zniesienie czucia bólowego
Zniesienie czucia bólowego (analgezja) to stan, w którym pacjent nie odczuwa bólu mimo działania bodźców bólowych. Jest to zjawisko kluczowe w praktyce klinicznej, szczególnie w anestezjologii, medycynie paliatywnej oraz leczeniu ostrego i przewlekłego bólu.
Z fizjologicznego punktu widzenia zniesienie czucia bólowego może być osiągnięte poprzez blokowanie transdukcji (zamiany bodźca na impuls nerwowy), transmisji (przewodzenia impulsu), percepcji (odbioru) lub interpretacji bodźca bólowego. W praktyce medycznej wykorzystuje się różne metody analgezji, w tym farmakologiczne (opioidowe i nieopioidowe leki przeciwbólowe, znieczulenie miejscowe, regionalne, ogólne) oraz niefarmakologiczne (fizjoterapia, techniki psychologiczne).
Właściwe zniesienie czucia bólowego ma kluczowe znaczenie nie tylko dla komfortu pacjenta, ale także dla procesów zdrowienia. Nieodpowiednio kontrolowany ból może prowadzić do jego chronizacji, rozwoju zespołów bólowych, zwiększonego ryzyka powikłań pooperacyjnych oraz pogorszenia jakości życia. Zadaniem klinicysty jest dobór optymalnej metody analgezji, uwzględniającej indywidualne potrzeby pacjenta, rodzaj i nasilenie bólu oraz potencjalne działania niepożądane.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Ubistesin (40 mg + 6 mcg)/ml
Ubistesin to roztwór do wstrzykiwań zawierający 40 mg/ml artykainy chlorowodorku oraz 0,006 mg/ml epinefryny chlorowodorku, stosowany w stomatologii do miejscowego znieczulenia. Preparat dostępny jest w ampułkach o objętości 1,7 ml, co odpowiada 68 mg artykainy i 0,0102 mg epinefryny. Ubistesin wykorzystywany jest w technikach znieczulenia nasiękowego oraz przewodowego, umożliwiając skuteczne zniesienie czucia bólowego podczas różnorodnych zabiegów stomatologicznych. Lek charakteryzuje się kwaśnym pH 3,6-4,4 i zawiera siarczan sodu (0,6 mg/ml), co należy uwzględnić u pacjentów z nadwrażliwością na siarczyny. Zawartość epinefryny powoduje miejscowe zwężenie naczyń, co wydłuża czas działania znieczulenia i ogranicza krwawienie oraz ogólnoustrojową absorpcję środka znieczulającego.
artykaina chlorowodorek, blokowanie przewodnictwa nerwowego, choroby układu sercowo-naczyniowego, choroby współistniejące, cukrzyca, epinefryna chlorowodorek, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość na siarczyny, reakcja alergiczna, siarczan sodu, sprzęt resuscytacyjny, środek znieczulający amidowy, substancja obkurczająca naczynia, znieczulenie nasiękowe, znieczulenie przewodowe, zniesienie czucia bólowego, zwężenie naczyń krwionośnych - Leksykon substancji czynnych
Prylokaina – Wskazania do stosowania
Prylokaina, będąca lekiem miejscowo znieczulającym, jest najczęściej stosowana w preparatach łączonych z lidokainą w równych proporcjach 25 mg + 25 mg/g, co zapewnia synergistyczne działanie anestetyczne. Preparaty takie jak Anesderm, EMLA, Motti oraz EMLA PLASTER (plaster o powierzchni około 10 cm² nasączony 25 mg prylokainy i 25 mg lidokainy) są wskazane do miejscowego znieczulenia skóry przed procedurami medycznymi wywołującymi ból lub dyskomfort, w tym przed nakłuciem i cewnikowaniem żył, pobieraniem krwi oraz powierzchownymi zabiegami chirurgicznymi. Preparaty te mogą być stosowane u pacjentów w każdym wieku, w tym u dzieci i młodzieży, z wyjątkiem znieczulenia błony śluzowej narządów płciowych, które jest zarezerwowane dla dorosłych i młodzieży powyżej 12 roku życia.
cewnikowanie żył, lek miejscowo znieczulający, lidokaina, oczyszczenie rany, owrzodzenie kończyn dolnych, plaster leczniczy, pobieranie krwi, postać farmaceutyczna, prylokaina, zabieg chirurgiczny powierzchowny, znieczulenie błony śluzowej, znieczulenie miejscowe skóry, znieczulenie nasiękowe, zniesienie czucia bólowego