 lat) obserwuje się pewne zmiany w farmakokinetyce składników produktu Dipperam:

• W przypadku amlodypiny czas do osiągnięcia maksymalnego stężenia w osoczu pozostaje podobny jak u osób młodszych, natomiast klirens ma tendencję do zmniejszania się, co prowadzi do zwiększenia pola pod krzywą (AUC) i wydłużenia okresu półtrwania w fazie eliminacji¹¹.
• Dla walsartanu średnie ogólnoustrojowe AUC jest o 70% większe u osób w podeszłym wieku w porównaniu z młodszymi pacjentami, co wymaga zachowania ostrożności podczas zwiększania dawki¹².

Zaburzenia czynności nerek

Zaburzenia czynności nerek nie wpływają znacząco na farmakokinetykę amlodypiny. Jest to zgodne z mechanizmem eliminacji tej substancji, gdzie metabolizm wątrobowy odgrywa kluczową rolę. W przypadku walsartanu, którego klirens nerkowy stanowi tylko 30% całkowitego klirensu osoczowego, również nie odnotowano istotnej korelacji między czynnością nerek a całkowitym narażeniem systemowym¹³.

Zaburzenia czynności wątroby

Dostępne dane kliniczne dotyczące stosowania amlodypiny u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby są ograniczone. U tych pacjentów obserwuje się zmniejszenie klirensu amlodypiny, co prowadzi do zwiększenia wartości AUC o około 40-60%.

U pacjentów z łagodną do umiarkowanej przewlekłą chorobą wątroby narażenie na walsartan (mierzone jako AUC) jest dwukrotnie większe niż u zdrowych ochotników dobranych pod względem wieku, płci i masy ciała. Z tego powodu należy zachować szczególną ostrożność przy stosowaniu produktu Dipperam u pacjentów z chorobami wątroby¹⁴.