odruch wazowagalny

Odruch wazowagalny (nazywany również omdleniem wazowagalnym, neurokardiogennym lub odruchem omdleniowym) jest mechanizmem patofizjologicznym prowadzącym do nagłego, przejściowego obniżenia ciśnienia tętniczego krwi z towarzyszącą bradykardią, co skutkuje zmniejszeniem perfuzji mózgowej i utratą przytomności.

Mechanizm odruchu wazowagalnego opiera się na nagłej, paradoksalnej aktywacji nerwu błędnego (vagus) w odpowiedzi na określone bodźce, takie jak stres emocjonalny, ból, widok krwi, długotrwałe przebywanie w pozycji stojącej czy odwodnienie. Dochodzi wówczas do rozszerzenia naczyń krwionośnych (wazodylatacji) i zwolnienia akcji serca, co prowadzi do spadku ciśnienia tętniczego.

Objawy prodromalne odruchu wazowagalnego obejmują bladość, nudności, uczucie gorąca, pocenie się, zaburzenia widzenia i osłabienie. Atak trwa zwykle kilka minut i ustępuje samoistnie po ułożeniu pacjenta w pozycji leżącej z uniesionymi nogami. W diagnostyce różnicowej należy wykluczyć inne przyczyny omdleń, takie jak zaburzenia rytmu serca, stenoza aortalna czy padaczka.

Leczenie odruchu wazowagalnego obejmuje edukację pacjenta w zakresie unikania czynników wyzwalających, odpowiednie nawodnienie, manewry przeciwomdleniowe (np. napinanie mięśni kończyn dolnych) oraz w niektórych przypadkach farmakoterapię (beta-blokery, midodryna, fludrokortyzon). W opornych przypadkach można rozważyć wszczepienie stymulatora serca.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl