metabolit ewerolimusu
Metabolity ewerolimusu to produkty przemian biochemicznych tego leku immunosupresyjnego, który należy do grupy inhibitorów mTOR (ang. mammalian Target Of Rapamycin). Ewerolimus podlega intensywnemu metabolizmowi w wątrobie przy udziale enzymu CYP3A4 oraz glikoproteiny P, prowadząc do powstania licznych pochodnych o różnej aktywności biologicznej.
W wyniku metabolizmu ewerolimusu powstaje kilka głównych metabolitów, w tym hydroksylowane i demetylowane pochodne. Najważniejsze z nich to 42-O-demetylo-hydroksyewerolimus, 44-O-demetylo-hydroksyewerolimus oraz hydroksyewerolimus. Część metabolitów zachowuje pewną aktywność farmakologiczną, jednak zwykle jest ona niższa niż w przypadku związku macierzystego.
Monitoring stężenia ewerolimusu i jego metabolitów ma istotne znaczenie kliniczne ze względu na wąski indeks terapeutyczny leku oraz zmienność osobniczą w jego metabolizmie. Zbyt niskie stężenia mogą prowadzić do nieskuteczności terapii (np. w zapobieganiu odrzuceniu przeszczepu lub leczeniu nowotworów), podczas gdy zbyt wysokie wiążą się ze zwiększonym ryzykiem działań niepożądanych, takich jak zapalenie płuc, zaburzenia metaboliczne czy mielosupresja.
Powiązane wpisy
-
Leksykon substancji czynnych
Ewerolimus wykazuje szybkie i proporcjonalne do dawki wchłanianie po podaniu doustnym, z maksymalnym stężeniem (Cmax) osiąganym w 1-2 godziny. Biodostępność względna tabletek do sporządzania zawiesiny wynosi około 90%. Spożycie pokarmu, zwłaszcza bogatotłuszczowego, znacząco obniża Cmax (o 60%) i AUC (o 16%), co wymaga konsekwentnego przyjmowania leku z lub bez jedzenia. Objętość dystrybucji (Vz/F) u pacjentów po przeszczepieniu nerki wynosi około 342 ± 107 l, a u chorych z zaawansowanymi guzami litymi Vd w kompartmencie centralnym i obwodowym wynosi odpowiednio 191 l i 517 l. Ewerolimus jest silnie wiązany z białkami osocza (~74%) i metabolizowany głównie przez CYP3A4 oraz glikoproteinę P. Okres półtrwania wynosi około 28-30 godzin, a klirens po podaniu doustnym (CL/F) waha się od 8,8 l/h u biorców przeszczepów do 24,5 l/h u pacjentów onkologicznych. Stan stacjonarny osiągany jest w ciągu 2-4 dni, z kumulacją stężenia 2-3-krotnie wyższą niż po pierwszej dawce.
analiza farmakokinetyczna, biodostępność względna, cyklosporyna w mikroemulsji, dystrybucja leku, ekspozycja na lek, ewerolimus, faza eliminacji, fosfatydylocholina, glikoproteina p, grupa etniczna, guz lity, klirens leku, kompartment centralny, kompartment obwodowy, małopłytkowość, metabolit ewerolimusu, niewydolność nerek, objętość dystrybucyjna, odrzucenie przeszczepu, parametr farmakokinetyczny, półokres biologiczny, posiłek bogatotłuszczowy, skala Childa-Pugha, stan stacjonarny, stężenie maksymalne, stężenie osoczowe, stężenie terapeutyczne, substancja lecznicza, substrat CYP3A4, wiązanie z białkami, zaburzenie czynności wątroby, zmienność międzyosobnicza -
Leksykon leków
Ewerolimus w dawkach 2,5 mg, 5 mg lub 10 mg wymaga szczególnej uwagi w kontekście bezpieczeństwa stosowania u kobiet w wieku rozrodczym, ciężarnych oraz karmiących piersią. Kobiety te muszą stosować wysoce skuteczne metody antykoncepcji podczas terapii oraz przez 8 tygodni po jej zakończeniu, w tym metody hormonalne bez estrogenów, antykoncepcję progestagenową, metody barierowe, wkładki wewnątrzmaciczne, sterylizację lub całkowitą abstynencję. Ewerolimus jest przeciwwskazany w ciąży ze względu na toksyczny wpływ na zarodek i płód wykazany w badaniach przedklinicznych, a także brak wystarczających danych klinicznych potwierdzających bezpieczeństwo stosowania u kobiet ciężarnych. W przypadku nieplanowanej ciąży podczas terapii konieczna jest ocena ryzyka i korzyści oraz rozważenie przerwania leczenia. Ponadto, karmienie piersią jest przeciwwskazane podczas terapii i przez 2 tygodnie po ostatniej dawce, ze względu na przenikanie leku do mleka i potencjalne ryzyko dla dziecka.
Everolimus Genthon, ewerolimus, ginekolog-endokrynolog, histerektomia, hormon folikulotropowy, hormon luteinizujący, metabolit ewerolimusu, metoda antykoncepcji, metoda barierowa, podwiązanie jajowodów, specjalista medycyny rozrodu, toksyczność reprodukcyjna, wkładka wewnątrzmaciczna, wtórny brak miesiączki, zaburzenie cyklu menstruacyjnego, zaburzenie płodności
