zwężenie odźwiernika dwunastnicy

Zwężenie odźwiernika dwunastnicy to patologiczne zwężenie przejścia między żołądkiem a dwunastnicą, które prowadzi do utrudnionego przepływu treści pokarmowej. Schorzenie to może być wrodzone lub nabyte, a jego przyczyny obejmują stany zapalne, blizny po wrzodach trawiennych, nowotwory, zrosty pooperacyjne oraz chorobę refluksową.

Klinicznie zwężenie odźwiernika manifestuje się uczuciem pełności po posiłkach, nudnościami, wymiotami zalegającą treścią pokarmową (często zawierającą niestrawione resztki spożyte wiele godzin wcześniej), bólem w nadbrzuszu oraz utratą masy ciała. W zaawansowanych przypadkach może prowadzić do odwodnienia i zaburzeń elektrolitowych.

Diagnostyka obejmuje badania endoskopowe górnego odcinka przewodu pokarmowego, badania kontrastowe (pasaż przewodu pokarmowego), tomografię komputerową oraz ocenę motoryki przewodu pokarmowego. Leczenie zależy od przyczyny i nasilenia zwężenia – od farmakoterapii (inhibitory pompy protonowej, prokinetyki), przez zabiegi endoskopowe (dylatacja balonowa, implantacja stentów), po interwencje chirurgiczne (pyloroplastyka, gastrojejunostomia, resekcja żołądka).

Powiązane wpisy

Leksykon substancji czynnych
Pitofenon – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności

Pitofenon, składnik preparatu Spasmalgon (w połączeniu z metamizolem i fenpiweryny bromkiem), wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko poważnych działań niepożądanych. Należy zwrócić uwagę na możliwość wystąpienia reakcji anafilaktycznych, zwłaszcza u pacjentów z astmą oskrzelową, przewlekłą pokrzywką, nadwrażliwością na barwniki (np. tartrazynę) lub konserwanty (benzoesany), a także u osób z nietolerancją alkoholu. Istotnym zagrożeniem jest agranulocytoza, potencjalnie zagrażająca życiu, która może pojawić się niezależnie od dawki i czasu stosowania. Objawy takie jak gorączka, zapalenie gardła, czy zapalenie błon śluzowych wymagają natychmiastowego odstawienia leku i diagnostyki hematologicznej. Ponadto, pitofenon może powodować spadek ciśnienia tętniczego, szczególnie po podaniu pozajelitowym, co jest istotne u pacjentów z niewydolnością krążenia, odwodnieniem czy niestabilnością hemodynamiczną.
achalazja przełyku, agranulocytoza, arytmia, astma oskrzelowa, atonia jelitowa, choroba niedokrwienna serca, dyskrazja komórek krwi, działanie spazmolityczne, enzymy wątrobowe, eozynofilia, fenpiweryny bromek, glikokortykosteroidy, jaskra, lek antyhistaminowy, metamizol, miastenia, morfologia krwi, niedociśnienie, niewydolność krążenia, niewydolność nerek, ostra niewydolność wątroby, ostre zapalenie wątroby, pitofenon, polekowe uszkodzenie wątroby, polipy nosowe, porażenna niedrożność jelita, przewlekła pokrzywka, reakcja anafilaktyczna, reakcja polekowa z eozynofilią, refluks żołądkowo-przełykowy, spadek ciśnienia krwi, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, zaburzenia czynności wątroby, zapalenie zatok obocznych nosa, zastoinowa niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka, zwężenie odźwiernika dwunastnicy
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Diphergan

Diphergan, zawierający prometazyny chlorowodorek w dawce 10 mg w postaci tabletek drażowanych, wymaga szczególnej ostrożności podczas stosowania, zwłaszcza u pacjentów z chorobami układu oddechowego, takimi jak astma oskrzelowa, zapalenie oskrzeli czy rozstrzenia oskrzeli, ze względu na ryzyko zgęstnienia i wysuszenia wydzieliny oskrzelowej utrudniającej odkrztuszanie. Lek należy stosować ostrożnie u osób z ciężką chorobą wieńcową, jaskrą z wąskim kątem przesączania, padaczką, niewydolnością wątroby i nerek, a także u pacjentów ze zwężeniem szyi pęcherza moczowego lub odźwiernika dwunastnicy, ze względu na działanie antycholinergiczne prometazyny. Ponadto, stosowanie u dzieci i młodzieży z podejrzeniem zespołu Reye’a jest przeciwwskazane, gdyż lek może maskować objawy tej ciężkiej encefalopatii i stłuszczenia wątroby. Prometazyna może maskować objawy ototoksyczności wywołanej przez leki ototoksyczne, np. salicylany, co może opóźniać rozpoznanie uszkodzenia słuchu. Hamowanie wymiotów przez Diphergan może również utrudniać wczesne wykrycie poważnych stanów klinicznych, takich jak niedrożność jelit czy zwiększone ciśnienie śródczaszkowe, gdzie wymioty stanowią ważny objaw ostrzegawczy. W preparacie obecne są substancje pomocnicze, takie jak laktoza jednowodna, sacharoza oraz żółcień pomarańczowa (E 110), które mogą wywoływać działania niepożądane u pacjentów z nietolerancją laktozy, fruktozy, zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy, niedoborem sacharazy-izomaltazy lub nadwrażliwością na salicylany. W związku z powyższym, przed zastosowaniem Dipherganu konieczna jest dokładna ocena stanu klinicznego pacjenta oraz uwzględnienie potencjalnych przeciwwskazań i interakcji.
astma oskrzelowa, choroba wieńcowa, ciśnienie śródczaszkowe, działanie antycholinergiczne, jaskra z wąskim kątem, lek ototoksyczny, niedobór sacharazy-izomaltazy, niedrożność jelit, nietolerancja fruktozy, nietolerancja laktozy, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, ototoksyczność, padaczka, prometazyny chlorowodorek, reakcja alergiczna, rozstrzenie oskrzeli, salicylany, stłuszczenie wątroby, uszkodzenie słuchu, wydzielina oskrzelowa, zapalenie oskrzeli, zespół Reye’a, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, zwężenie odźwiernika dwunastnicy, zwężenie pęcherza moczowego

zwężenie odźwiernika dwunastnicy

Powiązane wpisy

Pitofenon – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności

Specjalne ostrzeżenia – Diphergan