działanie beta-sympatykomimetyczne

Działanie beta-sympatykomimetyczne to efekt wywoływany przez substancje, które naśladują działanie naturalnych katecholamin (adrenaliny, noradrenaliny) poprzez pobudzanie receptorów beta-adrenergicznych. Receptory te dzielą się na podtypy β1, β2 i β3, z których każdy odpowiada za inne procesy fizjologiczne.

Stymulacja receptorów β1, zlokalizowanych głównie w sercu, prowadzi do zwiększenia częstości i siły skurczów serca (działanie chronotropowe i inotropowe dodatnie) oraz przyspieszenia przewodnictwa przedsionkowo-komorowego. Aktywacja receptorów β2, występujących przede wszystkim w mięśniach gładkich oskrzeli, naczyń krwionośnych i macicy, powoduje rozkurcz oskrzeli, rozszerzenie naczyń krwionośnych oraz hamowanie skurczów macicy.

Leki o działaniu beta-sympatykomimetycznym znajdują zastosowanie w leczeniu astmy oskrzelowej i przewlekłej obturacyjnej choroby płuc (selektywne β2-mimetyki jak salbutamol, formoterol), niewydolności serca (dobutamina działająca głównie na receptory β1) oraz w położnictwie jako tokolityki hamujące przedwczesną czynność skurczową macicy (fenoterol, ritodrine).

Istotnym aspektem klinicznym jest możliwość wystąpienia działań niepożądanych, takich jak tachykardia, drżenia mięśniowe, niepokój czy hipokaliemia, wynikających z nieselektywnej stymulacji receptorów beta lub stosowania wysokich dawek leków. Dlatego w terapii dąży się do używania selektywnych agonistów o ukierunkowanym działaniu na określony podtyp receptora.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl