pseudofolliculitis
Pseudofolliculitis to zaburzenie skórne charakteryzujące się powstawaniem stanu zapalnego wokół mieszków włosowych, najczęściej występujące po goleniu lub depilacji. Znane również jako „wrastające włosy” lub „zapalenie pseudomieszkowe brody”, dotyczy głównie osób o kręconych lub mocno skręconych włosach.
Mechanizm powstawania pseudofolliculitis polega na tym, że ścięte pod ostrym kątem włosy, zamiast rosnąć na zewnątrz, wrastają z powrotem w skórę, powodując reakcję zapalną. Objawia się to powstawaniem grudek, krostek, zaczerwienienia, swędzenia i pieczenia skóry. W ciężkich przypadkach może prowadzić do bliznowacenia i przebarwień.
Najczęstsze lokalizacje pseudofolliculitis to obszary poddawane regularnej depilacji: u mężczyzn okolice brody i szyi, u kobiet nogi, pachy i okolice bikini. Schorzenie częściej dotyka osoby o ciemnej karnacji i kręconych włosach, ale może wystąpić u każdego.
Leczenie obejmuje przede wszystkim modyfikację technik golenia (używanie odpowiednich maszynek, golenie zgodnie z kierunkiem wzrostu włosa), stosowanie miejscowych preparatów złuszczających zawierających kwas salicylowy lub glikolowy, miejscowe antybiotyki lub kortykosteroidy w cięższych przypadkach. W sytuacjach opornych na leczenie można rozważyć trwałą depilację laserową.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Wrzody i karbunkuły – Epidemiologia
Wrzody (czyraki) i karbunkuły stanowią powszechne schorzenia dermatologiczne, z częstością występowania w populacji 30-50 lat na poziomie 0,2-1,2 przypadków na 100 osób rocznie. Epidemiologicznie wrzody dominują u nastolatków i młodych dorosłych, natomiast karbunkuły częściej dotyczą mężczyzn w średnim i starszym wieku. Czynniki ryzyka obejmują m.in. egzemę, cukrzycę, niedobory immunologiczne, otyłość, złe warunki higieniczne oraz kolonizację MRSA. W Wielkiej Brytanii odnotowano wzrost hospitalizacji z powodu ciężkich ropni gronkowcowych, wrzodów i karbunkułów, z częstością 450 (95% CI 447-452) na 100 000 osobolat i wzrostem wskaźnika hospitalizacji z 123 do 236 na 100 000 osób w latach 1998/1999–2010/2011. W USA w siłach zbrojnych wskaźnik zakażeń skóry i tkanek miękkich wynosił 558,2 na 10 000 osobolat, z najwyższą zachorowalnością wśród rekrutów marynarki wojennej (695,1 na 10 000 osobolat).
atopowe zapalenie skóry, bliznowacenie, cefalosporyna, chlorheksydyna, cukrzyca, egzema, eozynofilowe zapalenie mieszków włosowych, flukloksacylina, furunkuloza, lek immunosupresyjny, łuszczyca, metycylinooporny gronkowiec złocisty, nacięcie i drenaż, nadmierna potliwość, niedobór immunologiczny, penicylina, pseudofolliculitis, ropień gronkowcowy, schorzenie dermatologiczne, środek antyseptyczny, Staphylococcus aureus, trądzik, triklosan, wrzód i karbunkuł, zakażenie skóry, zakażenie skóry i tkanek miękkich, zapalenie mieszków włosowych, zapalenie tkanki łącznej