enancjomer bikalutamidu
Enancjomer bikalutamidu to jedna z dwóch form przestrzennych cząsteczki bikalutamidu, który jest niesteroidowym antyandrogenem stosowanym głównie w leczeniu raka prostaty. Bikalutamid występuje w postaci dwóch enancjomerów: R-bikalutamidu i S-bikalutamidu, które są swoimi odbiciami lustrzanymi.
R-bikalutamid (enancjomer prawy) wykazuje znacznie silniejsze działanie antyandrogenne niż S-bikalutamid. R-bikalutamid charakteryzuje się około 30-krotnie wyższym powinowactwem do receptora androgenowego w porównaniu do enancjomeru S. Z tego powodu R-bikalutamid jest odpowiedzialny za większość działania terapeutycznego tego leku.
W praktyce klinicznej bikalutamid jest zazwyczaj stosowany jako mieszanina racemiczna (zawierająca równe ilości obu enancjomerów), jednak dostępne są również preparaty zawierające wyłącznie R-bikalutamid. Selektywne stosowanie aktywnego enancjomeru może pozwolić na zmniejszenie dawki leku przy zachowaniu skuteczności terapeutycznej, a potencjalnie także na ograniczenie niektórych działań niepożądanych.
Powiązane wpisy
-
Leksykon leków
Bikalutamid wykazuje hamujący wpływ na izoenzymy cytochromu P-450, głównie CYP3A4, co może prowadzić do istotnych interakcji farmakokinetycznych. W badaniach klinicznych stwierdzono, że jednoczesne podawanie bikalutamidu z midazolamem zwiększa AUC midazolamu o około 80%, co wskazuje na znaczące hamowanie metabolizmu. Przeciwwskazane jest stosowanie bikalutamidu z terfenadyną, astemizolem i cyzaprydem ze względu na ryzyko wydłużenia odstępu QT i torsade de pointes. Konieczne jest także monitorowanie stężenia cyklosporyny podczas terapii skojarzonej oraz rozważenie zmniejszenia dawek leków blokujących kanał wapniowy i benzodiazepin. Szczególną ostrożność należy zachować przy jednoczesnym stosowaniu leków wydłużających odstęp QT, takich jak antyarytmiki klasy IA i III, metadon, moksyfloksacyna oraz niektóre leki przeciwpsychotyczne, ze względu na ryzyko arytmii.
alkohol etylowy, amiodaron, analog LHRH, astemizol, benzodiazepina, bikalutamid, bloker kanału wapniowego, chinidyna, cyklosporyna, cymetydyna, cytochrom P-450, cyzapryd, czas protrombinowy, dofetylid, dysfagia, dyzopiramid, enancjomer bikalutamidu, fenazon, hepatotoksyczność, hormon uwalniający hormon luteinizujący, ibutylid, indeks terapeutyczny, interakcja lekowa, izoenzym CYP3A4, izoenzym cytochromu P450, ketokonazol, lek antyarytmiczny klasy IA, lek antyarytmiczny klasy III, lek przeciwpsychotyczny, metabolizm wątrobowy, metadon, midazolam, moksyfloksacyna, pochodna kumaryny, rak prostaty, sotalol, terapia antyandrogenowa, terfenadyna, torsade de pointes, warfaryna, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie rytmu serca -
Leksykon leków
Bikalutamid, stosowany w terapii nowotworów hormonozależnych, charakteryzuje się dobrym wchłanianiem po podaniu doustnym, bez istotnego wpływu posiłków na biodostępność. Lek występuje jako mieszanina enancjomerów, z dominującym R-enancjomerem, który wykazuje długi okres półtrwania około 1 tygodnia i kumuluje się w osoczu do stężenia 9 μg/ml przy dawce 50 mg/dobę, stanowiąc około 99% wszystkich enancjomerów. R-enancjomer wiąże się z białkami osocza w ponad 99%, co wpływa na jego dystrybucję. Metabolizm bikalutamidu odbywa się głównie przez utlenianie i glukuronidację, a metabolity są eliminowane w równych proporcjach przez nerki i żółć. Farmakokinetyka R-enancjomeru pozostaje stabilna u osób starszych oraz przy niewydolności nerek i łagodnej do umiarkowanej niewydolności wątroby, jednak w ciężkiej niewydolności wątroby obserwuje się spowolnioną eliminację, co może wymagać modyfikacji dawkowania.
bikalutamid, biodostępność substancji czynnej, enancjomer, enancjomer bikalutamidu, farmakokinetyka leku, glukuronidacja, kumulacja w osoczu, kwas glukuronowy, metabolizm leku, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, nowotwór hormonozależny, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, racemat, stan równowagi dynamicznej, utlenianie metaboliczne, wiązanie z białkami osocza, wydalanie nerkowe, wydalanie z żółcią
