zespół cieśni stępu
Zespół cieśni stępu (łac. syndroma canalis tarsi, ang. tarsal tunnel syndrome) to schorzenie neurologiczne charakteryzujące się uciskiem nerwu piszczelowego tylnego w kanale stępu. Kanał ten znajduje się po przyśrodkowej stronie stawu skokowego, gdzie nerw piszczelowy tylny przebiega pod troczkiem zginaczy (retinaculum flexorum).
Główne objawy zespołu cieśni stępu obejmują ból i parestezje wzdłuż przyśrodkowej powierzchni stopy, podeszwy oraz palców. Dolegliwości mogą nasilać się podczas długotrwałego stania, chodzenia lub aktywności fizycznej. Charakterystyczne jest też występowanie objawu Tinela (mrowienie podczas opukiwania miejsca przebiegu nerwu).
Etiologia schorzenia jest zróżnicowana i może obejmować zmiany pourazowe (złamania, zwichnięcia), zmiany zwyrodnieniowe stawu skokowego, deformacje stopy (np. stopa płasko-koślawa), obecność guzów, torbieli ganglionowych, żylaków, zapalenie pochewek ścięgnistych oraz choroby ogólnoustrojowe (cukrzyca, reumatoidalne zapalenie stawów).
Diagnostyka opiera się na badaniu klinicznym, testach prowokacyjnych oraz badaniach obrazowych (USG, MRI) i elektrodiagnostycznych (elektroneurografia, elektromiografia). W diagnostyce różnicowej należy uwzględnić neuropatię cukrzycową, radikulopatię L5-S1 oraz inne zespoły uciskowe.
Leczenie początkowo obejmuje postępowanie zachowawcze: odpoczynek, fizykoterapię, stosowanie ortez, niesteroidowych leków przeciwzapalnych oraz iniekcje kortykosteroidów. W przypadkach opornych na leczenie zachowawcze wskazane jest leczenie operacyjne polegające na dekompresji nerwu piszczelowego tylnego poprzez przecięcie troczka zginaczy i usunięcie ewentualnych zmian uciskających.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Ból na górze stopy – Etiologia i przyczyny
Ból na górnej powierzchni stopy jest często wynikiem przeciążeń, urazów oraz schorzeń systemowych, które mogą znacząco ograniczać funkcjonowanie pacjenta. Najczęstsze przyczyny obejmują tendinitis ekstensora, złamania przeciążeniowe kości śródstopia, skręcenia, nadwyrężenia oraz uraz Lisfranca. Dodatkowo, deformacje stopy takie jak płaskostopie czy wysokie podbicie, a także zmiany zwyrodnieniowe (ostrogi kostne) i torbiele ganglionowe mogą powodować ból. Warto zwrócić uwagę na objawy towarzyszące, takie jak obrzęk, zaczerwienienie i ograniczenie ruchomości, które mogą wskazywać na zapalenie lub uszkodzenie struktur anatomicznych. Diagnostyka powinna uwzględniać badania obrazowe oraz ocenę biomechaniczną stopy, szczególnie u pacjentów z aktywnością fizyczną obciążającą kończynę dolną.
choroba tętnic obwodowych, choroba zwyrodnieniowa stawów, dna moczanowa, hallux rigidus, hallux valgus, kość piętowa, kość skokowa, kość śródstopia, łuszczycowe zapalenie stawów, nerw kulszowy, nerw strzałkowy wspólny, neuropatia obwodowa, obrzęk stopy, osteoporoza, ostroga kostna, palec młotkowaty, płaskostopie, reumatoidalne zapalenie stawów, skręcenie stawu, staw skokowy, staw śródstopno-paliczkowy, torbiel ganglionowa, uraz Lisfranca, wysokie podbicie, zespół cieśni stępu, złamanie stresowe - Leksykon chorób i schorzeń
Fascyjitis podeszwowy – Diagnostyka i diagnoza
Fascyjitis podeszwowy jest klinicznym rozpoznaniem opartym na charakterystycznym bólu pięty, nasilającym się podczas pierwszych kroków rano oraz palpacyjnej tkliwości przyśrodkowej części pięty. Typowe objawy obejmują ból nasilający się po odpoczynku i ustępujący podczas aktywności, a także ograniczone zgięcie grzbietowe stawu skokowego. Test Windlassa, choć o niskiej czułości (32%), cechuje się wysoką swoistością (100%) i jest użyteczny do potwierdzenia diagnozy. Badania obrazowe, takie jak ultrasonografia i rezonans magnetyczny, są wskazane głównie w przypadkach opornych na leczenie lub w celu wykluczenia innych patologii. Ultrasonografia wykazuje zwiększoną grubość powięzi podeszwowej powyżej 4 mm, a optymalny punkt odcięcia wynosi 3,15 mm (czułość 100%, swoistość 81,3%). Elastografia fali poprzecznej (SWE) z modułem Younga o wartości 63,24 kPa (czułość 78,3%, swoistość 92,2%) zwiększa dokładność diagnostyczną, a połączenie obu metod podnosi czułość do 93,3% i swoistość do 93,8%.
antygen HLA-B27, badanie elektromiograficzne, badanie fizykalne, ból pięty, czynnik reumatoidalny, diagnoza kliniczna, elastografia fali poprzecznej, fascyjitis podeszwowy, markery stanu zapalnego, moduł Younga, morfologia krwi, neuropatia obwodowa, OB i CRP, obrazy T2-zależne, ostroga piętowa, płaskostopie, powięź podeszwowa, przeciwciało przeciwjądrowe, radikulopatia S1, rezonans magnetyczny, ścięgno Achillesa, test Windlassa, ultrasonografia, zapalenie kaletki maziowej, zapalenie stawów, zespół cieśni stępu, zgięcie grzbietowe, złamanie przeciążeniowe