trądzik ciężki

Trądzik ciężki (acne vulgaris severum) to zaawansowana forma trądziku pospolitego, charakteryzująca się obecnością licznych głębokich wykwitów zapalnych, torbieli, guzków oraz ropni. Zmiany te często prowadzą do powstawania trwałych blizn i znacząco wpływają na jakość życia pacjentów.

W patogenezie trądziku ciężkiego kluczową rolę odgrywają: nadmierna produkcja sebum, nieprawidłowe rogowacenie ujść mieszków włosowych, kolonizacja przez Cutibacterium acnes oraz proces zapalny. W tej postaci trądziku obserwuje się nasiloną reakcję immunologiczną na antygeny bakteryjne oraz zwiększone stężenie cytokin prozapalnych.

Leczenie trądziku ciężkiego wymaga zwykle podejścia systemowego. Izotretynoina doustna pozostaje złotym standardem terapeutycznym, oferując skuteczność sięgającą 80% przypadków. Alternatywnie stosuje się antybiotyki ogólne (tetracykliny, makrolidy) w połączeniu z miejscowymi retinoidami i nadtlenkiem benzoilu. U kobiet rozważa się również terapię hormonalną z użyciem antyandrogennowych środków antykoncepcyjnych.

Ze względu na istotne ryzyko rozwoju blizn oraz zaburzeń psychospołecznych, w tym depresji, trądzik ciężki wymaga wczesnej interwencji specjalistycznej. Monitoring pacjentów powinien obejmować nie tylko ocenę skuteczności terapii, ale również jej bezpieczeństwa, zwłaszcza przy stosowaniu izotretynoiny (teratogenność, wpływ na profil lipidowy, funkcję wątroby).

Powiązane wpisy

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl