diastaza łonowa
Diastaza łonowa (rozejście spojenia łonowego) to stan, w którym dochodzi do nadmiernego rozejścia się dwóch kości łonowych w obrębie spojenia łonowego. Fizjologiczna szerokość spojenia łonowego wynosi około 4-5 mm, natomiast w przypadku diastazy odległość ta może wzrosnąć nawet do kilku centymetrów.
Najczęstszą przyczyną diastazy łonowej jest ciąża i poród, kiedy to pod wpływem hormonów (głównie relaksyny) dochodzi do rozluźnienia więzadeł miednicy, co ma na celu ułatwienie przejścia płodu przez kanał rodny. Do innych przyczyn należą: urazy (np. wypadki komunikacyjne), zapalenia w obrębie spojenia łonowego oraz niektóre choroby reumatologiczne.
Objawy diastazy łonowej obejmują ból w okolicy łonowej, nasilający się podczas chodzenia, wstawania czy zmiany pozycji, a także uczucie niestabilności miednicy. W badaniu fizykalnym można stwierdzić bolesność palpacyjną w okolicy spojenia łonowego oraz dodatni test Patricka. Diagnostyka obrazowa obejmuje badanie RTG miednicy, USG oraz MRI.
Leczenie diastazy łonowej jest głównie zachowawcze i obejmuje: odpoczynek, stosowanie pasów stabilizujących miednicę, fizjoterapię oraz farmakoterapię przeciwbólową. W przypadkach znacznego rozejścia (powyżej 2,5 cm) lub braku poprawy po leczeniu zachowawczym, może być konieczne leczenie operacyjne – stabilizacja spojenia łonowego za pomocą płytek i śrub.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Ekstrofia pęcherza moczowego – Patofizjologia i mechanizm
Ekstrofia pęcherza moczowego (BEEC) to rzadka wada rozwojowa o częstości 1:25 000-50 000 żywych urodzeń, z przewagą płci męskiej 3:1, charakteryzująca się defektami przedniej ściany brzucha, układu moczowego, narządów płciowych i miednicy. Etiopatogeneza jest wieloczynnikowa, z kluczową rolą nieprawidłowego rozwoju błony kloacznej, która uniemożliwia prawidłową migrację mezenchymalną i prowadzi do niekompletnego zamknięcia ściany brzucha. Rozejście kości łonowych (diastaza łonowa) jest istotnym czynnikiem poprzedzającym rozwój ekstrofii. Genetyczne podłoże potwierdzają badania rodzinne i asocjacyjne, wskazujące na geny ISL1 (locus 5q11.2), WNT3, WNT5A oraz PORCN, które uczestniczą w szlaku Wnt i regulacji embriogenezy pęcherza. Dysregulacja ISL1 przez EZH2, enzymatyczną podjednostkę kompleksu PRC2, jest postulowanym mechanizmem molekularnym prowadzącym do powstania BEEC.
- Leksykon chorób i schorzeń
Ekstrofia pęcherza moczowego – Diagnostyka i diagnoza
Ekstrofia pęcherza moczowego (EPM) to rzadka, złożona wada wrodzona obejmująca przednią ścianę brzucha, układ moczowy, narządy płciowe, miednicę kostną, kręgosłup i odbyt. Diagnostyka może być prenatalna lub po urodzeniu. Prenatalne rozpoznanie, stwierdzane w około 47-48% przypadków, opiera się głównie na badaniu ultrasonograficznym wykonywanym między 15. a 32. tygodniem ciąży, z charakterystycznym brakiem wizualizacji prawidłowo wypełnionego pęcherza moczowego, nisko umiejscowioną pępowiną, uwypukleniem dolnej części brzucha, diastazą spojenia łonowego oraz nieprawidłowościami genitaliów. Diagnostyka uzupełniająca obejmuje rezonans magnetyczny płodu (MRI) oraz kolorowy Doppler, a w wybranych przypadkach amniocentezę w celu wykluczenia aberracji chromosomowych. Po urodzeniu rozpoznanie opiera się na charakterystycznym obrazie klinicznym, w tym widocznym pęcherzu wystającym przez ścianę brzucha, rozchodzących się mięśniach brzucha, epispadii u chłopców oraz nieprawidłowościach narządów płciowych i odbytu u dziewczynek. Dodatkowe badania obrazowe, takie jak USG nerek, RTG miednicy i niskodawkowa tomografia komputerowa, służą ocenie rozległości wady i planowaniu leczenia.
aberracja chromosomowa, amniocenteza, badanie fizykalne, badanie ultrasonograficzne, chirurg, diagnostyka prenatalna, diastaza łonowa, diastaza spojenia łonowego, ekstrofia kloaki, ekstrofia pęcherza moczowego, epispadią, gastroschisis, kolorowy doppler, miednica kostna, narządy płciowe, nerka, niskodawkowa tomografia komputerowa, ortopeda, przepuklina pępowinowa, radiolog, rezonans magnetyczny płodu, ściana brzucha, tętnica pępowinowa, układ moczowy, urolog dziecięcy, USG anatomiczne, wada wrodzona, wzgórek łonowy