czynnik wzrostu nerwów
Czynnik wzrostu nerwów (NGF – Nerve Growth Factor) to białko należące do rodziny neurotrofin, które odgrywa kluczową rolę w rozwoju i przetrwaniu neuronów w układzie nerwowym. Został odkryty przez Ritę Levi-Montalcini i Stanley’a Cohena w latach 50. XX wieku, za co otrzymali Nagrodę Nobla w dziedzinie fizjologii lub medycyny w 1986 roku.
NGF jest szczególnie istotny dla neuronów czuciowych i współczulnych, gdzie wpływa na ich różnicowanie, wzrost i przeżywalność. Działa poprzez wiązanie się z receptorami TrkA i p75, aktywując wewnątrzkomórkowe szlaki sygnałowe, które promują przeżycie komórek nerwowych i wzrost neurytów. Niedobór NGF może prowadzić do neurodegeneracji, podczas gdy jego nadmiar wiąże się z nadwrażliwością bólową.
W praktyce klinicznej zaburzenia ekspresji NGF są powiązane z różnymi stanami patologicznymi, w tym z chorobami neurodegeneracyjnymi (jak choroba Alzheimera), zaburzeniami psychicznymi oraz przewlekłym bólem. Trwają badania nad wykorzystaniem NGF jako potencjalnego celu terapeutycznego w leczeniu tych schorzeń, choć zastosowanie kliniczne jest ograniczone przez działania niepożądane, szczególnie ból.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Zapalenie gruczołu krokowego – Patofizjologia i mechanizm
Zapalenie gruczołu krokowego (prostatitis) to powszechna choroba urologiczna o bimodalnym rozkładzie wiekowym, obejmująca ostre i przewlekłe formy zapalenia, klasyfikowane w czterech kategoriach (I-IV). Ostre bakteryjne zapalenie prostaty najczęściej wywołują bakterie Gram-ujemne, zwłaszcza Escherichia coli, z patogenezą obejmującą wstępujące zakażenie z cewki moczowej, refluks moczu do przewodów gruczołu oraz inokulację bezpośrednią. Przewlekłe bakteryjne zapalenie charakteryzuje się formowaniem biofilmu i sekwestracją bakterii, co utrudnia leczenie. Przewlekłe zapalenie gruczołu krokowego/zespół przewlekłego bólu miednicy (CP/CPPS) ma złożoną, wieloczynnikową etiologię, obejmującą zaburzenia nerwowo-mięśniowe, dysfunkcję osi HPA, mechanizmy immunologiczne, stres oksydacyjny oraz centralną sensytyzację układu nerwowego. W patogenezie CP/CPPS istotną rolę odgrywają m.in. cytokiny prozapalne (TNF-α, IL-1β), neuropeptydy (substancja P, CGRP), oraz polimorfizmy genetyczne, np. genu IL-10.
anhydraza węglanowa, biofilm, centralna sensytyzacja, czynnik wirulencji, czynnik wzrostu nerwów, dysfunkcja seksualna, ejakulacja, Escherichia coli, fimbrie P, immunosupresja, kanał CFTR, komórki Cajala, lipopolisacharyd, mikrobiota jelitowa, neurogeniczne zapalenie, ostre bakteryjne zapalenie gruczołu krokowego, peptyd związany z genem kalcytoniny, prostaglandyna E2, przewlekłe bakteryjne zapalenie gruczołu krokowego, przewód wytryskowy, Pseudomonas aeruginosa, refluks moczu, stres oksydacyjny, substancja P, toksyna botulinowa, zaburzenia erekcji, zakażenie cewki moczowej, zapalenie gruczołu krokowego, zespół przewlekłego bólu miednicy - Leksykon chorób i schorzeń
Neuroblastoma – Zapobieganie i profilaktyka
Neuroblastoma jest najczęstszym pozaczaszkowym guzem litym u dzieci, stanowiąc około 10% zgonów z powodu nowotworów pediatrycznych, głównie diagnozowanym do 2. roku życia. Etiologia opiera się na losowych mutacjach DNA w komórkach pochodzących z grzebienia nerwowego, bez znanych modyfikowalnych czynników ryzyka środowiskowego czy stylu życia. Profilaktyka pierwotna jest ograniczona, jednak suplementacja kwasem foliowym i witaminami w ciąży może zmniejszyć ryzyko neuroblastomy o 30-40%. Karmienie piersią przez 3-13 miesięcy oraz unikanie ekspozycji na pestycydy i dym tytoniowy w ciąży również wykazują potencjalne korzyści. Chemioprewencja z wykorzystaniem difluorometylornityny (DFMO), inhibitora dekarboksylazy ornityny, wykazuje obiecujące wyniki w zapobieganiu nawrotom u pacjentów z neuroblastomą wysokiego ryzyka, z dawką bezpieczną ustaloną na 1500 mg/m² i redukcją ryzyka progresji lub śmierci o 52%. DFMO cechuje się minimalnym profilem działań niepożądanych, głównie wysypkami i łamliwością włosów.
chemioprewencja, czynnik wzrostu nerwów, dekarboksylaza ornityny, difluorometylornityna, eflornithine, grzebień nerwowy, guz lity pozaczaszkowy, karmienie piersią, komórki macierzyste, kurkumina, kwas foliowy, kwas retinowy, leczenie podtrzymujące, neuroblast, neuroblastoma, onkogen MYCN, poradnictwo genetyczne, przeżycie wolne od zdarzeń, resweratrol - Leksykon chorób i schorzeń
Neuroblastoma – Patofizjologia i mechanizm
Neuroblastoma to złośliwy nowotwór wywodzący się z komórek grzebienia nerwowego obwodowego układu współczulnego, stanowiący około 8% nowotworów złośliwych u dzieci. Rokowanie zależy od stopnia zróżnicowania guza, z gorszymi wynikami u pacjentów z prymitywnymi formami. Genetycznie neuroblastoma dzieli się na grupy z niemal diploidalną (45%) i triploidalną (55%) zawartością DNA. Amplifikacja onkogenu MYCN, obecna u 20-25% pacjentów, koreluje z agresywnym przebiegiem choroby. Mutacje aktywujące kinazę ALK oraz mutacje linii zarodkowej genu PHOX2B są kluczowymi czynnikami patogenezy, szczególnie w rodzinnych przypadkach. Najczęstsze aberracje genetyczne to zysk chromosomu 17q (≥80% przypadków), delecje 1p36 (25-35%) i 11q, które wiążą się z gorszym rokowaniem i zaawansowanym stadium choroby. Epigenetyczne zmiany, w tym hipometylacja genów takich jak CCND1, oraz dysregulacja niekodujących RNA (np. miR-137, miR-152, miR-495) odgrywają istotną rolę w patogenezie i różnicowaniu neuroblastoma.
aberracja chromosomowa, angiogeneza, białko p53, chromotripsja, cytokiny, czynnik wzrostu nerwów, delecja 11q, edycja genów, embriogeneza, EZH2, grzebień nerwowy, guz pozaczaszkowy, heterogenność kliniczna, hipermetylacja, hipometylacja, immunoterapia nowotworów, kinaza chłoniaka anaplastycznego, kinaza tyrozynowa, komórki macierzyste nowotworowe, kwas retinowy, metylacja DNA, metylacja histonów, miRNA, neuroblast, neuroblastoma, niekodujące RNA, PHOX2B, receptor CXCR4, rokowanie, sekwencjonowanie DNA, TGF-β, transformacja nabłonkowo-mezenchymalna, układ nerwowy współczulny - Leksykon chorób i schorzeń
Neuroblastoma – Etiologia i przyczyny
Neuroblastoma to złośliwy nowotwór wywodzący się z niedojrzałych komórek nerwowych układu współczulnego, stanowiący około 15% nowotworów dziecięcych, z najwyższą zachorowalnością u niemowląt i dzieci do 4. roku życia. Etiologia choroby jest złożona i głównie związana z mutacjami genetycznymi, które w 98-99% przypadków powstają spontanicznie. Kluczowe zmiany obejmują amplifikację onkogenu MYCN (w 20-25% przypadków), delecje chromosomów 1p i 11q, zyski 17q oraz mutacje w genach ALK (około 9% sporadycznych i 75% rodzinnych przypadków), PHOX2B i KIF1B. Dziedziczne neuroblastoma stanowi 1-2% przypadków i charakteryzuje się wcześniejszym wiekiem zachorowania oraz możliwością wystąpienia wielu pierwotnych guzów. Czynniki ryzyka obejmują także zespoły genetyczne takie jak Li-Fraumeni, Beckwitha-Wiedemanna czy Noonan, a także niektóre czynniki prenatalne i okołoporodowe, np. niedokrwistość matki (OR=2,72), niewydolność oddechową noworodka (OR=3,61) oraz niski wynik Apgar (≤7) w 1. minucie (OR=2,23).
autofagia, autonomiczny układ nerwowy, choroba Hirschsprunga, czynnik indukowany hipoksją, czynnik wzrostu nerwów, delecja chromosomu, gen supresorowy nowotworu, grzebień nerwowy, kinaza chłoniaka anaplastycznego, klątwa Ondyny, nadciśnienie ciążowe, nerwiakowłókniakowatość typu 1, neuroblastoma, neuroblasty, nowotwór złośliwy, pozaczaszkowy guz lity, skala Apgar, układ współczulny, zespół Beckwitha-Wiedemanna, zespół Costello, zespół Li-Fraumeni, zespół Noonana - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół bólowy pęcherza moczowego (zapalenie międzyścienne) – Diagnostyka i diagnoza
Zespół bólowy pęcherza moczowego (zapalenie międzyścienne) to przewlekłe schorzenie charakteryzujące się bólem pęcherza, parciem oraz częstomoczem, trwającym co najmniej 6 tygodni, przy braku infekcji dróg moczowych i innych patologii. Diagnostyka opiera się na wykluczeniu innych chorób, takich jak zakażenia, nowotwory pęcherza, pęcherz nadreaktywny czy endometrioza. Podstawowe badania obejmują ogólne badanie moczu, posiew oraz cytologię, które zwykle są prawidłowe. Cystoskopia z hydrodystensją, wykonywana pod ciśnieniem 80-100 cm H₂O przez 2 minuty, pozwala na ocenę błony śluzowej pęcherza i identyfikację owrzodzeń Hunnera lub glomerulacji, co umożliwia podział na podtypy: zapalenie międzyścienne z owrzodzeniami Hunnera (HIC) oraz bez owrzodzeń (NHIC). Testy takie jak Potassium Sensitivity Test nie są obecnie rekomendowane ze względu na niską specyficzność i dyskomfort pacjenta. Biopsja pęcherza, choć nie rutynowa, może pomóc w wykluczeniu raka i ocenie stanu zapalnego.
badania urodynamiczne, badanie fizykalne, badanie ogólne moczu, ból pęcherza, carcinoma in situ, cystoskopia, cytologia moczu, częstomocz, czynnik antyproliferacyjny, czynnik wzrostu nerwów, dzienniczek mikcji, endometrioza, glomerulacje, hydrodystensja pęcherza, infekcja dróg moczowych, kamienie pęcherza moczowego, markery zapalne, narządy miednicy, nykturia, owrzodzenia Hunnera, pęcherz nadreaktywny, posiew moczu, przeszkoda podpęcherzowa, test wrażliwości na potas, tlenek azotu, uczenie maszynowe, wywiad medyczny, zapalenie międzyścienne, zapalenie prostaty, zespół bólowy pęcherza moczowego - Leksykon chorób i schorzeń
Astma wysiłkowa – Patofizjologia i mechanizm
Astma wysiłkowa (EIA) lub skurcz oskrzeli wywołany wysiłkiem (EIB) to przejściowe zwężenie dróg oddechowych pojawiające się podczas lub po wysiłku fizycznym, objawiające się dusznością, kaszlem, świszczącym oddechem i produkcją śluzu. Patofizjologia EIB opiera się głównie na dwóch teoriach: osmotycznej, gdzie intensywna wentylacja powoduje odwodnienie nabłonka i wzrost osmolarności płynu oskrzelowego, co prowadzi do degranulacji komórek tucznych i uwolnienia mediatorów zapalnych (histamina, leukotrieny, prostaglandyny D2), oraz termicznej, zakładającej ochłodzenie i szybkie ogrzewanie dróg oddechowych, co wywołuje skurcz naczyń i obrzęk ścian oskrzeli. Dodatkowo, mikrourazy nabłonka i przewlekłe zapalenie dróg oddechowych, z udziałem eozynofilów, neutrofilów i mediatorów takich jak cysteinyl-leukotrieny i substancja P, odgrywają istotną rolę w rozwoju i utrzymaniu EIB. Dysregulacja autonomiczna, zwłaszcza wzrost aktywności przywspółczulnej, może nasilać skurcz oskrzeli.
angiopoetyna, astma wysiłkowa, atopia, beta-agoniści, czynnik wzrostu nerwów, dysregulacja autonomiczna, fenotypy astmy, histamina, komórki tuczne, kortykosteroidy wziewne, leukotrieny, mediatory zapalne, montelukast, nabłonek dróg oddechowych, nadreaktywność oskrzeli, obrzęk dróg oddechowych, prostaglandyny, prostaglandyny endogenne, skurcz oskrzeli, substancja P, teoria osmotyczna, tlenek azotu wydychany, uszkodzenie nabłonka, wentylacja minutowa, zapalenie eozynofilowe, zwężenie dróg oddechowych - Leksykon chorób i schorzeń
Katar sienny – Patofizjologia i mechanizm
Katar sienny, czyli sezonowy alergiczny nieżyt nosa, jest chorobą zapalną górnych dróg oddechowych, wynikającą z nadwrażliwości typu I na alergeny środowiskowe. Patogeneza obejmuje fazę wczesną, trwającą 2-3 godziny, z degranulacją komórek tucznych i uwalnianiem mediatorów takich jak histamina, leukotrieny i prostaglandyna D2, co prowadzi do objawów takich jak kichanie, świąd, obrzęk i przekrwienie błony śluzowej nosa. Faza późna, rozwijająca się 4-8 godzin po ekspozycji, charakteryzuje się przewlekłym zapaleniem z udziałem eozynofili, limfocytów T i bazofilów, utrzymującym przekrwienie i produkcję śluzu przez 18-24 godziny. Lokalna produkcja IgE w błonie śluzowej nosa oraz ekspresja receptorów FcεRI na komórkach tucznych wzmacniają reakcję alergiczną. W patogenezie istotną rolę odgrywają cytokiny Th2 (IL-4, IL-5, IL-13), eotaksyna, a także czynniki takie jak TSLP, IL-25 i IL-33, które aktywują komórki ILC2 i nasilają odpowiedź zapalną. Genetyczne predyspozycje, epigenetyka oraz dysbioza mikrobiomu jelitowego wpływają na rozwój i przebieg choroby, a zmiany klimatyczne i zanieczyszczenie powietrza nasilają objawy alergiczne.
alergen wziewny, alergiczny nieżyt nosa, astma alergiczna, atopowe zapalenie skóry, chymaza, cytokina prozapalna, cząsteczka adhezyjna, czynnik wzrostu nerwów, degranulacja komórki tucznej, dysbioza mikrobioty jelitowej, eozynofil, główny kompleks zgodności tkankowej, heparyna, histamina, immunoterapia podjęzykowa, katar sienny, kinina, komórka dendrytyczna, komórka odpornościowa, komórka plazmatyczna, komórka prezentująca antygen, komórka tuczna, lek antyhistaminowy, leukotrien, limfocyt pomocniczy Th2, limfopoetyna zrębu grasicy, metylacja DNA, modyfikacja histonu, niekodujące RNA, prostaglandyna D2, przeciwciało IgE, reakcja nadwrażliwości typu I, receptor FcεRI, receptor H1, regulatorowa komórka T, sensytyzacja, tryptaza, zapalenie zatok przynosowych - Leksykon chorób i schorzeń
Nadczynność pęcherza – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Nadczynność pęcherza moczowego (OAB) charakteryzuje się parciami nagłymi, zwiększoną częstotliwością mikcji i nokturii, z lub bez nietrzymania moczu z parcia, przy braku infekcji. Częstość występowania wynosi 9-43% u kobiet i 7-27% u mężczyzn. Kluczowymi parametrami prognostycznymi są wskaźnik nadaktywności (OI) oraz stosunek maksymalnej pojemności cystometrycznej (MCC) do oczekiwanej pojemności pęcherza (EBC), gdzie wzrost MCC koreluje z lepszymi wynikami leczenia. Leczenie toksyną botulinową typu A (BTX-A) wykazuje skuteczność na poziomie 66% po pierwszej iniekcji, a pozytywna odpowiedź na pierwszą dawkę jest dobrym predyktorem sukcesu kolejnych. W diagnostyce i monitorowaniu OAB u dzieci przydatne są nieinwazyjne biomarkery, takie jak grubość ściany pęcherza (BWTh) oraz poziomy nerwowego czynnika wzrostu (NGF/Cr), które wykazują czułość i swoistość powyżej 85%. Wykazano także związek między stanem zapalnym a OAB, gdzie podwyższony systemowy wskaźnik odporności i stanu zapalnego (SII) koreluje ze zwiększonym ryzykiem rozwoju zespołu, szczególnie u osób z niższym wykształceniem (OR 1,476) i niskim wskaźnikiem ubóstwa (OR 1,324).
acetylocholina, badanie urodynamiczne, ćwiczenia mięśni dna miednicy, czynnik wzrostu nerwów, czyste przerywane cewnikowanie, grubość ściany pęcherza, nadaktywność wypieracza, nadczynność pęcherza moczowego, neuromodulacja krzyżowa, nietrzymanie moczu z parcia, nokturia, parcie naglące, pęcherz nadreaktywny, siatka pochwowa, tlenek azotu, toksyna botulinowa typu A, uczenie maszynowe, wypadanie narządów miednicy, wysiłkowe nietrzymanie moczu - Leksykon chorób i schorzeń
Przykurcz dupuytrena – Etiologia i przyczyny
Przykurcz Dupuytrena to postępujące schorzenie fibroproliferacyjne powięzi dłoniowej, charakteryzujące się proliferacją fibroblastów, zwiększonym stosunkiem kolagenu typu III do I oraz obecnością miofibroblastów i podwyższonym stężeniem prostaglandyn. Etiologia jest wieloczynnikowa, z dominującą rolą czynników genetycznych (około 80% przypadków), wykazujących autosomalne dominujące dziedziczenie i związanych z polimorfizmami SNP w genach szlaku Wnt. Choroba występuje trzykrotnie częściej u mężczyzn, głównie po 40. roku życia, a jej częstość jest wyższa w populacjach północnoeuropejskich i skandynawskich. W patogenezie istotne są także czynniki środowiskowe i współistniejące choroby, takie jak cukrzyca (OR 3,06; 95% CI 2,69–3,48), padaczka (OR 2,80; 95% CI 2,49–3,15) oraz choroby wątroby (OR 2,92; 95% CI 2,08–4,12). Dodatkowo palenie tytoniu potraja ryzyko, a ekspozycja na wibracje wiąże się z OR 2,87 (95% CI 1,41–5,84).
adenozynotrifosforan, choroba Dupuytrena, choroba Ledderhose’a, choroba Peyroniego, czynnik wzrostu nerwów, czynnik wzrostu tkanki łącznej, dziedziczenie autosomalne dominujące, główny układ zgodności tkankowej, kolagen typu I, kolagen typu III, miofibroblast, naskórkowy czynnik wzrostu, odpowiedź autoimmunologiczna, oksydaza ksantynowa, płytkopochodny czynnik wzrostu, polimorfizm pojedynczego nukleotydu, powięź dłoniowa, proliferacja fibroblastów, proliferacja komórkowa, prostaglandyna, przykurcz Dupuytrena, szlak sygnalizacyjny WNT, tkanka podskórna dłoni, transformujący czynnik wzrostu beta, uszkodzenie mikronaczyniowe, wrażliwość na androgeny, zaburzenie tkanki łącznej, zespół bólu regionalnego złożonego - Leksykon chorób i schorzeń
Bóle menstruacyjne – Epidemiologia
Dysmenorrhea, obejmująca bóle menstruacyjne, jest powszechnym problemem ginekologicznym dotykającym 16-91% kobiet w wieku rozrodczym, z silnym bólem u 2-29%. Pierwotna dysmenorrhea, charakteryzująca się nawracającym bólem bez patologii narządów miednicy, osiąga szczyt w późnym okresie dojrzewania i wczesnych latach dwudziestych, a jej częstość zmniejsza się z wiekiem i liczbą ciąż. Wtórna dysmenorrhea, związana z patologią narządów rozrodczych (np. endometrioza, mięśniaki, adenomioza, PID), stanowi około 7,7% przypadków. Czynniki ryzyka obejmują historię rodzinną (OR 3,8-20,7), stres, palenie tytoniu, wczesny wiek menarche, długie miesiączki oraz otyłość. Stosowanie doustnych środków antykoncepcyjnych i leków przeciwprostaglandynowych wykazuje skuteczność w łagodzeniu objawów. Epidemiologiczne dane wskazują na globalną częstość występowania dysmenorrhea na poziomie 50-90%, z różnicami regionalnymi (np. 95,3% w Arabii Saudyjskiej, 51,5% w Etiopii). Endometrioza jest najczęstszą przyczyną wtórnej dysmenorrhea u nastolatek, diagnozowaną u około 66% z przewlekłym bólem miednicy opornym na leczenie.
adenomioza, antykoncepcja hormonalna, ból menstruacyjny, ból miednicy, bolesne miesiączkowanie, cykl owulacyjny, czynnik wzrostu nerwów, diagnostyczna laparoskopia, doustny środek antykoncepcyjny, dysmenorrhea, endometrioza, krwawienie miesiączkowe, menarche, mięśniak macicy, nieprawidłowe krwawienie z macicy, niewydolność ciałka żółtego, objawy przedmiesiączkowe, pierwotna dysmenorrhea, silny ból, skurcz menstruacyjny, układ rozrodczy, wtórna dysmenorrhea, zapalenie narządów miednicy mniejszej, zwężenie szyjki macicy - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół pieczenia jamy ustnej – Patofizjologia i mechanizm
Zespół pieczenia jamy ustnej (BMS) jest przewlekłym schorzeniem o podłożu neuropatycznym, obejmującym zarówno neuropatię obwodową, jak i ośrodkową. Badania histopatologiczne wykazały zmniejszoną gęstość włókien nerwowych nabłonkowych i podpapillarnych, degenerację aksonalną nerwu trójdzielnego oraz podwyższone poziomy czynnika wzrostu nerwów (NGF) w ślinie pacjentów. Zwiększona ekspresja kanałów jonowych TRPV1 i receptorów P2X3 koreluje z nadwrażliwością i bólem neuropatycznym. Dysfunkcja struny bębenkowej i zaburzenia równowagi między układem smakowym a somatosensorycznym nerwu językowego mogą prowadzić do nadmiernej aktywacji aferentów bólowych. Ośrodkowe mechanizmy neuropatyczne obejmują hipofunkcję dopaminergiczną w jądrach podstawy, zmniejszoną endogenną kontrolę hamującą ból oraz zmiany strukturalne i funkcjonalne w mózgu, co potwierdzają badania fMRI i PET. Wyróżnia się trzy podklasy BMS: obwodową neuropatię małych włókien (50-60%), subkliniczną dużą neuropatię trójdzielną (20-25%) oraz ośrodkowy deficyt dopaminergicznego hamowania zstępującego (20-40%).
aktywacja mózgu, badanie kliniczne, biopsja języka, ból neuropatyczny, czynnik neurotroficzny, czynnik wzrostu nerwów, degeneracja aksonalna, etiopatogeneza, funkcjonalny rezonans magnetyczny, jądra podstawy, kanał jonowy TRPV1, kserostomia, nerw trójdzielny, nerw twarzowy, neuron nocyceptywny, neuropatia czuciowa, neuropatia obwodowa, neuropatia trójdzielna, obrazowanie mózgu, obwodowy układ nerwowy, odruch mrugania, oś podwzgórze-przysadka-nadnercza, ośrodkowy układ nerwowy, pieczenie błony śluzowej, plastyczność neuronalna, receptor dopaminowy, receptor P2X3, sensytyzacja ośrodkowa, struna bębenkowa, szlak dopaminergiczny, układ dopaminergiczny, włókno zmielinizowane, zespół niespokojnych nóg, zespół pieczenia jamy ustnej - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół bólowy rzepkowo-udowy – Patofizjologia i mechanizm
Zespół bólowy rzepkowo-udowy (PFPS) jest schorzeniem o złożonej, wieloczynnikowej patogenezie, najczęściej dotykającym młode, aktywne osoby, zwłaszcza kobiety. Kluczowym mechanizmem jest nieprawidłowe śledzenie rzepki (patellar maltracking) w bruździe bloczka kości udowej, co prowadzi do nierównomiernego rozkładu sił nacisku i podrażnienia unerwionych struktur okołorzepkowych, takich jak troczki rzepki, kość podchrzęstna i ciało tłuszczowe Hoffy. Przeciążenie stawu rzepkowo-udowego, szczególnie podczas czynności obciążających jak przysiady czy wchodzenie po schodach, powoduje nacisk na chrząstkę rzepki sięgający do sześciokrotności masy ciała, co sprzyja uszkodzeniom i bólowi. Zaburzenia równowagi mięśniowej, zwłaszcza osłabienie mięśnia obszernym przyśrodkowego (VMO) względem obszernym bocznym (VL) oraz mięśni biodra (odwodzicieli i zewnętrznych rotatorów), prowadzą do dynamicznego koślawienia kończyny dolnej i bocznego przesunięcia rzepki. Dodatkowo, czynniki biomechaniczne takie jak pronacja stopy, zwiększony kąt Q oraz wrodzone anomalie anatomiczne mogą nasilać objawy PFPS.
białko neurofilamentowe, białko S-100, centralna sensytyzacja, czynnik wzrostu nerwów, kąt Q, kość podchrzęstna, mięsień obszerny boczny, mięsień obszerny przyśrodkowy, mięśnie pośladkowe, pasmo biodrowo-piszczelowe, patella alta, pronacja stopy, rotacja wewnętrzna piszczeli, śledzenie rzepki, staw rzepkowo-udowy, substancja P, vastus medialis obliquus, więzadło krzyżowe przednie, zespół bólowy rzepkowo-udowy - Leksykon chorób i schorzeń
Świąd skóry (pruritus) – Patofizjologia i mechanizm
Świąd skóry (pruritus) jest złożonym objawem dermatologicznym, przekazywanym przez wyspecjalizowane neurony za pośrednictwem niemielinizowanych włókien C i cienkich włókien A, z udziałem receptorów MrgprA3, TRPV1, PAR oraz opioidowych. Mechanizmy patofizjologiczne obejmują zarówno mediatory histaminergiczne (histamina z mastocytów), jak i niehistaminergiczne, takie jak serotonina, proteazy aktywujące receptory PAR, peptydy opioidowe, cytokiny (m.in. IL-31, IL-4, IL-13), czynniki wzrostu nerwów (NGF), eikozanoidy oraz endowanilinoidy. W przewlekłym świądzie dochodzi do obwodowej i centralnej sensytyzacji, prowadzącej do obniżenia progu pobudliwości receptorów i wzrostu gęstości włókien nerwowych w skórze, co obserwuje się m.in. w atopowym zapaleniu skóry i xerosis senilis. Centralna sensytyzacja wiąże się z aktywacją neuronów GRPR w rdzeniu kręgowym oraz astrogliozą z udziałem szlaku TLR4, co skutkuje alloknezją i hiperknezją.
antagonista receptora neurokininy-1, atopowe zapalenie skóry, chłoniak Hodgkina, cykl świąd-drapanie, czynnik wzrostu nerwów, interleukina 31, kora somatosensoryczna, leukotrieny, lichenifikacja, łuszczyca, mastocyty, prostaglandyny, proteazy, receptor TRPV1, receptory opioidowe, sensytyzacja centralna, sensytyzacja obwodowa, serotonina, Staphylococcus aureus, świąd cholestatyczny, świąd mocznicowy, świąd neuropatyczny, świąd psychogenny, świąd skóry, transepidermalna utrata wody, włókna C, zwoje korzeni grzbietowych - Leksykon chorób i schorzeń
Schwannomatosis – Leczenie
Schwannomatosis to rzadkie schorzenie charakteryzujące się obecnością mnogich łagodnych guzów osłonek nerwowych (schwannoma) w układzie nerwowym, bez dostępnego leczenia przyczynowego. Terapia koncentruje się na kontroli objawów, zwłaszcza przewlekłego bólu neuropatycznego, oraz zapobieganiu powikłaniom związanym z rozrostem guzów. Leczenie chirurgiczne jest wskazane przy nasilonym bólu, deficytach neurologicznych, ucisku rdzenia kręgowego lub dużych guzach zagrażających funkcji nerwów, a jego skuteczność zależy od doświadczenia neurochirurga i zastosowania technik mikrochirurgicznych. W przypadku przeciwwskazań do operacji stosuje się radiochirurgię stereotaktyczną, choć wiąże się ona z ryzykiem rozwoju guzów złośliwych, szczególnie u pacjentów z NF2, u których ryzyko wzrasta o 6% w ciągu 20 lat po terapii. Zarządzanie bólem wymaga podejścia multimodalnego, obejmującego gabapentynę, pregabalinę, trójcykliczne leki przeciwdepresyjne, inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, NLPZ oraz opioidy krótkodziałające, a także nowoczesne metody neuromodulacyjne, takie jak terapia Scrambler, oraz wsparcie psychologiczne.
amitryptylina, aparat słuchowy, bewacyzumab, ból neuropatyczny, brigatinib, czynnik wzrostu nerwów, deficyt neurologiczny, duloksetyna, erenumab, gabapentyna, implant pnia mózgu, implant ślimakowy, inhibitor VEGF, mikrochirurgia, mikroskop operacyjny, neratinib, nerw przedsionkowo-ślimakowy, nerwiak osłonkowy, nerwiakowłókniakowatość, NF2, niesteroidowe leki przeciwzapalne, pregabalina, radiochirurgia stereotaktyczna, resekcja chirurgiczna, rezonans magnetyczny, schwannoma, schwannomatosis, siltuximab, stereotaktyczna radioterapia ciała, terapia genowa, trójcykliczne leki przeciwdepresyjne, ucisk rdzenia kręgowego, wektor AAV