dysfunkcja rozkurczowa lewej komory

Dysfunkcja rozkurczowa lewej komory serca to zaburzenie, w którym mięsień sercowy staje się sztywniejszy i ma zmniejszoną zdolność do rozkurczu, co upośledza napełnianie lewej komory krwią podczas fazy rozkurczowej cyklu pracy serca. Pomimo prawidłowej funkcji skurczowej (zdolności do wyrzutu krwi), zaburzona relaksacja mięśnia sercowego prowadzi do wzrostu ciśnienia w lewym przedsionku i zastoju krwi w krążeniu płucnym.

W praktyce klinicznej dysfunkcję rozkurczową diagnozuje się głównie za pomocą echokardiografii z wykorzystaniem badania dopplerowskiego, oceniając parametry napływu mitralnego, prędkości ruchu pierścienia mitralnego oraz przepływu w żyłach płucnych. Wyróżnia się cztery stopnie dysfunkcji rozkurczowej: zaburzona relaksacja (stopień I), pseudonormalizacja (stopień II), restrykcja odwracalna (stopień III) i restrykcja nieodwracalna (stopień IV).

Najczęstszymi przyczynami dysfunkcji rozkurczowej są nadciśnienie tętnicze, choroba wieńcowa, kardiomiopatia przerostowa, zwężenie zastawki aortalnej oraz starzenie się organizmu. U pacjentów z objawami niewydolności serca i zachowaną frakcją wyrzutową (HFpEF) dysfunkcja rozkurczowa stanowi główny mechanizm patofizjologiczny. Leczenie obejmuje kontrolę choroby podstawowej, terapię nadciśnienia tętniczego, odpowiednie nawodnienie oraz leki poprawiające relaksację mięśnia sercowego.

Powiązane wpisy

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl