blokery receptora angiotensynowego
Blokery receptora angiotensynowego (ARB, sartany) to klasa leków stosowanych w terapii nadciśnienia tętniczego, niewydolności serca oraz innych schorzeń układu sercowo-naczyniowego. Ich mechanizm działania polega na selektywnym blokowaniu receptorów AT1 dla angiotensyny II, co prowadzi do zahamowania jej niekorzystnych efektów, takich jak skurcz naczyń, retencja sodu i wody, oraz przerost mięśnia sercowego.
W przeciwieństwie do inhibitorów konwertazy angiotensyny (ACE-I), sartany nie powodują wzrostu stężenia bradykininy, dzięki czemu rzadziej wywołują kaszel jako działanie niepożądane. Do najczęściej stosowanych leków z tej grupy należą: losartan, walsartan, telmisartan, kandesartan i irbesartan. Każdy z nich charakteryzuje się nieco odmiennymi właściwościami farmakokinetycznymi.
ARB wykazują działanie nefroprotekcyjne, szczególnie u pacjentów z cukrzycą i białkomoczem. Są dobrze tolerowane, a do najczęstszych działań niepożądanych należą zawroty głowy i hipotensja. Przeciwwskazaniem do ich stosowania jest ciąża (kategoria D w II i III trymestrze), hiperkaliemia oraz obustronne zwężenie tętnic nerkowych. Blokery receptora angiotensynowego stanowią istotną alternatywę dla pacjentów nietolerujących ACE-I.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Kotrimoksazol – Interakcje
Kotrimoksazol, będący połączeniem sulfametoksazolu i trimetoprimu w stosunku 5:1, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne z różnymi grupami leków. Trimetoprim może zawyżać stężenie kreatyniny w surowicy o około 10% poprzez zmniejszenie wydzielania kanalikowego (z 23% do 9%), bez wpływu na przesączanie kłębuszkowe. Istotne są interakcje z lekami przeciwwirusowymi (zydowudyna – ryzyko mielosupresji, lamiwudyna – 40% wzrost ekspozycji), immunosupresyjnymi (cyklosporyna – przemijające pogorszenie funkcji nerek, azatiopryna – ryzyko ciężkich zaburzeń hematologicznych), oraz przeciwzakaźnymi (ryfampicyna – skrócenie okresu półtrwania trimetoprimu, pirymetamina >25 mg/tydzień – niedokrwistość megaloblastyczna). Kotrimoksazol nasila działanie warfaryny (wymaga ścisłego monitorowania INR), fenytoiny (wydłużenie okresu półtrwania, ryzyko toksyczności), digoksyny (zwiększenie stężenia u osób starszych), a także może nasilać hipoglikemię przy jednoczesnym stosowaniu pochodnych sulfonylomocznika i repaglinidu (wymaga monitorowania glikemii). Ponadto, stosowanie kotrimoksazolu z tiazydami i lekami wpływającymi na gospodarkę potasową (ACEI, ARB, spironolakton) zwiększa ryzyko trombocytopenii i hiperkaliemii, szczególnie u pacjentów z upośledzoną funkcją nerek.
antagoniści kwasu foliowego, blokery receptora angiotensynowego, choroby autoimmunologiczne, diuretyki oszczędzające potas, działanie hipoglikemizujące, działanie przeciwbakteryjne, glikozydy nasercowe, hepatotoksyczność, hiperkaliemia, inhibitory ACE, klirens kreatyniny, kotrimoksazol, leki przeciwpadaczkowe, mielosupresja, niedokrwistość megaloblastyczna, parametry hematologiczne, pneumocystozowe zapalenie płuc, pochodne sulfonylomocznika, przesączanie kłębuszkowe, reduktaza dihydrofoliowa, stężenie kreatyniny, test radioimmunologiczny, trombocytopenia, warfaryna, zaburzenia hematologiczne