monitorowanie pH
Monitorowanie pH to technika diagnostyczna polegająca na pomiarze kwasowości (pH) płynów ustrojowych lub tkanek. W medycynie jest szeroko stosowana do oceny stanu zdrowia pacjenta, monitorowania przebiegu choroby oraz skuteczności leczenia.
Najpopularniejsze zastosowania monitorowania pH obejmują badanie kwasowości żołądka (pH-metria przełyku) w diagnostyce choroby refluksowej przełyku, monitorowanie pH krwi w przypadkach zaburzeń równowagi kwasowo-zasadowej, oraz kontrolę pH moczu w diagnostyce kamicy nerkowej i innych chorób układu moczowego.
Technika monitorowania pH może być realizowana poprzez jednorazowe pomiary laboratoryjne, długoterminowe monitorowanie za pomocą elektrod umieszczonych w ciele pacjenta (np. 24-godzinna pH-metria przełyku), lub przy użyciu nowoczesnych bezprzewodowych systemów pomiarowych. Wartości pH są interpretowane w kontekście norm fizjologicznych dla danego płynu ustrojowego, co pozwala na identyfikację stanów patologicznych.
Powiązane wpisy
-
Leksykon chorób i schorzeń
Zgaga jest dominującym objawem choroby refluksowej przełyku (GERD), której diagnostyka wymaga wieloaspektowego podejścia. Rozpoczyna się od szczegółowego wywiadu klinicznego i badania fizykalnego, uwzględniającego charakterystykę objawów takich jak pieczenie za mostkiem i regurgitacja, które charakteryzują się wysoką swoistością (odpowiednio 89% i 95%) lecz niską czułością (38% i 6%). Empiryczna próba leczenia inhibitorami pompy protonowej (PPI), np. omeprazolem 40 mg/dobę przez 14 dni, wykazuje czułość 71% i swoistość 44% w diagnostyce GERD, jednak nie jest jednoznaczna z rozpoznaniem. Gastroskopia (EGD) umożliwia ocenę zmian błony śluzowej przełyku, takich jak nadżerki, owrzodzenia czy przełyk Barretta, jednak u 70% pacjentów z GERD endoskopia może być prawidłowa, zwłaszcza w nienadżerkowej postaci choroby (NERD). Złotym standardem pozostaje 24-48 godzinne monitorowanie pH przełyku, gdzie patologiczny Acid Exposure Time (AET) definiuje się jako ≥6%, a wartości pomiędzy 4% a 6% wymagają dalszej interpretacji klinicznej. Impedancja-pH-metria rozszerza diagnostykę o wykrywanie refluksów niekwaśnych, co jest istotne u pacjentów na terapii PPI.
achalazja, anemia, astma, badanie fizykalne, biopsja, choroba Crohna, choroba refluksowa przełyku, choroba wrzodowa, czas ekspozycji przełyku na kwas, dolny zwieracz przełyku, dysfagia, eozynofilowe zapalenie przełyku, erozja zębów, gastroskopia, gruczolakorak przełyku, inhibitor pompy protonowej, krwawienie z przewodu pokarmowego, kurcz przełyku, manometria przełyku, monitorowanie pH, nadżerki, niedokrwistość, nienadżerkowa choroba refluksowa, nowotwór przełyku, przełyk Barretta, przełyk barytowy, przepuklina rozworu przełykowego, przewlekły kaszel, refluksowe zapalenie krtani, regurgitacja, ropień płuca, włóknienie śródmiąższowe, wywiad kliniczny, zapalenie płuc, zapalenie przełyku, zapalenie żołądka, zawał serca, zespół Zollingera-Ellisona, zgaga, zwężenie przełyku -
Leksykon leków
Preparat Manti Extra w dawce 10 mg famotydyny, 165 mg magnezu wodorotlenku oraz 800 mg wapnia węglanu stanowi złożony lek przeciwkwaśny, stosowany w terapii choroby wrzodowej i refluksu żołądkowo-przełykowego. Famotydyna, jako selektywny antagonista receptorów H2, hamuje wydzielanie kwasu solnego w soku żołądkowym, działając przez 10-12 godzin po podaniu doustnym, z maksymalnym efektem po 1-3 godzinach. Wodorotlenek magnezu i węglan wapnia neutralizują już wydzielony kwas solny w świetle żołądka, zapewniając szybkie zobojętnienie kwasu o potencjale około 21 mEq na tabletkę. Takie połączenie mechanizmów działania umożliwia dwutorową redukcję kwasowości, co przekłada się na szybką ulgę w dolegliwościach bólowych i poprawę komfortu pacjenta.
antagonista receptora H2, choroba wrzodowa, dyskomfort żołądkowy, działanie farmakodynamiczne, efekt przeciwwydzielniczy, famotydyna, farmakodynamika, grupa farmakoterapeutyczna, interakcja farmakodynamiczna, komórka okładzinowa, kwas solny, lek zobojętniający, mechanizm działania, monitorowanie pH, neutralizacja kwasu, receptor histaminowy H2, refluks żołądkowo-przełykowy, sok żołądkowy, węglan wapnia, wodorotlenek magnezu -
Leksykon chorób i schorzeń
Przepuklina przełykowa (hiatal hernia) jest powszechną patologią anatomiczną, której częstość wzrasta z wiekiem, sięgając około 55-60% u osób powyżej 50. roku życia, choć tylko około 9% manifestuje objawy kliniczne. Dominującym typem jest przepuklina ślizgowa typu I (90-95%), natomiast przepukliny okołoprzełykowe (typy II-IV) stanowią około 5%. Diagnostyka opiera się na endoskopii, fluoroskopii z kontrastem, manometrii wysokiej rozdzielczości, tomografii komputerowej oraz monitorowaniu pH, przy czym TK bez kontrastu wykazuje wysoką czułość w wykrywaniu przepuklin. Przepuklina przełykowa jest silnie powiązana z chorobą refluksową przełyku (GERD), występując u 8-80% pacjentów z tym schorzeniem, a także zwiększa ryzyko rozwoju przełyku Barretta i gruczolakoraka przełyku, zwłaszcza przy większych przepuklinach. Epidemiologicznie obserwuje się wyższą częstość w krajach wysokorozwiniętych, co może być związane z dietą ubogą w błonnik i czynnikami zwiększającymi ciśnienie wewnątrzbrzuszne, takimi jak otyłość, ciąża czy wodobrzusze.
achalazja, badanie radiologiczne, choroba refluksowa przełyku, ciśnienie wewnątrzbrzuszne, dolny zwieracz przełyku, dysplazja wysokiego stopnia, endoskopia, gastroskopia, gruczolakorak przełyku, kifoza, manometria, manometria wysokiej rozdzielczości, migotanie przedsionków, monitorowanie pH, niedokrwistość z niedoboru żelaza, niedrożność jelit, operacja antyrefluksowa, przełyk Barretta, przepuklina okołoprzełykowa, przepuklina przełykowa, przepuklina ślizgowa, refluksowe zapalenie przełyku, skręt jelita, tomografia komputerowa, wodobrzusze
