niewydolność serca z obniżoną frakcją wyrzutową
Niewydolność serca z obniżoną frakcją wyrzutową (HFrEF, ang. Heart Failure with reduced Ejection Fraction) to podtyp niewydolności serca charakteryzujący się zmniejszoną zdolnością lewej komory do wyrzucania krwi do układu tętniczego. Definiuje się ją jako frakcję wyrzutową lewej komory (LVEF) poniżej 40%.
Główne przyczyny HFrEF obejmują chorobę niedokrwienną serca, zawał mięśnia sercowego, kardiomiopatię rozstrzeniową, nadciśnienie tętnicze oraz wady zastawkowe. Pacjenci typowo prezentują objawy takie jak duszność wysiłkowa i spoczynkowa, ortopnoe, obrzęki obwodowe, zwiększona męczliwość oraz zmniejszona tolerancja wysiłku.
Diagnostyka HFrEF opiera się przede wszystkim na badaniu echokardiograficznym, które pozwala ocenić frakcję wyrzutową lewej komory oraz inne parametry funkcji serca. Istotną rolę odgrywają również oznaczenia biomarkerów (peptydy natriuretyczne: BNP, NT-proBNP) oraz badania obrazowe takie jak rezonans magnetyczny serca.
Leczenie farmakologiczne HFrEF obejmuje stosowanie kilku grup leków o udowodnionym wpływie na rokowanie: inhibitorów konwertazy angiotensyny (ACEI) lub antagonistów receptora angiotensyny II (ARB), antagonistów receptora mineralokortykoidowego (MRA), beta-adrenolityków oraz inhibitorów SGLT2. Nowsze strategie terapeutyczne uwzględniają również stosowanie sakubitrilu/walsartanu (ARNI) oraz iwabradyny.
W zaawansowanych przypadkach HFrEF rozważa się metody leczenia zabiegowego, takie jak wszczepienie kardiowertera-defibrylatora (ICD), terapia resynchronizująca (CRT), mechaniczne wspomaganie krążenia (LVAD) lub przeszczepienie serca. Wielodyscyplinarne podejście do leczenia oraz regularne monitorowanie pacjentów stanowią kluczowe elementy opieki nad chorymi z tym schorzeniem.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Blok gałęzi przedsionkowo-komorowych – Zapobieganie i profilaktyka
Blok gałęzi przedsionkowo-komorowych (BBB) jest poważnym zaburzeniem przewodnictwa sercowego, którego profilaktyka opiera się na utrzymaniu zdrowego stylu życia oraz skutecznym zarządzaniu chorobami współistniejącymi. Zalecenia obejmują regularną aktywność fizyczną (minimum 30 minut ćwiczeń aerobowych 5 razy w tygodniu), dietę kardioprotekcyjną, kontrolę masy ciała, poziomu cholesterolu, zaprzestanie palenia oraz ograniczenie alkoholu. Kluczowe jest także monitorowanie i leczenie nadciśnienia tętniczego, cukrzycy, hiperlipidemii oraz choroby wieńcowej, które znacząco wpływają na ryzyko rozwoju BBB. Regularne badania EKG i ocena funkcji serca, zwłaszcza u pacjentów z czynnikami ryzyka, umożliwiają wczesne wykrycie zaburzeń przewodzenia.
antagonista receptora mineralokortykoidowego, badanie EKG, beta-bloker, blok gałęzi pęczka Hisa, blok gałęzi przedsionkowo-komorowych, blok lewej odnogi pęczka Hisa, bloker receptora angiotensyny, choroba wieńcowa, cukrzyca, dieta kardioprotekcyjna, dysfunkcja lewej komory, glikemia, hiperlipidemia, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor kotransportera sodowo-glukozowego 2, kardiomiopatia rozstrzeniowa, miażdżyca, nadciśnienie tętnicze, niedokrwienie mięśnia sercowego, niewydolność serca z obniżoną frakcją wyrzutową, remodeling serca, stymulacja dwukomorowa, terapia resynchronizująca serca, tetralogia Fallota, włóknienie mięśnia sercowego, zawał mięśnia sercowego - Leksykon chorób i schorzeń
Niewydolność serca – Diagnostyka i diagnoza
Niewydolność serca (NS) to złożony zespół kliniczny charakteryzujący się upośledzeniem zdolności serca do pompowania krwi adekwatnie do potrzeb metabolicznych organizmu. Diagnostyka NS opiera się na kompleksowej ocenie klinicznej, obejmującej wywiad, badanie przedmiotowe oraz badania dodatkowe, gdyż nie istnieje pojedynczy test stanowiący złoty standard rozpoznania. Kluczowe są objawy takie jak duszność (w spoczynku, wysiłkowa, ortopnoe), obrzęki kończyn dolnych, zmęczenie oraz typowe cechy w badaniu przedmiotowym (np. trzeci ton serca, podwyższone ciśnienie w żyłach szyjnych, przemieszczenie uderzenia koniuszkowego). Diagnostyka laboratoryjna obejmuje m.in. morfologię, elektrolity, parametry nerek i wątroby, gospodarkę żelazową, TSH oraz peptydy natriuretyczne (BNP, NT-proBNP) z wartościami odcięcia: BNP <35 ng/L (przewlekła NS), <100 ng/L (ostra NS) oraz NT-proBNP <125 ng/L (przewlekła NS), <300 ng/L (ostra NS). Badania obrazowe, w tym RTG klatki piersiowej i EKG, wspomagają rozpoznanie, a echokardiografia stanowi złoty standard oceny struktury i funkcji serca, w tym frakcji wyrzutowej lewej komory (LVEF), pozwalając na klasyfikację NS na HFrEF (LVEF ≤40%), HFmrEF (41-49%) oraz HFpEF (≥50%).
badanie laboratoryjne, badanie przedmiotowe, biopsja mięśnia sercowego, cewnikowanie serca, diagnostyka różnicowa, duszność nocna, duszność wysiłkowa, echokardiografia, elektrokardiogram, frakcja wyrzutowa lewej komory, funkcja rozkurczowa, kardiomegalia, kardiomiopatia restrykcyjna, kardiomiopatia zapalna, klasyfikacja NYHA, linie Kerleya B, morfologia krwi obwodowej, niewydolność serca, niewydolność serca z obniżoną frakcją wyrzutową, niewydolność serca z zachowaną frakcją wyrzutową, NT-proBNP, obrzęk kończyn dolnych, ortopnoe, peptyd natriuretyczny, peptyd natriuretyczny typu B, próba wysiłkowa, rezonans magnetyczny serca, rtg klatki piersiowej, tomografia komputerowa, trzeci ton serca, trzeszczenia płucne, wysięk opłucnowy, zapalenie mięśnia sercowego, zastój w krążeniu płucnym, zatorowość płucna - Leksykon chorób i schorzeń
Migotanie komór – Zapobieganie i profilaktyka
Migotanie komór (VF) jest najpoważniejszym zaburzeniem rytmu serca i główną przyczyną nagłego zatrzymania krążenia, wymagającą natychmiastowej interwencji. Profilaktyka farmakologiczna obejmuje stosowanie amiodaronu (najskuteczniejszy w połączeniu z beta-blokerem), beta-blokerów (np. propranolol, atenolol), inhibitorów ACE (np. ramipril) oraz antagonistów receptora mineralokortykoidowego u pacjentów z LVEF ≤40%. Wskazane jest także stosowanie blokera kanału wapniowego jako dodatkowej opcji. U pacjentów z niewydolnością serca i obniżoną frakcją wyrzutową zaleca się terapię skojarzoną beta-blokerem, antagonistą mineralokortykoidowym oraz inhibitorem ACE lub ARB bądź inhibitorem receptora angiotensyny i neprylizyny. Implantowany kardiowerter-defibrylator (ICD) jest złotym standardem w prewencji nagłej śmierci sercowej u pacjentów wysokiego ryzyka, zwłaszcza po przebytym epizodzie VF, z LVEF ≤35% i objawami niewydolności serca (NYHA II-III). Podskórny ICD rekomendowany jest u pacjentów z nieodpowiednim dostępem naczyniowym lub wysokim ryzykiem infekcji.
ablacja cewnikowa, ablacja nasierdzia, ablacja przezskórna, amiodaron, antagonista receptora mineralokortykoidowego, beta-bloker, blok odnogi pęczka Hisa, bloker kanału wapniowego, bloker receptora angiotensynowego, burza elektryczna, choroba niedokrwienna serca, choroba wieńcowa, częstoskurcz komorowy, defibrylator, droga odpływu prawej komory, identyfikator medyczny, idiopatyczne migotanie komór, inhibitor konwertazy angiotensyny, kardiomiopatia nieischemiczna, kardiomiopatia przerostowa, lek antyarytmiczny, lidokaina, migotanie komór, nadciśnienie tętnicze, nagła śmierć sercowa, nagłe zatrzymanie krążenia, niewydolność serca z obniżoną frakcją wyrzutową, ostry zawał mięśnia sercowego, pomostowanie aortalno-wieńcowe, przezskórna interwencja wieńcowa, wszczepialny kardiowerter-defibrylator, zaburzenie rytmu serca, zespół Brugada - Leksykon chorób i schorzeń
Choroba serca – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Niewydolność serca (HF) pozostaje jednym z kluczowych wyzwań kardiologii, charakteryzując się rosnącą częstością występowania i wysoką śmiertelnością. Rokowanie u pacjentów z HF zależy od wielu czynników, w tym wieku (5-letni wskaźnik przeżycia: 79% dla <65 lat vs. 50% dla ≥75 lat), frakcji wyrzutowej lewej komory (LVEF <40% wiąże się z wyższym ryzykiem zgonu), klasy czynnościowej NYHA, biomarkerów takich jak BNP, parametrów nerkowych (GFR), liczby hospitalizacji (HR 3,2; 95% CI 2,8-3,5 po hospitalizacji), ciśnienia tętniczego, parametrów hematologicznych oraz statusu socjoekonomicznego i chorób współistniejących. Metaanaliza z 2019 roku wskazuje na przeżywalność w HF na poziomie 87% po 1 roku, 73% po 2 latach, 57% po 5 latach i 35% po 10 latach. Wydolność fizyczna oceniana testem 6MWT oraz ultrasonografia płuc (LUS) z oceną linii B stanowią istotne narzędzia prognostyczne, a szczytowe VO2 pozostaje złotym standardem w ocenie rokowania.
6-minutowy test chodu, choroba wieńcowa, ciśnienie tętnicze, elektroniczna dokumentacja medyczna, fotopletyzmografia, frakcja wyrzutowa lewej komory, klasyfikacja NYHA, kompleks QRS, liczba białych krwinek, maszyna wektorów nośnych, niewydolność serca, niewydolność serca z obniżoną frakcją wyrzutową, niewydolność serca z zachowaną frakcją wyrzutową, niewydolność wątroby, ostra niewydolność serca, peptyd natriuretyczny typu B, perceptron wielowarstwowy, poważne zdarzenia sercowo-naczyniowe, przeszczep serca, przewlekła niewydolność serca, sieć neuronowa RBF, średnia objętość krwinki, udar, układ sercowo-naczyniowy, ultrasonografia płuc, wskaźnik filtracji kłębuszkowej, zachowana frakcja wyrzutowa, zastój płucny, zawał mięśnia sercowego - Leksykon chorób i schorzeń
Niewydolność serca – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Niewydolność serca (NS) charakteryzuje się rosnącą częstością występowania oraz wysoką śmiertelnością, szczególnie po wystąpieniu objawów klinicznych. Kluczowym wyzwaniem w leczeniu NS jest opracowanie wiarygodnych modeli prognostycznych, które umożliwią precyzyjną ocenę ryzyka i indywidualizację terapii, zwłaszcza u pacjentów kwalifikowanych do terapii inwazyjnych lub opieki paliatywnej. Hospitalizacje z powodu NS są silnym predyktorem złego rokowania, co potwierdza badanie CHARM, gdzie współczynnik ryzyka (HR) śmiertelności po hospitalizacji wynosił 3,2 (95% CI 2,8-3,5), z najwyższym ryzykiem w pierwszym miesiącu po wypisie. Modele prognostyczne uwzględniające dane demograficzne, kliniczne, laboratoryjne i obrazowe, w tym frakcję wyrzutową lewej komory (LVEF), klasę NYHA oraz morfologię zespołu QRS, pozwalają na umiarkowanie dokładne przewidywanie wyników, a dodanie echokardiografii nieznacznie poprawia ich precyzję. Hemodynamicznie, wyższe ciśnienie zaklinowania w kapilarach płucnych (PCWP) i niższe ciśnienie skurczowe krwi (SBP) są niezależnymi predyktorami złego rokowania, podczas gdy indeks sercowy (CI) nie wykazuje takiej wartości prognostycznej.
6-minutowy test marszu, choroby układu sercowo-naczyniowego, ciśnienie skurczowe krwi, ciśnienie zaklinowania w kapilarach płucnych, frakcja wyrzutowa lewej komory, jakość życia związana ze zdrowiem, klasyfikacja NYHA, linie B, markery zapalne, model prognostyczny, model ryzyka, N-końcowy pro-peptyd natriuretyczny typu B, niewydolność serca, niewydolność serca przewlekła, niewydolność serca z obniżoną frakcją wyrzutową, niewydolność serca z zachowaną frakcją wyrzutową, ostra niewydolność serca, ostry zespół wieńcowy, peptyd natriuretyczny typu B, remodeling serca, stosunek neutrofili do limfocytów, stratyfikacja ryzyka, terapia medyczna, uczenie maszynowe, ultrasonografia płuc, włóknienie mięśnia sercowego, wskaźniki zachorowalności, zastoinowa niewydolność serca, zastój płucny, zespół QRS - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Cazaprol 1 mg
Cazaprol, zawierający cylazapryl jednowodny w dawkach 1 mg, 2,5 mg oraz 5 mg, jest inhibitorem konwertazy angiotensyny (ACE) stosowanym w leczeniu nadciśnienia tętniczego oraz przewlekłej niewydolności serca. Mechanizm działania polega na hamowaniu enzymu konwertującego angiotensynę I do angiotensyny II, co prowadzi do rozszerzenia naczyń krwionośnych i zmniejszenia obciążenia serca. Preparat dostępny jest w formie tabletek powlekanych o zróżnicowanym kolorze i kształcie, co ułatwia identyfikację dawki: 1 mg (żółty, podłużny), 2,5 mg (jasnoczerwonobrązowy, podłużny) oraz 5 mg (czerwonobrązowy, podłużny). Każda tabletka zawiera istotną ilość laktozy (od 107,36 mg do 162,89 mg), co należy uwzględnić u pacjentów z nietolerancją tej substancji.
angiotensyna, choroba wieńcowa, cukrzyca, cylazapryl jednowodny, działanie niepożądane, enzym konwertujący angiotensynę, funkcja nerek i wątroby, HFrEF, inhibitor ACE, inhibitor konwertazy angiotensyny, lek hipotensyjny, lewa komora, naczynia krwionośne, nadciśnienie tętnicze, nietolerancja laktozy, niewydolność nerek, niewydolność serca z obniżoną frakcją wyrzutową, obciążenie następcze, przebudowa mięśnia sercowego, przewlekła niewydolność serca, terapia skojarzona, układ renina-angiotensyna-aldosteron - Leksykon chorób i schorzeń
Choroba zastawek serca – Epidemiologia
Choroba zastawek serca (CZS) stanowi istotny problem zdrowia publicznego, z częstością występowania około 2,5% w populacji ogólnej, która wzrasta do ponad 10% u osób powyżej 75. roku życia. Najczęściej diagnozowanymi patologiami są reumatyczna choroba serca (RHD), stenoza zastawki aortalnej (AS), niedomykalność zastawki mitralnej (MR) oraz niedomykalność zastawki aortalnej (AR). RHD dotyka około 40,5-41 milionów osób globalnie, z roczną zapadalnością 2,8 miliona przypadków, dominując w krajach rozwijających się i odpowiadając za około 15% niewydolności serca w regionach endemicznych. Stenoza aortalna, najczęstsza w krajach rozwiniętych, dotyka około 9 milionów osób, z częstością ciężkiej postaci 3,4% u osób ≥75 lat. Niedomykalność mitralna występuje u około 24,2 miliona pacjentów, będąc najczęstszą przyczyną operacji zastawkowych w Europie, a niedomykalność aortalna stanowi 18% diagnoz CZS w badaniach szwedzkich. Epidemiologia CZS różni się istotnie w zależności od regionu i statusu ekonomicznego, z dominacją RHD w krajach o niskim dochodzie i chorób degeneracyjnych w krajach rozwiniętych.
choroba zastawek serca, choroba zastawki płucnej, czynnościowa niedomykalność zastawki mitralnej, echokardiografia, echokardiogram, infekcyjne zapalenie wsierdzia, miażdżyca, nadciśnienie płucne, nadciśnienie rozkurczowe, nadciśnienie skurczowe, niedomykalność zastawki aortalnej, niedomykalność zastawki mitralnej, niedomykalność zastawki trójdzielnej, niewydolność serca, niewydolność serca z obniżoną frakcją wyrzutową, niewydolność serca z pośrednią frakcją wyrzutową, niewydolność serca z zachowaną frakcją wyrzutową, paciorkowce grupy A, reumatyczna choroba serca, stenoza zastawki aortalnej, test wysiłkowy, wypadanie zastawki mitralnej, zastawka protetyczna - Leksykon chorób i schorzeń
Niewydolność serca – Zapobieganie i profilaktyka
Niewydolność serca stanowi rosnący problem zdrowia publicznego, pomimo spadku ogólnej śmiertelności z powodu chorób sercowo-naczyniowych. Kluczowe jest wczesne wykrywanie osób zagrożonych (Stadium A) lub z bezobjawową niewydolnością serca (Stadium B) przed pojawieniem się objawów klinicznych (Stadium C). Profilaktyka obejmuje modyfikację czynników ryzyka takich jak nadciśnienie tętnicze (docelowe ciśnienie 130/80 mmHg u pacjentów wysokiego ryzyka), cukrzyca, otyłość, brak aktywności fizycznej (zalecane minimum 500 MET-minut/tydzień) oraz niepalenie. Farmakoterapia prewencyjna obejmuje inhibitory SGLT2 (np. dapagliflozyna, empagliflozyna) u pacjentów z cukrzycą typu 2, inhibitory ACE (np. ramipryl) i ARB (np. losartan) u osób z chorobą naczyniową lub nefropatią, co potwierdzają badania HOPE i RENAAL. Badania przesiewowe z wykorzystaniem peptydów natriuretycznych (BNP) pozwalają na wczesną identyfikację pacjentów wysokiego ryzyka i zmniejszenie ryzyka rozwoju niewydolności serca lub dysfunkcji lewej komory.
antagonista receptora angiotensyny, beta-bloker, choroba sercowo-naczyniowa, choroba wieńcowa serca, cukrzyca, dapagliflozyna, dieta DASH, dieta śródziemnomorska, dysfunkcja lewej komory, elektrokardiogram, empagliflozyna, inhibitor ACE, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor kotransportera sodowo-glukozowego 2, klirens kreatyniny, migotanie przedsionków, nadciśnienie tętnicze, niewydolność serca, niewydolność serca z obniżoną frakcją wyrzutową, niewydolność serca z zachowaną frakcją wyrzutową, peptyd natriuretyczny typu B, prewencja pierwotna, prewencja trzeciorzędowa, prewencja wtórna, stadium A niewydolności serca, statyna, udar mózgu, wskaźnik masy ciała, wysoki poziom cholesterolu, wysokie ciśnienie krwi, zastoinowa niewydolność serca, zdrowy styl życia - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Diaflix 10 mg
Lek Diaflix, zawierający dapagliflozynę w dawkach 5 mg i 10 mg, jest wskazany w leczeniu cukrzycy typu 2, przewlekłej niewydolności serca oraz przewlekłej choroby nerek (PChN). W terapii cukrzycy typu 2 może być stosowany zarówno u dorosłych, jak i dzieci od 10 roku życia, jako monoterapia w przypadku nietolerancji metforminy lub w terapii skojarzonej z innymi lekami przeciwcukrzycowymi. W niewydolności serca Diaflix jest zalecany u dorosłych pacjentów niezależnie od frakcji wyrzutowej lewej komory (HFrEF i HFpEF), natomiast w PChN stosuje się go u dorosłych pacjentów z uwzględnieniem stadium choroby oraz parametrów nerkowych, takich jak eGFR i albuminuria. Terapia powinna być zawsze uzupełniona modyfikacją stylu życia, a decyzja o włączeniu dapagliflozyny powinna uwzględniać indywidualny profil ryzyka sercowo-naczyniowego i funkcję nerek.
albuminuria, antagonista receptora mineralokortykoidowego, beta-bloker, cukrzyca typu 2, dapagliflozyna, działanie nefroprotekcyjne, frakcja wyrzutowa lewej komory, inhibitor ACE, inhibitor SGLT-2, kontrola glikemii, lek przeciwcukrzycowy, metformina, monoterapia, niewydolność serca, niewydolność serca z obniżoną frakcją wyrzutową, niewydolność serca z zachowaną frakcją wyrzutową, populacja pediatryczna, przewlekła choroba nerek, ryzyko sercowo-naczyniowe, terapia skojarzona, współczynnik filtracji kłębuszkowej - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Karbis 8 mg
Produkt leczniczy Karbis, zawierający kandesartan cyleksetylu, jest antagonistą receptora angiotensyny II stosowanym w leczeniu nadciśnienia tętniczego pierwotnego u dorosłych oraz dzieci i młodzieży w wieku 6-18 lat, a także w niewydolności serca z obniżoną frakcją wyrzutową lewej komory (≤40%). Dostępny w dawkach 8 mg, 16 mg i 32 mg, z możliwością podziału tabletek, umożliwia precyzyjne dostosowanie terapii. W nadciśnieniu początkowa dawka u dorosłych wynosi 8 mg raz na dobę, z możliwością titracji do 32 mg, natomiast u dzieci dawka zależy od masy ciała (4 mg dla <50 kg, 8 mg dla ≥50 kg), maksymalnie do 16 mg. W niewydolności serca dawka początkowa to 4 mg, z możliwością zwiększenia do 32 mg lub maksymalnej tolerowanej dawki, przy monitorowaniu ciśnienia co najmniej co 2 tygodnie.
antagonista receptora angiotensyny II, antagonista receptora mineralokortykoidowego, działanie hipotensyjne, działanie niepożądane, eplerenon, farmakoterapia, farmakoterapia nadciśnienia, frakcja wyrzutowa lewej komory, GFR, hiperkaliemia, inhibitor konwertazy angiotensyny, kandesartan cyleksetylu, kaszel, leczenie hipotensyjne, lek moczopędny oszczędzający potas, nadciśnienie tętnicze, nadciśnienie tętnicze pierwotne, nietolerancja laktozy, niewydolność serca, niewydolność serca z obniżoną frakcją wyrzutową, obrzęk naczynioruchowy, parametry nerkowe, spironolakton, stężenie kreatyniny, titracja dawki - Leksykon substancji czynnych
Lewozymendan – Wskazania do stosowania
Lewozymendan jest lekiem inotropowym dodatnim stosowanym w krótkotrwałym leczeniu ostrych stanów dekompensacji ciężkiej przewlekłej niewydolności serca (ADHF), szczególnie u pacjentów dorosłych, u których konwencjonalna terapia (leki moczopędne, ACE-I/ARB, beta-adrenolityki, antagoniści aldosteronu, glikozydy nasercowe) nie przynosi oczekiwanej poprawy. Preparaty zawierające lewozymendan dostępne są w postaci koncentratu do infuzji o stężeniu 2,5 mg/ml i powinny być podawane wyłącznie w warunkach szpitalnych, pod ścisłym nadzorem kardiologicznym lub intensywnej terapii, z możliwością ciągłego monitorowania parametrów hemodynamicznych. Lewozymendan jest szczególnie wskazany u pacjentów z nasilonym zastojem, obrzękami, dusznością spoczynkową, obniżoną frakcją wyrzutową (<35%), niewydolnością serca powikłaną ostrym zespołem wieńcowym, po zabiegach kardiochirurgicznych oraz u chorych z opornością na leczenie diuretykami.
antagonista aldosteronu, antagonista receptora angiotensyny II, beta-adrenolityk, echokardiografia, frakcja wyrzutowa, glikozyd nasercowy, hipoperfuzja narządowa, hipowolemnia, infuzja dożylna, inhibitor ACE, kurczliwość mięśnia sercowego, lek inotropowy dodatni, lek moczopędny, lewozymendan, monitorowanie hemodynamiczne, nieinwazyjna wentylacja, niewydolność nerek, niewydolność serca z obniżoną frakcją wyrzutową, oddział intensywnej terapii, ostry zespół wieńcowy, parametry hemodynamiczne, terapia nerkozastępcza, tlenoterapia, wentylacja mechaniczna, wstrząs kardiogenny, zaburzenia rytmu serca, zastój w krążeniu płucnym, zawał serca, zespół małego rzutu, zmniejszony rzut serca - Leksykon substancji czynnych
Empagliflozyna – Wskazania do stosowania
Empagliflozyna, dostępna w dawkach 10 mg i 25 mg w postaci tabletek powlekanych (produkt leczniczy Empelic), jest wskazana do leczenia cukrzycy typu 2 u dorosłych pacjentów z niewystarczającą kontrolą glikemii pomimo modyfikacji stylu życia. Może być stosowana jako monoterapia u pacjentów nietolerujących metforminy lub w terapii skojarzonej z innymi lekami przeciwcukrzycowymi. Zalecana dawka początkowa w cukrzycy typu 2 to 10 mg raz na dobę, z możliwością zwiększenia do 25 mg w przypadku niewystarczającej kontroli glikemii. Empagliflozyna wykazuje również działanie nefroprotekcyjne u pacjentów z przewlekłą chorobą nerek oraz korzystny wpływ na ryzyko sercowo-naczyniowe, co czyni ją wartościową opcją terapeutyczną u pacjentów z wysokim ryzykiem sercowo-naczyniowym i współistniejącą chorobą nerek.
antagonista aldosteronu, cukrzyca typu 2, działanie nefroprotekcyjne, działanie niepożądane, frakcja wyrzutowa lewej komory, glikemia, hemodynamika, hemoglobina glikowana, hipowolemia, infekcja dróg moczowo-płciowych, inhibitor ACE, ketoza, kwasica ketonowa, monoterapia, niewydolność serca z obniżoną frakcją wyrzutową, niewydolność serca z zachowaną frakcją wyrzutową, niewystarczająco kontrolowana cukrzyca, przewlekła choroba nerek, przewlekła niewydolność serca, terapia skojarzona, zaostrzenie niewydolności serca - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Daforbis 10 mg
Daforbis, zawierający dapagliflozynę w dawkach 5 mg i 10 mg, jest inhibitorem SGLT2 stosowanym w leczeniu cukrzycy typu 2 u dorosłych i dzieci powyżej 10 roku życia. Lek może być stosowany jako monoterapia u pacjentów nietolerujących metforminy lub w terapii skojarzonej z innymi lekami przeciwcukrzycowymi (metformina, sulfonylomoczniki, insulina, tiazolidynediony, inhibitory DPP-4, analogi GLP-1). Daforbis wspomaga kontrolę glikemii, a jego stosowanie powinno być zawsze łączone z dietą i aktywnością fizyczną. Ponadto, lek jest wskazany w leczeniu objawowej przewlekłej niewydolności serca u dorosłych, szczególnie z obniżoną frakcją wyrzutową (HFrEF), oraz w terapii przewlekłej choroby nerek u dorosłych, gdzie spowalnia progresję choroby i zmniejsza ryzyko nerkowych punktów końcowych. W obu tych wskazaniach brak jest danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności u pacjentów pediatrycznych.
albuminuria, analog GLP-1, antagonista receptora mineralokortykoidowego, beta-bloker, cukrzyca typu 2, dolegliwości przewodu pokarmowego, działanie kardioprotekcyjne, inhibitor ACE, inhibitor DPP-4, inhibitor SGLT2, kontrola glikemii, leczenie nefroprotekcyjne, leczenie przeciwcukrzycowe, nerkowy punkt końcowy, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, nietolerancja leku, nietolerancja metforminy, niewydolność serca z obniżoną frakcją wyrzutową, obrzęk kończyn dolnych, pochodna sulfonylomocznika, przewlekła choroba nerek, przewlekła niewydolność serca, tolerancja wysiłku fizycznego, wytyczne terapeutyczne, zdarzenie sercowo-naczyniowe, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Dagrafors 10 mg
Dagrafors, zawierający dapagliflozynę w dawkach 5 mg i 10 mg, jest wskazany w leczeniu cukrzycy typu 2 u dorosłych oraz dzieci od 10. roku życia, szczególnie gdy glikemia nie jest odpowiednio kontrolowana pomimo diety i aktywności fizycznej. Może być stosowany jako monoterapia u pacjentów nietolerujących metforminy lub w terapii skojarzonej z innymi lekami przeciwcukrzycowymi. Dapagliflozyna wykazuje korzystny wpływ na redukcję ryzyka zdarzeń sercowo-naczyniowych i nerkowych, co czyni ją wartościowym elementem leczenia pacjentów z podwyższonym ryzykiem sercowo-naczyniowym. Preparat jest również wskazany w objawowej przewlekłej niewydolności serca, niezależnie od frakcji wyrzutowej lewej komory, oraz w przewlekłej chorobie nerek u dorosłych, gdzie spowalnia progresję choroby i zmniejsza ryzyko hospitalizacji i zgonu z przyczyn sercowo-naczyniowych.
cukrzyca typu 2, dapagliflozyna, frakcja wyrzutowa, hospitalizacja z powodu niewydolności serca, kontrola glikemii, monoterapia, nietolerancja laktozy, niewydolność serca, niewydolność serca z obniżoną frakcją wyrzutową, niewydolność serca z zachowaną frakcją wyrzutową, progresja choroby, przewlekła choroba nerek, przewlekła niewydolność serca, ryzyko sercowo-naczyniowe, schyłkowa niewydolność nerek, terapia skojarzona, zdarzenia sercowo-naczyniowe - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Casaro 32 mg
Lek Casaro, zawierający kandesartan cyleksetylu, jest wskazany do leczenia samoistnego nadciśnienia tętniczego u dorosłych oraz dzieci i młodzieży w wieku 6-18 lat, a także niewydolności serca z obniżoną frakcją wyrzutową lewej komory (≤ 40%) u dorosłych. Preparat dostępny jest w dawkach 8 mg, 16 mg i 32 mg, z możliwością podziału tabletek, co umożliwia precyzyjne dostosowanie terapii. W leczeniu nadciśnienia Casaro jest szczególnie zalecany u pacjentów z nietolerancją inhibitorów ACE lub gdy inne grupy leków okazały się nieskuteczne. W populacji pediatrycznej stosowanie leku jest uzasadnione po potwierdzeniu nadciśnienia wymagającego farmakoterapii i nieskuteczności metod niefarmakologicznych.
antagonista receptora angiotensyny II, antagonista receptora mineralokortykosteroidowego, ciśnienie tętnicze, czynność skurczowa lewej komory, elektrolity w surowicy krwi, frakcja wyrzutowa lewej komory, funkcja nerek, funkcja skurczowa mięśnia sercowego, HFrEF, inhibitor konwertazy angiotensyny, kandesartan cyleksetylu, laktoza jednowodna, nadciśnienie tętnicze, nadciśnienie tętnicze u dzieci, nietolerancja laktozy, niewydolność serca, niewydolność serca z obniżoną frakcją wyrzutową, obrzęk naczynioruchowy - Leksykon chorób i schorzeń
Niewydolność serca – Epidemiologia
Niewydolność serca (NS) stanowi istotny problem zdrowia publicznego, dotykając globalnie około 64 miliony osób, z rosnącą tendencją w USA, gdzie przewiduje się wzrost liczby chorych z 6,7 miliona obecnie do 11,4 miliona do 2050 roku. Epidemiologia NS wykazuje zróżnicowanie demograficzne: wyższe wskaźniki u osób powyżej 75. roku życia (>10%), u osób czarnoskórych oraz u mężczyzn, choć rozpowszechnienie jest podobne u obu płci ze względu na dłuższe przeżycie kobiet. Wyróżnia się trzy typy NS według frakcji wyrzutowej lewej komory: HFrEF (~30%), HFmrEF (12-13%) oraz HFpEF (50-58%), z rosnącym udziałem HFpEF, szczególnie u pacjentów z cukrzycą typu 2. Globalne rozpowszechnienie NS wynosi 8,52 na 1000 mieszkańców, z najwyższymi wskaźnikami w Azji Wschodniej, Ameryce Północnej i Europie Zachodniej. Mimo spadku standaryzowanych wskaźników zapadalności, bezwzględna liczba nowych przypadków wzrosła o 12% w ostatniej dekadzie, a śmiertelność związana z NS rośnie, szczególnie wśród młodszych dorosłych i mniejszości etnicznych.
chorobowość, dysfunkcja rozkurczowa, dysfunkcja rozkurczowa lewej komory, dysfunkcja skurczowa lewej komory, frakcja wyrzutowa lewej komory, kardiomiopatia dziedziczna, migotanie przedsionków, nadciśnienie, nadciśnienie tętnicze, nadzór epidemiologiczny, niewydolność serca, niewydolność serca z obniżoną frakcją wyrzutową, niewydolność serca z pośrednią frakcją wyrzutową, niewydolność serca z zachowaną frakcją wyrzutową, obniżona frakcja wyrzutowa, przewlekła choroba nerek, stadium A niewydolności serca, umieralność, wskaźniki śmiertelności, zapadalność, zastoinowa niewydolność serca