choroba Hodgkina
Choroba Hodgkina to nowotwór złośliwy układu chłonnego, charakteryzujący się obecnością charakterystycznych komórek Reed-Sternberga i Hodgkina w tkance limfatycznej. Występuje najczęściej u młodych dorosłych (20-30 lat) oraz u osób po 55. roku życia, z niewielką przewagą u mężczyzn.
Klinicznie manifestuje się niebolesnym powiększeniem węzłów chłonnych, najczęściej szyjnych, oraz objawami ogólnymi jak gorączka, nocne poty i utrata masy ciała (objawy B). Diagnostyka obejmuje biopsję węzła chłonnego z badaniem histopatologicznym oraz ocenę stopnia zaawansowania choroby przy użyciu badań obrazowych (CT, PET-CT).
Współczesna klasyfikacja WHO wyróżnia klasyczną postać choroby Hodgkina (cHL) z czterema podtypami: stwardnienie guzkowe, postać mieszanokomórkowa, z zanikiem limfocytów oraz z przewagą limfocytów, a także chłoniak Hodgkina guzkowy z przewagą limfocytów (NLPHL). Leczenie zależy od typu histologicznego i stopnia zaawansowania, obejmując chemioterapię (najczęściej schemat ABVD) oraz radioterapię w wybranych przypadkach.
Choroba Hodgkina należy do nowotworów o wysokim wskaźniku wyleczalności, z 5-letnim przeżyciem wynoszącym ponad 85% dla wszystkich stadiów łącznie. Pacjenci wymagają długoterminowej obserwacji ze względu na możliwe późne powikłania leczenia, w tym wtórne nowotwory oraz choroby sercowo-naczyniowe.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Pneumovax 23 po 25 mcg polisacharydu otoczkowego każdego z 23 serotypów Streptococcus pneumoniae/0,5 ml; 1 dawka (0,5 ml)
PNEUMOVAX 23 to polisacharydowa szczepionka przeciwko 23 serotypom Streptococcus pneumoniae (każdy w dawce 25 μg w objętości 0,5 ml), przeznaczona do czynnego uodporniania dzieci od 2. roku życia, młodzieży oraz dorosłych. Skuteczność kliniczna szczepionki została potwierdzona w zapobieganiu zakażeniom pneumokokowym. Szczepienie jest szczególnie zalecane u osób z prawidłową funkcją układu odpornościowego powyżej 50. roku życia oraz u pacjentów ≥2 lat z przewlekłymi chorobami sercowo-naczyniowymi, układu oddechowego, cukrzycą, schorzeniami wątroby, wyciekiem płynu mózgowo-rdzeniowego, wrodzonym brakiem lub dysfunkcją śledziony oraz u osób przebywających w środowiskach o zwiększonym ryzyku transmisji zakażeń.
anemia sierpowata, białaczka, chemioterapia immunosupresyjna, chłoniak, choroba hematologiczna, choroba Hodgkina, cukrzyca, czynne uodpornienie, inwazyjna choroba pneumokokowa, kardiomiopatia, kortykosteroid, marskość wątroby, przeszczepienie narządu, przeszczepienie szpiku kostnego, przewlekła choroba układu oddechowego, przewlekła niewydolność nerek, przewlekła obturacyjna choroba płuc, przewlekłe schorzenie wątroby, rozedma płuc, roztwór do wstrzykiwań, splenektomia, Streptococcus pneumoniae, szczepionka polisacharydowa, szpiczak mnogi, układ odpornościowy, wrodzony brak śledziony, wyciek płynu mózgowo-rdzeniowego, zaburzenia układu odpornościowego, zakażenie HIV, zakażenie pneumokokowe, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zastoinowa niewydolność serca, zespół nefrotyczny - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Esotkaleno 10 mg
Preparat Esotkaleno, zawierający prednizon, wymaga indywidualnego doboru dawki w zależności od rodzaju i nasilenia choroby oraz odpowiedzi pacjenta na glikokortykosteroidy. Początkowo stosuje się duże dawki, zwłaszcza w ostrych stanach, które następnie redukuje się do dawki podtrzymującej zwykle w zakresie 5-15 mg/dobę. W terapii substytucyjnej zalecane dawki wynoszą 5-7,5 mg/dobę, podzielone na dwie dawki (rano i w południe lub wieczorem w zespole nadnerczowo-płciowym). W sytuacjach stresowych dawkę prednizonu można zwiększyć nawet do 50 mg/dobę, a w przypadku dużego obciążenia fizycznego – 2-10-krotnie. Dawkowanie u dorosłych obejmuje zakres od bardzo małych dawek (1,5-7,5 mg/dobę) do dawek dużych (80-100 mg/dobę, do 250 mg w wyjątkowych przypadkach), z uwzględnieniem masy ciała (od 0,25 do 3,0 mg/kg/dobę). U dzieci dawkowanie opiera się na masie ciała, z dawkami od 0,25 mg/kg/dobę (dawka podtrzymująca) do 3 mg/kg/dobę (duża dawka), z zaleceniem prowadzenia terapii naprzemiennie lub z przerwami w okresie wzrostu.
ACTH, chemioterapia skojarzona, chłoniak nieziarniczy, choroba Hodgkina, dawka podtrzymująca, farmakoterapia, fludrokortyzon, glikokortykosteroid, marskość wątroby, mineralokortykoid, niedoczynność tarczycy, prednizon, przerost kory nadnerczy, przewlekła białaczka limfocytowa, schemat CHOP, schemat COP, schemat COPP-ABVD, schorzenie przewlekłe, sprzężenie zwrotne nadnerczy, szpiczak mnogi, terapia glikokortykosteroidami, terapia okołodobowa, zespół nadnerczowo-płciowy, zespół Westa - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Carmustine Accord 100 mg
Carmustine Accord, zawierający 100 mg karmustyny w fiolce, jest stosowany w terapii przeciwnowotworowej, szczególnie w leczeniu guzów mózgu (glejak wielopostaciowy, glejaki pnia mózgu, rdzeniak zarodkowy, gwiaździak, wyściółczak) oraz przerzutów do mózgu, zarówno w monoterapii, jak i w skojarzeniu z radioterapią lub zabiegiem chirurgicznym. Lek jest również wskazany w terapii II rzutu chłoniaka nieziarniczego i choroby Hodgkina, a także w leczeniu nowotworów przewodu pokarmowego i czerniaka złośliwego (w terapii skojarzonej). Karmustyna jest stosowana jako element kondycjonowania przed autologicznym przeszczepieniem komórek macierzystych u pacjentów z hematologicznymi chorobami złośliwymi. Po rekonstytucji i rozcieńczeniu roztwór do infuzji ma stężenie 3,3 mg/ml, pH 3,2–7,0 oraz osmolalność 340–400 mOsmol/kg, co jest istotne dla bezpieczeństwa podania dożylnego.
autologiczne przeszczepienie komórek macierzystych, chemioterapeutyk, chłoniak nieziarniczy, choroba Hodgkina, czerniak złośliwy, eradykacja choroby, glejak pnia mózgu, glejak wielopostaciowy, guz mózgu, gwiaździak, karmustyna, leczenie kondycjonujące, nowotwór przewodu pokarmowego, ośrodkowy układ nerwowy, parametr hematologiczny, przerzut nowotworowy do mózgu, radioterapia, rdzeniak zarodkowy, terapia przeciwnowotworowa, terapia skojarzona, układ krwiotwórczy, wyściółczak, złośliwa choroba hematologiczna - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Medoxa 5 mg
Optymalne dawkowanie prednizonu (Medoxa) jest uzależnione od rodzaju i nasilenia choroby oraz indywidualnej odpowiedzi pacjenta. W ostrych, ciężkich stanach stosuje się duże dawki początkowe, sięgające 80-100 mg/dobę (1,0-3,0 mg/kg/dobę u dorosłych), natomiast w terapii podtrzymującej dawki redukuje się do 5-15 mg/dobę. W leczeniu substytucyjnym po zakończeniu wzrostu zaleca się dawki 5-7,5 mg/dobę podzielone na dwie dawki, z uwzględnieniem specyfiki zespołu nadnerczowo-płciowego, gdzie wieczorna dawka ma na celu hamowanie nocnego wzrostu ACTH. W sytuacjach stresowych, takich jak uraz czy operacja, dawkę prednizonu należy zwiększyć 2-3-krotnie, a w skrajnych przypadkach nawet 10-krotnie. Dawkowanie u dzieci jest wyrażone w mg/kg masy ciała, z dawkami dużymi 2-3 mg/kg/dobę i dawką podtrzymującą 0,25 mg/kg/dobę, z zaleceniem prowadzenia leczenia naprzemiennego lub z przerwami w okresie wzrostu.
ACTH, chemioterapia skojarzona, chłoniak nieziarniczy, choroba Hodgkina, fludrokortyzon, glikokortykosteroid, leczenie substytucyjne, marskość wątroby, mineralokortykoid, niedoczynność tarczycy, prednizon, przerost kory nadnerczy, przewlekła białaczka limfocytowa, schemat CHOP, schemat COP, schemat COPP-ABVD, szpiczak mnogi, terapia okołodobowa, zespół nadnerczowo-płciowy, zespół Westa - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Esotkaleno 2,5 mg
Esotkaleno (prednizon) wymaga indywidualnego dostosowania dawkowania w zależności od schorzenia, jego nasilenia oraz odpowiedzi klinicznej pacjenta. Terapia rozpoczyna się od dużych dawek, szczególnie w ostrych stanach, z możliwością redukcji do dawki podtrzymującej 5-15 mg/dobę. W leczeniu substytucyjnym zaleca się 5-7,5 mg/dobę podzielone na dwie dawki, z uwzględnieniem specyfiki zespołu nadnerczowo-płciowego (dawka wieczorna). W sytuacjach stresowych dawka może być zwiększona nawet do 50 mg/dobę, a w przypadku dużego obciążenia fizycznego 2-10-krotnie. Dawkowanie u dorosłych obejmuje zakresy: duża dawka 80-100 (do 250) mg/dobę (1,0-3,0 mg/kg), średnia 40-80 mg (0,5-1,0 mg/kg), mała 10-40 mg (0,25-0,5 mg/kg) oraz bardzo mała 1,5-7,5 (do 10) mg/dobę. U dzieci dawki wahają się od 2-3 mg/kg (duża) do 0,25 mg/kg (podtrzymująca), z zaleceniem leczenia naprzemiennego lub z przerwami w okresie wzrostu.
ACTH, chemioterapia skojarzona, chłoniak nieziarniczy, choroba Hodgkina, Esotkaleno, fludrokortyzon, glikokortykosteroid, leczenie substytucyjne, marskość wątroby, niedoczynność tarczycy, prednizon, przerost kory nadnerczy, przewlekła białaczka limfocytowa, schemat Alexanian, schemat CHOP, schemat COP, schemat COPP-ABVD, schemat Knospe, sprzężenie zwrotne nadnerczy, szpiczak mnogi, terapia okołodobowa, zespół nadnerczowo-płciowy, zespół Westa - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Dexamethasone Krka 4 mg
Dexamethasone Krka, dostępny w dawkach 4 mg i 8 mg, jest glikokortykosteroidem o szerokim spektrum zastosowań klinicznych, obejmującym neurologię, pulmonologię, dermatologię, reumatologię, hematologię, choroby zakaźne, onkologię oraz terapię COVID-19. W neurologii stosowany jest w leczeniu obrzęku mózgu z potwierdzonym wzrostem ciśnienia wewnątrzczaszkowego, m.in. w przebiegu guzów mózgu, ropni oraz po interwencjach neurochirurgicznych. W pulmonologii wskazany jest w zaostrzeniach astmy oraz krupie, natomiast w dermatologii w ostrych, rozległych chorobach skóry takich jak erytrodermia i pęcherzyca zwykła. W chorobach autoimmunologicznych i reumatycznych, w tym w układowym toczniu rumieniowatym, guzkowym zapaleniu tętnic, reumatoidalnym zapaleniu stawów oraz młodzieńczym idiopatycznym zapaleniu stawów, Dexamethasone Krka pełni funkcję szybkiego opanowania stanu zapalnego. W hematologii jest stosowany w idiopatycznej plamicy małopłytkowej, a w chorobach zakaźnych – jako terapia wspomagająca w gruźliczym zapaleniu opon mózgowo-rdzeniowych, wyłącznie w połączeniu z terapią przeciwinfekcyjną. W COVID-19 lek jest wskazany u pacjentów ≥12 lat, o masie ciała ≥40 kg, wymagających tlenoterapii, celem modulacji nadmiernej odpowiedzi zapalnej (burzy cytokinowej).
burza cytokinowa, chłoniak nieziarniczy, choroba Hodgkina, choroba Stilla, ciśnienie wewnątrzczaszkowe, COVID-19, cytostatyki, erytrodermia, glikokortykosteroid, gruźlicze zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, guz mózgu, guzkowe zapalenie tętnic, idiopatyczna plamica małopłytkowa, kortykosteroid doustny, krup, leczenie wymiotów, młodzieńcze idiopatyczne zapalenie stawów, nietolerancja laktozy, obrzęk mózgu, opieka paliatywna, ostra białaczka limfoblastyczna, pęcherzyca zwykła, reumatoidalne zapalenie stawów, ropień mózgu, szpiczak mnogi, tlenoterapia, toczeń rumieniowaty układowy, tomografia komputerowa, wirusowe zapalenie wątroby typu B, wymioty pooperacyjne, zaostrzenie astmy, zapalenie krtani, zapalenie naczyń, złuszczające zapalenie skóry - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Esotkaleno 25 mg
Esotkaleno (prednizon) wymaga indywidualizacji dawkowania w zależności od schorzenia, jego nasilenia oraz odpowiedzi pacjenta. Początkowe dawki w ostrych stanach mogą sięgać 80-100 mg/dobę (1,0-3,0 mg/kg mc/dobę), natomiast w terapii podtrzymującej stosuje się dawki 5-15 mg/dobę. W leczeniu substytucyjnym po zakończeniu wzrostu zaleca się 5-7,5 mg/dobę podzielone na dwie dawki, z uwzględnieniem specyfiki zespołu nadnerczowo-płciowego, gdzie dawka wieczorna ma na celu hamowanie nocnego wzrostu ACTH. W sytuacjach stresowych, takich jak uraz czy operacja, dawkę prednizonu można zwiększyć 2-3-krotnie, a w skrajnych przypadkach nawet 10-krotnie, z możliwością podania do 50 mg/dobę w stanach po długotrwałej terapii GKS. Dawkowanie u dzieci wynosi odpowiednio 2-3 mg/kg mc/dobę dla dawek dużych i 0,25 mg/kg mc/dobę dla dawek podtrzymujących, z zaleceniem terapii naprzemiennej w okresie wzrostu.
ACTH, chemioterapia skojarzona, chłoniak nieziarniczy, choroba Hodgkina, fludrokortyzon, glikokortykosteroidy, leczenie substytucyjne, marskość wątroby, niedoczynność tarczycy, prednizon, przerost kory nadnerczy, przewlekła białaczka limfocytowa, schemat CHOP, schemat COP, schemat COPP-ABVD, sprzężenie zwrotne nadnerczy, szpiczak mnogi, terapia okołodobowa, zespół nadnerczowo-płciowy, zespół Westa - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Adriblastina PFS 2 mg/ml
Adriblastina PFS, zawierająca doksorubicynę chlorowodorek w stężeniu 2 mg/ml, jest lekiem przeciwnowotworowym o szerokim spektrum zastosowań w onkologii dorosłych i pediatrycznej. Wskazania obejmują ostre i przewlekłe białaczki, chłoniaki, szpiczaka mnogiego oraz liczne guzy lite, takie jak rak piersi (w tym leczenie adjuwantowe po resekcji z zajęciem węzłów pachowych), nowotwory układu moczowo-płciowego (rak trzonu macicy, jajnika, gruczołu krokowego, pęcherza moczowego, nienasieniakowy nowotwór jądra), układu pokarmowego (rak żołądka, pierwotny rak wątrobowokomórkowy), a także nowotwory płuca, głowy i szyi oraz tarczycy. W pediatrii stosowana jest w leczeniu mięsaka Ewinga, neuroblastomy, mięsaków prążkowanokomórkowych, guzów Wilmsa oraz mięsaków kości i tkanek miękkich.
białaczka limfoblastyczna, białaczka przewlekła, białaczka szpikowa, chemioterapia indukcyjna, chemioterapia konsolidacyjna, chemioterapia przeciwnowotworowa, chłoniak nieziarniczy, choroba Hodgkina, doksorubicyna chlorowodorek, guz lity, guz Wilmsa, leczenie adjuwantowe, leczenie uzupełniające, mięsak Ewinga, mięsak kości, mięsak prążkowanokomórkowy, mięsak tkanek miękkich, nephroblastoma, nerwiak zarodkowy, neuroblastoma, nowotwór głowy i szyi, nowotwór hematologiczny, nowotwór układu krwiotwórczego, nowotwór złośliwy, ostra białaczka, pierwotny rak wątrobowokomórkowy, rak gruczołu krokowego, rak jajnika, rak pęcherza moczowego, rak piersi, rak płuca, rak trzonu macicy, rak żołądka, rhabdomyosarcoma, szpiczak mnogi, ziarnica złośliwa - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Endoxan 200 mg
Cyklofosfamid (Endoxan 200 mg) jest cytostatykiem o szerokim spektrum zastosowań onkologicznych i immunosupresyjnych, stosowanym zarówno w monoterapii, jak i terapii skojarzonej. W onkologii znajduje zastosowanie w leczeniu białaczek (ALL, CLL, AML, CML), chłoniaków złośliwych (ziarnica złośliwa, chłoniaki nieziarnicze, szpiczak mnogi) oraz guzów litych, takich jak rak jajnika, rak piersi i drobnokomórkowy rak płuc. Ponadto, cyklofosfamid jest kluczowym elementem protokołów leczenia nowotworów wieku dziecięcego (neuroblastoma, mięsak Ewinga, mięśniakomięsak prążkowany, kostniakomięsak). W immunologii i transplantologii lek wykorzystywany jest do indukcji immunosupresji, zwłaszcza w terapii ziarniniaka Wegenera oraz w przygotowaniu do allogenicznego przeszczepu szpiku kostnego, m.in. w ciężkiej anemii aplastycznej i białaczkach.
anemia aplastyczna, białaczka, chemioterapia indukcyjna, chłoniak nieziarniczy, chłoniak złośliwy, choroba Hodgkina, cyklofosfamid, cytostatyk, drobnokomórkowy rak płuc, Endoxan, guz lity, immunosupresja, indukcja remisji, kostniakomięsak, mięsak Ewinga, mięśniakomięsak prążkowany, neuroblastoma, ostra białaczka limfoblastyczna, ostra białaczka szpikowa, przeszczep szpiku kostnego, przewlekła białaczka limfocytowa, przewlekła białaczka szpikowa, rak jajnika, rak piersi, szpiczak mnogi, ziarniniak Wegenera, ziarniniakowatość z zapaleniem naczyń - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Endoxan 1000 mg
Endoxan (cyklofosfamid) w dawce 1g w postaci proszku do sporządzania roztworu do wstrzykiwań jest cytotoksycznym lekiem z grupy oksazafosforan, stosowanym zarówno w monoterapii, jak i terapii skojarzonej w leczeniu szerokiego spektrum nowotworów hematologicznych (białaczki ostre i przewlekłe, chłoniaki złośliwe, szpiczak mnogi) oraz nowotworów litych (rak jajnika, rak piersi, drobnokomórkowy rak płuc, nowotwory wieku dziecięcego). Ponadto, cyklofosfamid pełni istotną rolę w terapii immunosupresyjnej, m.in. w ziarniniaku Wegenera oraz w procedurach przeszczepiania narządów i tkanek krwiotwórczych, gdzie stosowany jest w celu zapobiegania odrzutom oraz jako element leczenia kondycjonującego przed allogenicznym przeszczepem szpiku kostnego. Wskazania obejmują także ciężką anemię aplastyczną oraz różne formy białaczek, z zastosowaniem w protokołach indukcji remisji, konsolidacji oraz terapii podtrzymującej.
allogeniczny przeszczep szpiku kostnego, białaczka szpikowa, chemioterapia przeciwnowotworowa, chłoniak nieziarniczy, chłoniak złośliwy, choroba autoimmunologiczna, choroba Hodgkina, ciężka anemia aplastyczna, cyklofosfamid, drobnokomórkowy rak płuc, guz lity, indukcja remisji, kostniakomięsak, leczenie immunosupresyjne, mięsak Ewinga, mięśniakomięsak prążkowany, morfologia krwi, nerwiak niedojrzały, neuroblastoma, ostra białaczka limfoblastyczna, ostra białaczka szpikowa, protokół mieloablacyjny, przeszczep organów, przewlekła białaczka szpikowa, rak jajnika, rak piersi, szpiczak mnogi, terapia konsolidacyjna, układ krwiotwórczy, ziarnica złośliwa, ziarniniak Wegenera, ziarniniakowatość z zapaleniem naczyń - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Carmustine Waymade 100 mg
Karmustyna (Carmustine Waymade) w dawce 100 mg w postaci proszku do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji jest lekiem alkilującym stosowanym w terapii nowotworów OUN, takich jak glejak wielopostaciowy, glejaki pnia mózgu, rdzeniak zarodkowy, gwiaździak, wyściółczak oraz przerzuty do mózgu. Ponadto, karmustyna znajduje zastosowanie w leczeniu chłoniaków nieziarniczych (NHL) i choroby Hodgkina jako terapia drugiego rzutu, szczególnie u pacjentów z nawrotem lub opornością na leczenie pierwszego rzutu. Lek jest również integralnym elementem terapii kondycjonującej przed autologicznym przeszczepieniem komórek macierzystych układu krwiotwórczego w złośliwych chorobach hematologicznych oraz stosowany w skojarzeniu z glikokortykosteroidami, np. prednizonem, w leczeniu szpiczaka mnogiego, co zwiększa skuteczność terapii i łagodzi działania niepożądane.
autologiczne przeszczepienie komórek macierzystych, chemioterapia przeciwnowotworowa, chłoniak nieziarniczy, choroba Hodgkina, glejak pnia mózgu, glejak wielopostaciowy, glikokortykosteroid, guz mózgu, gwiaździak, karmustyna, komórka glejowa, koncentrat do sporządzania roztworu, lek przeciwnowotworowy, monoterapia, morfologia krwi, nowotwór OUN, nowotwór układu chłonnego, parametr hematologiczny, plazmocyt, prednizon, przerzut do mózgu, przerzut nowotworowy do mózgu, radioterapia, rdzeniak zarodkowy, szpiczak mnogi, terapia drugiego rzutu, terapia kondycjonująca, terapia skojarzona, wyściółczak, złośliwa choroba hematologiczna - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Leukeran 2 mg
Leukeran, zawierający chlorambucyl w dawce 2 mg w postaci tabletek powlekanych, jest stosowany w leczeniu wybranych nowotworów układu limfatycznego, w tym choroby Hodgkina, niektórych postaci chłoniaków nieziarniczych (NHL), przewlekłej białaczki limfatycznej (CLL) oraz makroglobulinemii Waldenströma. Chlorambucyl, jako lek alkilujący o właściwościach cytotoksycznych, hamuje proliferację komórek nowotworowych i może być stosowany zarówno w monoterapii, jak i w terapii skojarzonej. Tabletki Leukeran mają charakterystyczny wygląd (brązowe, okrągłe, obustronnie wypukłe, oznaczone „GX EG3” i „L”) i zawierają 67,65 mg laktozy bezwodnej, co jest istotne u pacjentów z nietolerancją laktozy.
chłoniak limfoplazmocytowy, chłoniak nieziarniczy, chlorambucyl, choroba Hodgkina, choroba limfoproliferacyjna, immunoglobulina M, komórki Reed-Sternberga, leczenie indukcyjne, leczenie paliatywne, lek alkilujący, makroglobulinemia Waldenströma, monoterapia, nawrót choroby, nowotwór układu chłonnego, nowotwór układu limfatycznego, proliferacja komórek nowotworowych, przewlekła białaczka limfocytowa, schemat wielolekowy, schorzenie onkohematologiczne, tabletka powlekana, terapia pierwszego rzutu, terapia skojarzona, ziarnica złośliwa - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Medoxa 50 mg
Dawkowanie prednizonu w preparacie Medoxa wymaga indywidualnego dostosowania do rodzaju i nasilenia choroby oraz odpowiedzi pacjenta na terapię. W ostrych, ciężkich stanach stosuje się dawki początkowe w zakresie 80-100 mg/dobę (do 250 mg), co odpowiada 1,0-3,0 mg/kg masy ciała/dobę, natomiast w chorobach przewlekłych dawki podtrzymujące wynoszą zwykle 5-15 mg/dobę. W terapii substytucyjnej po zakończeniu wzrostu zaleca się dawki 5-7,5 mg/dobę podzielone na dwie dawki, z możliwością zwiększenia dawki do 50 mg/dobę w stanach stresowych. U dzieci dawkowanie jest oparte na masie ciała, z dawkami dużymi 2-3 mg/kg/dobę i dawką podtrzymującą 0,25 mg/kg/dobę. Dawkę należy stopniowo redukować zgodnie z klinicznym przebiegiem choroby, stosując schemat zmniejszania od 10 mg co 2-5 dni powyżej 30 mg/dobę do 0,5 mg co 4-8 tygodni poniżej 6 mg/dobę.
ACTH, chemioterapia skojarzona, chłoniak nieziarniczy, choroba Hodgkina, dawka podtrzymująca, farmakoterapia, fludrokortyzon, glikokortykosteroidy, leczenie substytucyjne, marskość wątroby, mineralokortykoidy, niedoczynność tarczycy, prednizon, przerost kory nadnerczy, przewlekła białaczka limfocytowa, schemat Alexanian, schemat CHOP, schemat COP, schemat COPP-ABVD, schemat Knospe, sprzężenie zwrotne nadnerczy, szpiczak mnogi, terapia okołodobowa, zespół nadnerczowo-płciowy, zespół Westa - Leksykon chorób i schorzeń
Zaburzenie skubania skóry (dermatillomania) – Diagnostyka i diagnoza
Zaburzenie skubania skóry (dermatillomania, F42.4 wg DSM-5-TR i ICD-11) to kompulsywne, nawracające zachowanie prowadzące do uszkodzeń skóry i istotnego upośledzenia funkcjonowania psychospołecznego. Diagnoza opiera się na spełnieniu kryteriów DSM-5-TR, w tym obecności zmian skórnych, nieudanych próbach zaprzestania skubania oraz wykluczeniu innych przyczyn dermatologicznych, somatycznych i psychiatrycznych. Kluczowe jest przeprowadzenie szczegółowego wywiadu klinicznego, oceny lokalizacji i wzorców skubania, a także badania fizykalnego skóry, uwzględniającego świeże rany, blizny i infekcje wtórne. W diagnostyce pomocne są narzędzia takie jak Skin Picking Scale (SPS), Skin Picking Impact Scale (SPIS) oraz Diagnostic Interview for Skin Picking Problems (DISP), które umożliwiają ocenę nasilenia objawów i ich wpływu na życie pacjenta. Diagnostyka różnicowa obejmuje m.in. egzemy, łuszczycę, świerzb, cukrzycę, zaburzenia dysmorficzne ciała, zaburzenia psychotyczne oraz efekty używania substancji psychoaktywnych.
badania biochemiczne, badanie histopatologiczne, biopsja skóry, choroba Hodgkina, choroby wątroby, czerwienica prawdziwa, dermatillomania, diagnostyka różnicowa, infekcja wtórna, klasyfikacja DSM-5-TR, klasyfikacja ICD-11, poziom TSH, samookaleczanie, toczeń układowy, zaburzenia obsesyjno-kompulsyjne, zaburzenie dysmorficzne ciała, zaburzenie ekskoriacjii, zespół Pradera-Williego - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Detimedac 500 mg 500 mg
Dakarbazyna, substancja czynna leku Detimedac, wymaga stosowania przez doświadczonych specjalistów onkologii lub hematologii, z uwzględnieniem precyzyjnego dawkowania dostosowanego do wskazań klinicznych, stanu pacjenta oraz schematu terapeutycznego. Lek jest wrażliwy na światło, dlatego po rekonstytucji roztwór musi być chroniony przed ekspozycją, a podawanie powinno odbywać się za pomocą światłoodpornego zestawu infuzyjnego. Podanie pozanaczyniowe może powodować ból i uszkodzenie tkanek, co wymaga natychmiastowego przerwania infuzji i zmiany miejsca podania. Dawkowanie w czerniaku przerzutowym obejmuje schemat 5-dniowy (200-250 mg/m²/dobę przez 5 dni co 3 tygodnie) lub 1-dniowy (850 mg/m² co 3 tygodnie), w chorobie Hodgkina stosuje się 375 mg/m² co 15 dni w schemacie ABVD, a w mięsakach tkanek miękkich 250 mg/m² przez 1-5 dni co 3 tygodnie w schemacie ADIC. Podawanie odbywa się dożylnie, w dawkach do 200 mg/m² jako iniekcja, a powyżej jako infuzja trwająca 15-30 minut.
chemioterapia skojarzona, choroba Hodgkina, czerniak przerzutowy, czynność nerek, czynność wątroby, dakarbazyna, hematologia, infuzja dożylna, iniekcja dożylna, leczenie podtrzymujące, lek przeciwwymiotny, mięsak tkanek miękkich, niewydolność narządowa, niewydolność nerek, onkologia, parametry laboratoryjne, podanie dożylne, rekonstytucja roztworu, schemat ABVD, schemat ADIC, wynaczynienie, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia hematologiczne, zaburzenia żołądkowo-jelitowe - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Detimedac 100 mg 100 mg
Dakarbazyna, substancja czynna leku Detimedac, jest stosowana wyłącznie przez lekarzy onkologów lub hematologów i dostępna w dawkach 100 mg i 200 mg w formie proszku do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, z zawartością 10 mg/ml po rekonstytucji. Lek jest światłoczuły, dlatego roztwór po odtworzeniu musi być chroniony przed światłem, także podczas podawania, zalecane jest użycie światłoodpornego zestawu infuzyjnego. W przypadku wynaczynienia podanie należy natychmiast przerwać, a pozostałą dawkę podać do innej żyły. W leczeniu czerniaka złośliwego przerzutowego stosuje się dawki 200-250 mg/m²/dobę przez 5 dni lub 850 mg/m² jednorazowo co 3 tygodnie, podawane dożylnie jako iniekcja lub infuzja trwająca 15-30 minut. W chorobie Hodgkina dawka wynosi 375 mg/m² co 15 dni w schemacie ABVD, a w mięsakach tkanek miękkich 250 mg/m²/dobę przez 1-5 dni co 3 tygodnie w schemacie ADIC.
bleomycyna, bolus dożylny, choroba Hodgkina, czerniak złośliwy przerzutowy, dakarbazyna, doksorubicyna, działanie niepożądane, hematologia, infuzja dożylna, iniekcja dożylna, liczba krwinek, mięsak tkanek miękkich, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, reakcja żołądkowo-jelitowa, roztwór do wstrzykiwań, roztwór hipoosmolarny, schemat ABVD, schemat ADIC, środek przeciwwymiotny, winblastyna, wlew dożylny, wynaczynnienie, zaburzenie hematologiczne, zaburzenie żołądkowo-jelitowe - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Esotkaleno 1 mg
Prednizon w postaci tabletek Esotkaleno powinien być dawkowany indywidualnie, uwzględniając rodzaj i nasilenie choroby oraz odpowiedź pacjenta na leczenie. Początkowe dawki są relatywnie wysokie, szczególnie w ostrych i ciężkich stanach, a następnie stopniowo redukowane do dawki podtrzymującej, zwykle 5-15 mg/dobę. W leczeniu substytucyjnym po zakończeniu wzrostu zaleca się dawkę 5-7,5 mg/dobę, podzieloną na dwie dawki (rano i w południe, a w zespole nadnerczowo-płciowym rano i wieczorem). W sytuacjach stresowych, takich jak urazy, operacje czy infekcje, dawkę można zwiększyć 2-3-krotnie, a w ekstremalnych przypadkach (np. poród) nawet 10-krotnie, z możliwością podania do 50 mg/dobę w stanach stresowych po długotrwałej terapii. Standardowe dawkowanie obejmuje dawki duże (80-100 mg/dobę, 1,0-3,0 mg/kg), średnie (40-80 mg/dobę, 0,5-1,0 mg/kg), małe (10-40 mg/dobę, 0,25-0,5 mg/kg) oraz bardzo małe (1,5-7,5 mg/dobę). Dawki dobowe zwykle podaje się rano, ale w zależności od wskazań można je podzielić na 2-4 dawki.
ACTH, chemioterapia skojarzona, chłoniak nieziarniczy, choroba Hodgkina, glikokortykosteroid, leczenie naprzemienne, leczenie substytucyjne, marskość wątroby, mineralokortykoid, niedoczynność tarczycy, prednizon, przerost kory nadnerczy, przewlekła białaczka limfocytowa, schemat Alexanian, schemat CHOP, schemat COP, schemat COPP-ABVD, schemat Knospe, szpiczak mnogi, terapia okołodobowa, zespół nadnerczowo-płciowy, zespół Westa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Detimedac 500 mg 500 mg
Dakarbazyna, substancja czynna leku Detimedac, wykazuje w badaniach przedklinicznych istotne działanie mutagenne, rakotwórcze oraz teratogenne. Mechanizm mutagenności wynika z alkilującego działania na DNA, co potwierdzono w różnych modelach doświadczalnych. Potencjał karcinogenny dakarbazyny został udokumentowany w modelach zwierzęcych, wskazując na ryzyko indukcji nowotworów wtórnych po terapii. Działanie teratogenne, potwierdzone w badaniach na zwierzętach, stanowi przeciwwskazanie do stosowania u kobiet w ciąży i wymaga stosowania skutecznej antykoncepcji u pacjentek w wieku rozrodczym podczas i po leczeniu.
- Leksykon substancji czynnych
Polisacharyd – Wskazania do stosowania
Polisacharydowe szczepionki otoczkowe, takie jak PNEUMOVAX 23 i TYPHIM Vi, stanowią kluczowy element profilaktyki zakażeń wywołanych przez Streptococcus pneumoniae oraz Salmonella typhi. PNEUMOVAX 23 zawiera po 25 μg polisacharydu z każdego z 23 serotypów pneumokoków i jest wskazana do czynnego uodporniania pacjentów od 2. roku życia, ze szczególnym uwzględnieniem osób powyżej 50. roku życia, pacjentów z przewlekłymi chorobami układu sercowo-naczyniowego, oddechowego, cukrzycą, marskością wątroby, niedoborami odporności oraz osób z dysfunkcją śledziony. Szczepionka ta jest również rekomendowana u pacjentów immunoniekompetentnych, w tym zakażonych HIV, z chorobami hematologicznymi, nowotworami, przewlekłą niewydolnością nerek oraz po przeszczepach. TYPHIM Vi, zawierająca 25 μg polisacharydu Vi Salmonella typhi, jest stosowana w profilaktyce duru brzusznego u osób powyżej 2. roku życia, zwłaszcza podróżujących do rejonów endemicznych, migrantów oraz personelu medycznego i wojskowego narażonego na kontakt z patogenem.
anemia sierpowata, antygen grasiczozależny, białaczka, chemioterapia immunosupresyjna, chłoniak, choroba Hodgkina, cukrzyca, dur brzuszny, inwazyjna choroba pneumokokowa, kardiomiopatia, kortykosteroid, marskość wątroby, odpowiedź immunologiczna, pacjent immunoniekompetentny, pneumokok, PNEUMOVAX 23, polisacharyd otoczkowy bakterii, polisacharyd w szczepionce, przeszczepienie narządu, przeszczepienie szpiku kostnego, przewlekła choroba układu oddechowego, przewlekła niewydolność nerek, przewlekła obturacyjna choroba płuc, rozedma płuc, Salmonella typhi, splenektomia, Streptococcus pneumoniae, szczepionka polisacharydowa przeciw durowi brzusznemu, szczepionka polisacharydowa przeciw pneumokokom, szczepionka przeciwpneumokokowa, szpiczak mnogi, TYPHIM Vi, wirus HIV, wrodzony brak śledziony, wyciek płynu mózgowo-rdzeniowego, zakażenie pneumokokowe, zastoinowa niewydolność serca, zespół nefrotyczny - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Medoxa 30 mg
Dawkowanie prednizonu w preparacie Medoxa powinno być indywidualnie dostosowane do rodzaju i nasilenia choroby oraz reakcji pacjenta. W terapii stosuje się początkowo duże dawki, które w ostrych stanach mogą wynosić 80-100 mg/dobę (1,0-3,0 mg/kg mc./dobę), natomiast dawka podtrzymująca zwykle mieści się w zakresie 5-15 mg/dobę. W leczeniu substytucyjnym po zakończeniu wzrostu zaleca się dawkę 5-7,5 mg/dobę podzieloną na dwie dawki, a w zespole nadnerczowo-płciowym dawkę wieczorną celem hamowania nocnego wzrostu ACTH. W sytuacjach stresowych, takich jak uraz, operacja czy infekcje, dawkę należy zwiększyć 2-3-krotnie, a w skrajnych przypadkach nawet 10-krotnie. W przypadku długotrwałego leczenia glikokortykosteroidami w stanach stresowych podaje się do 50 mg prednizonu na dobę, z późniejszym stopniowym zmniejszaniem dawki.
ACTH, chemioterapia skojarzona, chłoniak nieziarniczy, choroba Hodgkina, dawka podtrzymująca, farmakoterapia, fludrokortyzon, glikokortykosteroid, leczenie substytucyjne, marskość wątroby, mineralokortykoid, niedoczynność tarczycy, prednizon, przerost kory nadnerczy, przewlekła białaczka limfocytowa, schemat Alexanian, schemat CHOP, schemat COP, schemat COPP-ABVD, schemat Knospe, sprzężenie zwrotne nadnerczy, szpiczak mnogi, terapia okołodobowa, zespół nadnerczowo-płciowy, zespół Westa - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Detimedac 200 mg 200 mg
Dakarbazyna, substancja czynna leku Detimedac, jest cytotoksycznym środkiem przeciwnowotworowym dostępnym w formie proszku do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji w dawkach 100 mg i 200 mg, zawierającym po rekonstytucji 10 mg/ml dakarbazyny w postaci cytrynianu. Wskazania do stosowania obejmują przede wszystkim zaawansowanego czerniaka złośliwego w monoterapii, zaawansowaną chorobę Hodgkina oraz zaawansowane mięsaki tkanek miękkich u dorosłych, gdzie lek jest stosowany wyłącznie w ramach chemioterapii skojarzonej. Należy podkreślić, że dakarbazyna nie jest wskazana w leczeniu międzybłoniaka ani mięsaka Kaposiego, mimo ich klasyfikacji jako mięsaków tkanek miękkich.
chemioterapia przeciwnowotworowa, chemioterapia skojarzona, chłoniak Hodgkina, choroba Hodgkina, cytrynian dakarbazyny, czerniak złośliwy przerzutowy, czynność nerek, czynność wątroby, dakarbazyna, Detimedac, działanie cytotoksyczne, działanie niepożądane, interakcja lekowa, leczenie cytotoksyczne, lek przeciwnowotworowy, międzybłoniak, mięsak Kaposiego, mięsak tkanek miękkich, monoterapia, morfologia krwi, ośrodek onkologiczny, protokół terapeutyczny, przerzut odległy, roztwór do wstrzykiwań, schemat wielolekowy - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Esotkaleno 5 mg
Prednizon w preparacie Esotkaleno dostępny jest w tabletkach o mocy od 1 mg do 50 mg, a dawkowanie powinno być indywidualnie dostosowane do rodzaju i nasilenia choroby oraz odpowiedzi pacjenta. W ostrych stanach stosuje się dawki wysokie (80-100 mg/dobę, 1,0-3,0 mg/kg/dobę), które stopniowo redukuje się do najmniejszej skutecznej dawki podtrzymującej (np. 5-7,5 mg/dobę w leczeniu substytucyjnym). W sytuacjach stresowych dawkę można zwiększyć nawet 10-krotnie. U dzieci dawki dobowe wahają się od 2-3 mg/kg (duża dawka) do 0,25 mg/kg (dawka podtrzymująca), z zaleceniem terapii naprzemiennej lub przerw w leczeniu. W chemioterapii skojarzonej prednizon podaje się według protokołów onkologicznych, np. 100 mg/m² w CHOPCOP lub 2 mg/kg w schemacie Alexanian.
ACTH, chemioterapia skojarzona, chłoniak nieziarniczy, choroba Hodgkina, Esotkaleno, fludrokortyzon, glikokortykosteroid, leczenie substytucyjne, marskość wątroby, mineralokortykoid, niedoczynność tarczycy, prednizon, protokół terapeutyczny, przerost kory nadnerczy, przewlekła białaczka limfocytowa, sprzężenie zwrotne nadnerczy, szpiczak mnogi, terapia okołodobowa, terapia substytucyjna, wskazanie onkologiczne, zespół nadnerczowo-płciowy, zespół Westa - Leksykon substancji czynnych
Prednizon – Dawkowanie i sposób podawania
Prednizon wymaga indywidualnego dostosowania dawki w zależności od rodzaju i zaawansowania choroby oraz odpowiedzi pacjenta. U dorosłych i młodzieży dawki wahają się od 5 mg do 60 mg/dobę, z możliwością zwiększenia do 250 mg/dobę w ostrych stanach. U dzieci stosuje się dawkę 2 mg/kg m.c./dobę, podawaną w dawkach podzielonych co 6-8 godzin. W leczeniu zaostrzeń stwardnienia rozsianego u dorosłych zaleca się 200 mg/dobę przez 7 dni, następnie 80 mg co drugi dzień przez miesiąc. W terapii zespołu nerczycowego dawki różnią się w zależności od wieku dziecka, np. 7-10 mg cztery razy na dobę u dzieci 18 mies.-4 lat. W onkologii prednizon podawany jest zgodnie z protokołami, np. w chłoniaku nieziarniczym 100 mg/m² dni 1-5 (schemat CHOP). W terapii substytucyjnej dawki wynoszą 5-7,5 mg/dobę, podzielone na 2 dawki, z możliwością zwiększenia dawki 2-10-krotnie w stanach stresowych.
białaczka, chemioterapia skojarzona, chłoniak nieziarniczy, choroba Hodgkina, czopek Rectodelt, dawkowanie prednizonu, fludrokortyzon, glikokortykosteroid, gruźlica, kortykoterapia, marskość wątroby, mineralokortykoid, niedoczynność tarczycy, oś podwzgórze-przysadka-nadnercza, oś przysadka-nadnercza, przewlekła białaczka limfocytowa, reumatyczne zapalenie serca, schemat Alexanian, schemat CHOP, schemat COP, schemat COPP-ABVD, schemat Knospe, sprzężenie zwrotne nadnerczy, stwardnienie rozsiane, szpiczak mnogi, terapia substytucyjna, zespół nadnerczowo-płciowy, zespół nerczycowy, zespół Westa - Leksykon substancji czynnych
Dakarbazyna – Wskazania do stosowania
Dakarbazyna, dostępna w postaci proszku do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji pod nazwą handlową Detimedac, jest stosowana w leczeniu trzech głównych grup nowotworów: czerniaka złośliwego przerzutowego (monoterapia), zaawansowanej choroby Hodgkina oraz zaawansowanych mięsaków tkanek miękkich u dorosłych (w obu ostatnich jako element chemioterapii skojarzonej). Preparaty Detimedac dostępne są w dawkach 100 mg, 200 mg, 500 mg oraz 1000 mg, z różnym stężeniem po rekonstytucji i rozcieńczeniu (od 1,4 mg/ml do 10 mg/ml), co umożliwia precyzyjne dostosowanie terapii do indywidualnych potrzeb pacjenta i schematu leczenia. Wskazania wykluczają międzybłoniaka i mięsaka Kaposiego w przypadku mięsaków tkanek miękkich. Dakarbazyna powinna być stosowana wyłącznie pod nadzorem doświadczonych onkologów, z uwzględnieniem oceny stanu klinicznego, stadium choroby oraz dostępności alternatywnych terapii, zwłaszcza w czerniaku złośliwym przerzutowym, gdzie dostępne są nowoczesne metody immunoterapii i terapie celowane.
bleomycyna, chemioterapia przeciwnowotworowa, chemioterapia skojarzona, choroba Hodgkina, czerniak złośliwy przerzutowy, dakarbazyna, doksorubicyna, efekt przeciwnowotworowy, immunoterapia, infuzja dożylna, leczenie systemowe, międzybłoniak, mięsak Kaposiego, mięsak tkanek miękkich, monoterapia, nowotwór skóry, nowotwór układu chłonnego, proszek do sporządzania roztworu, protokół wielolekowy, schemat terapeutyczny, substancja cytotoksyczna, terapia celowana molekularnie, tkanka mezenchymalna, winblastyna - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Esotkaleno 30 mg
Dawkowanie prednizonu (Esotkaleno) powinno być indywidualnie dostosowane do rodzaju i nasilenia choroby oraz odpowiedzi pacjenta na leczenie. U dorosłych dawki początkowe w stanach ostrych mogą sięgać 80-100 mg/dobę (do 250 mg), co odpowiada 1,0-3,0 mg/kg masy ciała/dobę, natomiast dawki podtrzymujące zwykle mieszczą się w zakresie 5-15 mg/dobę. Standardowo całą dawkę przyjmuje się rano (6:00-8:00), choć w przypadku dużych dawek możliwe jest podzielenie na 2-4 dawki. U dzieci dawkowanie opiera się na masie ciała: dawka duża to 2-3 mg/kg/dobę, średnia 1-2 mg/kg/dobę, a dawka podtrzymująca 0,25 mg/kg/dobę. W leczeniu substytucyjnym po zakończeniu wzrostu zaleca się 5-7,5 mg/dobę podzielone na dwie dawki, z uwzględnieniem specyfiki zespołu nadnerczowo-płciowego i ewentualnym dodatkiem fludrokortyzonu. W sytuacjach stresowych (uraz, operacja, infekcja) dawkę prednizonu można zwiększyć 2-10-krotnie, a w stanach po długotrwałej terapii glikokortykosteroidami do 50 mg/dobę z szybkim zmniejszaniem dawki.
ACTH, chemioterapia skojarzona, chłoniak nieziarniczy, choroba Hodgkina, fludrokortyzon, glikokortykosteroidy, leczenie substytucyjne, marskość wątroby, mineralokortykoid, niedoczynność tarczycy, prednizon, przerost kory nadnerczy, przewlekła białaczka limfocytowa, schemat Alexanian, schemat CHOP, schemat COP, schemat COPP-ABVD, sprzężenie zwrotne nadnerczy, szpiczak mnogi, terapia okołodobowa, zespół nadnerczowo-płciowy, zespół Westa - Leksykon chorób i schorzeń
Chłoniak hodgkina (choroba hodgkina) – Diagnostyka i diagnoza
Chłoniak Hodgkina to złośliwy nowotwór układu limfatycznego charakteryzujący się obecnością komórek Reed-Sternberga w specyficznym mikrośrodowisku zapalnym. Diagnostyka opiera się na szczegółowym wywiadzie, badaniu fizykalnym, podstawowych badaniach laboratoryjnych (m.in. morfologia, OB, LDH) oraz zaawansowanych badaniach obrazowych, z PET-CT jako standardem w ocenie zaawansowania i monitorowaniu odpowiedzi na leczenie. Biopsja wycinająca węzeł chłonny pozostaje złotym standardem diagnostycznym, umożliwiając pełną ocenę histopatologiczną i immunofenotypową. Klasyfikacja WHO wyróżnia klasyczny chłoniak Hodgkina (ok. 95% przypadków) z podtypami oraz chłoniaka guzkowego z przewagą limfocytów (NLPHL). Stopniowanie wg Ann Arbor z modyfikacją Lugano oraz ocena czynników prognostycznych (m.in. objawy B, masywne zajęcie śródpiersia, IPS) są kluczowe dla planowania terapii.
badanie cytogenetyczne, badanie histopatologiczne, badanie immunohistochemiczne, badanie molekularne, badanie ultrasonograficzne, biopsja cienkoigłowa, biopsja gruboigłowa, biopsja nacinająca, biopsja wycinająca, chłoniak Hodgkina, chłoniak nie-Hodgkinowski, choroba Hodgkina, dehydrogenaza mleczanowa, eozynofilia, gorączka nieznanego pochodzenia, gruźlica, klasyczny chłoniak Hodgkina, komórki Reed-Sternberga, limfopenia, międzynarodowy wskaźnik prognostyczny, mononukleoza zakaźna, morfologia krwi, neutrofilia, nocne poty, objawy B, odczyn Biernackiego, PET-CT, pozytonowa tomografia emisyjna, rentgen klatki piersiowej, reumatoidalne zapalenie stawów, rezonans magnetyczny, sarkoidoza, sekwencjonowanie nowej generacji, stwardnienie guzkowe, świąd skóry, szpik kostny, terapia celowana, toczeń rumieniowaty układowy, toksoplazmoza, tomografia komputerowa, układ limfatyczny, utrata wagi