izolacja powietrzna

Izolacja powietrzna to jedna z podstawowych metod zapobiegania rozprzestrzenianiu się patogenów przenoszonych drogą kropelkową lub powietrzną. Jest stosowana wobec pacjentów z podejrzeniem lub potwierdzonym zakażeniem drobnoustrojami przenoszonymi na odległość przez powietrze w postaci aerozoli zawierających cząstki mniejsze niż 5 μm.

Procedura izolacji powietrznej wymaga umieszczenia pacjenta w pojedynczej sali z kontrolowanym ciśnieniem (najczęściej ujemnym w stosunku do otoczenia), z minimum 6-12 wymianami powietrza na godzinę oraz filtracją powietrza wylotowego przez filtry HEPA. Personel medyczny przed wejściem do sali pacjenta musi stosować środki ochrony osobistej, w tym maski o wysokiej skuteczności filtracji (FFP2/FFP3 lub N95).

Izolacja powietrzna jest szczególnie istotna w przypadku chorób takich jak gruźlica, odra, ospa wietrzna, półpasiec rozsiany czy SARS. Właściwe wdrożenie procedur izolacji powietrznej stanowi kluczowy element programu kontroli zakażeń w placówkach ochrony zdrowia i znacząco redukuje ryzyko transmisji patogenów wśród pacjentów oraz personelu medycznego.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl