zaburzenie tętnic wieńcowych

Zaburzenie tętnic wieńcowych, znane również jako choroba wieńcowa (choroba niedokrwienna serca), to schorzenie, w którym dochodzi do zwężenia lub blokady naczyń krwionośnych zaopatrujących mięsień sercowy w krew. Główną przyczyną tego stanu jest miażdżyca, polegająca na odkładaniu się blaszek miażdżycowych na wewnętrznych ściankach tętnic.

Patofizjologia tego schorzenia opiera się na stopniowym ograniczaniu przepływu krwi przez naczynia wieńcowe, co prowadzi do niedotlenienia (niedokrwienia) mięśnia sercowego. Objawami mogą być: dławica piersiowa, duszność wysiłkowa, kołatanie serca, a w zaawansowanych przypadkach zawał mięśnia sercowego. Dolegliwości często nasilają się podczas wysiłku fizycznego i ustępują w spoczynku.

Diagnostyka zaburzeń tętnic wieńcowych obejmuje badania nieinwazyjne (EKG, próba wysiłkowa, echokardiografia, scyntygrafia perfuzyjna) oraz inwazyjne (koronarografia). Leczenie jest wielokierunkowe i obejmuje modyfikację stylu życia, farmakoterapię (leki przeciwpłytkowe, statyny, beta-blokery, inhibitory ACE) oraz metody inwazyjne (angioplastyka wieńcowa z implantacją stentu, pomostowanie aortalno-wieńcowe).

Czynniki ryzyka rozwoju zaburzeń tętnic wieńcowych to: nadciśnienie tętnicze, hipercholesterolemia, cukrzyca, palenie tytoniu, otyłość, siedzący tryb życia oraz predyspozycje genetyczne. Wczesne rozpoznanie i wdrożenie odpowiedniego leczenia znacząco poprawia rokowanie i jakość życia pacjentów z tym schorzeniem.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl