farmakokinetyka prednizonu
Farmakokinetyka prednizonu obejmuje procesy jego wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu i wydalania w organizmie. Prednizon jest prolekiem, który po podaniu doustnym ulega szybkiemu wchłanianiu z przewodu pokarmowego, osiągając maksymalne stężenie w osoczu w ciągu 1-2 godzin. Biodostępność prednizonu wynosi około 70-80%.
W wątrobie prednizon jest przekształcany przez enzym 11β-hydroksysteroidową dehydrogenazę do aktywnego metabolitu – prednizolonu, który jest właściwą substancją działającą. Czas półtrwania prednizonu w osoczu wynosi około 2-3 godzin, natomiast jego aktywnego metabolitu prednizolonu – około 3-4 godzin. Prednizolon wiąże się w znacznym stopniu (około 90%) z białkami osocza, głównie z transkortyną i albuminami.
Metabolizm prednizonu zachodzi głównie w wątrobie, gdzie ulega procesom redukcji i sprzęgania. Wydalanie odbywa się głównie przez nerki (około 65% dawki), a częściowo również z żółcią. U pacjentów z niewydolnością wątroby obserwuje się wydłużenie okresu półtrwania leku, natomiast niewydolność nerek ma mniejszy wpływ na farmakokinetykę prednizonu ze względu na jego znaczący metabolizm wątrobowy.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Esotkaleno 25 mg
Produkt leczniczy Esotkaleno zawiera prednizon, który po podaniu doustnym ulega szybkiemu i niemal całkowitemu wchłanianiu z przewodu pokarmowego, osiągając maksymalne stężenie w surowicy (Cmax) w ciągu 1-2 godzin. Prednizon podlega intensywnemu efektowi pierwszego przejścia w wątrobie, gdzie 80-100% dawki jest przekształcane do aktywnego metabolitu prednizolonu. Prednizolon wiąże się odwracalnie z białkami osocza, głównie transkortyną i albuminą, co wpływa na jego dystrybucję. Metabolizm prednizolonu zachodzi głównie w wątrobie poprzez glukuronidację (70%) i siarczanowanie (30%), a powstałe metabolity są nieaktywne hormonalnie i wydalane głównie przez nerki. Okres półtrwania prednizonu w osoczu wynosi około 3 godziny, jednak w przypadku ciężkich zaburzeń czynności wątroby może ulec wydłużeniu.
11ß, 17ß-dihydroksyandrosta-1, 4-dien-3-on, 4-pregnadien-20-ol, albumina, białko osocza, białko wiążące kortykosteroidy, czas działania terapeutycznego, działanie glikokortykosteroidowe, efekt pierwszego przejścia, farmakokinetyka prednizonu, faza eliminacji, glukuronidacja, mechanizm działania, nerka, okres półtrwania, podanie doustne, prednizolon, prednizon, siarczanowanie, stężenie w surowicy, transkortyna, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Medoxa 20 mg
Dawkowanie prednizonu w preparacie Medoxa jest ściśle indywidualizowane, zależne od rodzaju i nasilenia choroby oraz odpowiedzi pacjenta na terapię. Dostępne dawki wahają się od 1 mg do 50 mg, co pozwala na precyzyjne dostosowanie leczenia. W ostrych, ciężkich stanach stosuje się duże dawki początkowe (80-100 mg/dobę, czyli 1,0-3,0 mg/kg mc/dobę u dorosłych), które następnie redukuje się do dawki podtrzymującej (zwykle 5-15 mg/dobę). W leczeniu substytucyjnym po zakończeniu wzrostu zaleca się dawki 5-7,5 mg/dobę, podzielone na 2 dawki, z uwzględnieniem specyfiki zespołu nadnerczowo-płciowego. W sytuacjach stresowych, takich jak uraz, operacja czy infekcje, dawkę prednizonu należy odpowiednio zwiększyć (2-3-krotnie lub nawet 10-krotnie przy skrajnym obciążeniu, np. porodzie). U dzieci dawki są wyrażone w mg/kg mc., z dawką podtrzymującą około 0,25 mg/kg/dobę, a leczenie w okresie wzrostu powinno być prowadzone naprzemiennie lub z przerwami, z wyjątkiem szczególnych wskazań klinicznych.
ACTH, chemioterapia skojarzona, chłoniak nieziarniczy, choroba Hodgkina, farmakokinetyka prednizonu, fludrokortyzon, glikokortykosteroid, leczenie substytucyjne, marskość wątroby, niedoczynność tarczycy, prednizon, przerost kory nadnerczy, przewlekła białaczka limfocytowa, schemat CHOP, schemat COP, schemat COPP-ABVD, szpiczak mnogi, terapia okołodobowa, zespół nadnerczowo-płciowy, zespół Westa