ciężka niedoczynność tarczycy

Ciężka niedoczynność tarczycy (myxoedema) to zaawansowana postać niedoczynności tarczycy charakteryzująca się znacznie obniżonym poziomem hormonów tarczycy (T3 i T4) we krwi. W przeciwieństwie do łagodniejszych form niedoczynności, ciężka postać objawia się wyraźnymi objawami klinicznymi i może prowadzić do poważnych powikłań, włącznie ze śpiączką tyreotoksyczną.

Stan ten charakteryzuje się znacznym spowolnieniem metabolizmu, ciężkimi zaburzeniami termoregulacji, obrzękiem śluzowatym tkanek (szczególnie twarzy i kończyn), skrajnym zmęczeniem, bradykardią, hipotermią oraz zaburzeniami świadomości. U pacjentów często występuje również obniżone ciśnienie tętnicze, hipowentylacja i hiponatremia.

Ciężka niedoczynność tarczycy wymaga natychmiastowego leczenia, które obejmuje dożylne podawanie lewotyroksyny, suplementację glikokortykosteroidów przy współistniejącej niewydolności kory nadnerczy, oraz leczenie wspomagające w zależności od występujących zaburzeń. Monitorowanie funkcji życiowych i parametrów biochemicznych jest niezbędne dla oceny skuteczności terapii i zapobiegania powikłaniom.

Najczęstszymi przyczynami ciężkiej niedoczynności tarczycy są zaniedbane przypadki choroby Hashimoto, powikłania po leczeniu nadczynności tarczycy (radiojodem, tyreostatykami lub zabiegiem chirurgicznym), a także nagłe odstawienie substytucji hormonalnej u pacjentów z wcześniej rozpoznaną niedoczynnością tarczycy.

Powiązane wpisy

  1. 11.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl