Dawkowanie i sposób podawania
Esotkaleno 2,5 mg

Esotkaleno (prednizon) wymaga indywidualnego dostosowania dawkowania w zależności od schorzenia, jego nasilenia oraz odpowiedzi klinicznej pacjenta. Terapia rozpoczyna się od dużych dawek, szczególnie w ostrych stanach, z możliwością redukcji do dawki podtrzymującej 5-15 mg/dobę. W leczeniu substytucyjnym zaleca się 5-7,5 mg/dobę podzielone na dwie dawki, z uwzględnieniem specyfiki zespołu nadnerczowo-płciowego (dawka wieczorna). W sytuacjach stresowych dawka może być zwiększona nawet do 50 mg/dobę, a w przypadku dużego obciążenia fizycznego 2-10-krotnie. Dawkowanie u dorosłych obejmuje zakresy: duża dawka 80-100 (do 250) mg/dobę (1,0-3,0 mg/kg), średnia 40-80 mg (0,5-1,0 mg/kg), mała 10-40 mg (0,25-0,5 mg/kg) oraz bardzo mała 1,5-7,5 (do 10) mg/dobę. U dzieci dawki wahają się od 2-3 mg/kg (duża) do 0,25 mg/kg (podtrzymująca), z zaleceniem leczenia naprzemiennego lub z przerwami w okresie wzrostu.

Wskazania
  1. alergiczne zapalenie naczyń
  2. alergiczne zapalenie spojówek
  3. alergiczny nieżyt nosa
  4. alergiczny wyprysk kontaktowy
  5. artropatia enteropatyczna
  6. astma oskrzelowa
  7. autoimmunologiczna niedokrwistość hemolityczna
  8. autoimmunologiczne zapalenie wątroby
  9. chłoniak nieziarniczy
  10. choroba Addisona
  11. choroba Behçeta
  12. choroba Hodgkina
  13. choroba Leśniowskiego-Crohna
  14. choroba Waldenströma
  15. eozynofilowa ziarniniakowatość z zapaleniem naczyń
  16. eozynofilowe zapalenie powięzi
  17. erytrodermia
  18. gruźlica płuc
  19. gruźlicze zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych
  20. guz rzekomy oczodołu
  21. guzkowe zapalenie tętnic
  22. hiperkalcemia w pierwotnych chorobach złośliwych
  23. idiopatyczna plamica małopłytkowa
  24. idiopatyczne włóknienie zaotrzewnowe
  25. katar sienny
  26. łagodny pemfigoid błony śluzowej
  27. liniowa dermatoza IgA
  28. liszaj ruberowy osutka
  29. liszajec herpetiformis
  30. łupież rubra mieszkowy
  31. łuszczyca krostkowa
  32. łuszczycowe zapalenie stawów
  33. mieszane choroby tkanki łącznej
  34. młodzieńcze idiopatyczne zapalenie stawów
  35. myasthenia
  36. naczyniak jamisty
  37. neuropatia nerwu wzrokowego
  38. niedobór ACTH
  39. niewydolność kory nadnerczy
  40. obrzęk Quinckego
  41. obturacyjne zapalenie krtani podgłośniowej
  42. odrzucenie przeszczepu
  43. olbrzymiokomórkowe zapalenie tętnic
  44. oparzenia zasadowe
  45. oparzenie przełyku
  46. opryszczka ciężarnych
  47. orbitopatia endokrynologiczna
  48. ostra białaczka limfoblastyczna
  49. ostre zapalenie pęcherzyków płucnych
  50. paliatywna terapia chorób nowotworowych
  51. parałuszczyca
  52. pęcherzyca zwykła
  53. pemfigoid pęcherzowy
  54. piodermia zgorzelinowa
  55. podostry skórny toczeń rumieniowaty
  56. pokrzywka
  57. polimialgia reumatyczna
  58. polineuropatia związana z gammapatią monoklonalną
  59. profilaktyka i leczenie wymiotów wywołanych cytostatykami
  60. profilaktyka zespołu niewydolności oddechowej u wcześniaków
  61. przewlekła białaczka limfatyczna
  62. przewlekłe eozynofilowe zapalenie płuc
  63. przewlekłe zanikowe zapalenie wielochrzęstne
  64. przewlekłe zapalenie rzęs
  65. przewlekły tarczowaty toczeń rumieniowaty
  66. przewlekły zespół Guillaina-Barrégo
  67. reakcja Jarischa-Herxheimera
  68. reakcje anafilaktoidalne
  69. reaktywne zapalenie stawów
  70. reumatoidalne zapalenie stawów
  71. rozplemowe zewnątrzwłośniczkowe kłębuszkowe zapalenie nerek
  72. rumień guzowaty
  73. sarkoidoza
  74. śródmiąższowe choroby płuc
  75. śródmiąższowe zapalenie rogówki
  76. stany stresowe po długotrwałej terapii kortykosteroidami
  77. stany toksyczne w ciężkich chorobach zakaźnych
  78. stwardnienie rozsiane
  79. submikroskopowe kłębuszkowe zapalenie nerek
  80. szpiczak mnogi
  81. toczeń rumieniowaty układowy
  82. toksyczna rozpływna martwica naskórka
  83. twardzina układowa
  84. uogólniona ostra osutka krostkowa
  85. usunięcie nadnerczy
  86. wielopostaciowy rumień wysiękowy
  87. wrodzone pęcherzowe oddzielanie się naskórka
  88. wrzodziejące zapalenie jelita grubego
  89. wyprysk atopowy
  90. wyprysk bakteryjny
  91. wyprysk kontaktowy
  92. wysypki polekowe
  93. zaostrzenie przewlekłej obturacyjnej choroby płuc
  94. zapalenie błony naczyniowej oka
  95. zapalenie nadtwardówki
  96. zapalenie rogówki
  97. zapalenie serca w gorączce reumatycznej
  98. zapalenie skórno-mięśniowe
  99. zapalenie stawów kręgosłupa
  100. zapalenie stawów w sarkoidozie
  101. zapalenie tętnicy skroniowej
  102. zapalenie twardówki
  103. zapalenie wielomięśniowe
  104. zarostowe zapalenie oskrzelików z organizującym się zapaleniem płuc
  105. zespół nadnerczowo-płciowy
  106. zespół Sézary'ego
  107. zespół Sweeta
  108. zespół Tolosa-Hunta
  109. zespół Westa
  110. ziarniniakowatość Wegenera
  111. ziarniniakowe zapalenie warg
  112. zwłóknienie płuc
Substancja czynna

Dawkowanie i sposób podawania Esotkaleno

Prawidłowe dawkowanie leku Esotkaleno (prednizon) jest kluczowym elementem skutecznej terapii. Schemat dawkowania musi być dostosowany do indywidualnych potrzeb pacjenta, rodzaju schorzenia oraz jego nasilenia. Poniżej przedstawiono szczegółowe informacje dotyczące dawkowania i sposobu podawania leku Esotkaleno, które należy uwzględnić podczas planowania terapii.1

Zasady ogólne dawkowania

Terapia prednizonem zazwyczaj rozpoczyna się od względnie dużych dawek początkowych, które są znacznie wyższe w ostrych, ciężkich postaciach choroby niż w schorzeniach przewlekłych. W zależności od obserwowanych objawów klinicznych i odpowiedzi pacjenta na leczenie, dawkę podtrzymującą można zredukować do najmniejszej skutecznej (zwykle 5-15 mg prednizonu na dobę) z różną częstotliwością. W przypadku chorób przewlekłych często konieczne jest długotrwałe leczenie małymi dawkami podtrzymującymi.2

Leczenie substytucyjne (po zakończeniu wzrostu)

W leczeniu substytucyjnym zaleca się dawkę 5-7,5 mg prednizonu na dobę, podzieloną na dwie pojedyncze dawki (rano i w południe, a w przypadku zespołu nadnerczowo-płciowego rano i wieczorem). Dawka wieczorna w zespole nadnerczowo-płciowym ma na celu zmniejszenie nocnego wzrostu ACTH, co przeciwdziała przerostowi kory nadnerczy. W razie potrzeby można dodatkowo podać mineralokortykoid (fludrokortyzon). W sytuacjach dużego obciążenia fizycznego (np. uraz, operacja), współistniejących infekcji może być konieczne zwiększenie dawki 2-3 krotnie, a w przypadku skrajnego obciążenia (np. poród) nawet 10-krotnie.3

Stany stresowe po długotrwałym leczeniu glikokortykosteroidami

W stanach stresowych po długotrwałym leczeniu glikokortykosteroidami zaleca się podanie do 50 mg prednizonu na dobę tak szybko, jak to możliwe, a następnie zmniejszenie dawki w ciągu kilku dni.4

Schemat dawkowania dla dorosłych

W farmakoterapii u dorosłych stosuje się następujące zakresy dawek:5

Rodzaj dawki Dawka w mg/dobę Dawka w mg/kg masy ciała/dobę
Duża 80 – 100 (250) 1,0 – 3,0
Średnia 40 – 80 0,5 – 1,0
Mała 10 – 40 0,25 – 0,5
Bardzo mała 1,5 – 7,5 (10)

Zazwyczaj całą dawkę dobową przyjmuje się rano między godziną 6:00 a 8:00 (terapia okołodobowa). Jednak w zależności od choroby, duże dawki dobowe można również podzielić na 2 do 4 dawek pojedynczych, a średnie dawki dobowe na 2 do 3.6

Schemat dawkowania dla dzieci

W przypadku dzieci stosuje się następujące dawkowanie:7

Rodzaj dawki Dawka w mg/kg masy ciała/dobę
Duża 2 – 3
Średnia 1 – 2
Dawka podtrzymująca 0,25

U dzieci w okresie wzrostu leczenie należy prowadzić naprzemiennie lub w miarę możliwości z przerwami. W szczególnych przypadkach (np. zespół Westa) można odstąpić od tego zalecenia.8

Redukcja dawki

Po uzyskaniu pożądanego efektu klinicznego, w zależności od choroby podstawowej, rozpoczyna się zmniejszanie dawki. Jeśli dawka dobowa jest podzielona na kilka pojedynczych dawek, najpierw zmniejsza się dawkę wieczorną, a następnie ewentualną dawkę południową. Początkowo dawkę zmniejsza się w nieco większych krokach, a następnie w mniejszych od około 30 mg/dobę.9

O tym, czy leczenie należy stopniowo przerywać, czy też konieczne jest podanie dawki podtrzymującej, decyduje sytuacja kliniczna. Monitorując aktywność choroby, można stosować następujące wytyczne dotyczące zmniejszania dawki:10

  • powyżej 30 mg/dobę – zmniejszenie o 10 mg co 2-5 dni11
  • od 30 do 15 mg/dobę – zmniejszenie o 5 mg co tydzień12
  • od 15 do 10 mg/dobę – zmniejszenie o 2,5 mg co 1-2 tygodnie13
  • od 10 do 6 mg/dobę – zmniejszenie o 1 mg co 2-4 tygodnie14
  • poniżej 6 mg/dobę – zmniejszenie o 0,5 mg co 4-8 tygodni15

Duże i największe dawki, podawane tylko przez kilka dni, można odstawić bez stopniowej redukcji, w zależności od choroby podstawowej i odpowiedzi klinicznej.16

Schemat dawkowania w onkologii (SD:e)

Terapię w ramach chemioterapii skojarzonej we wskazaniach onkologicznych należy oprzeć na aktualnie obowiązujących protokołach. Prednizon jest zwykle podawany w pojedynczej dawce bez zmniejszania dawki pod koniec leczenia.17

Przykłady dawkowania prednizonu w ustalonych protokołach chemioterapii:18

  • Chłoniak nieziarniczy:
    • schemat CHOP: prednizon 100 mg/m², dzień 1-5
    • schemat COP: prednizon 100 mg/m², dzień 1-5

    19

  • Przewlekła białaczka limfocytowa: „Schemat Knospe”, prednizon 75/50/25 mg, dzień 1-320
  • Choroba Hodgkina: schemat COPP-ABVD, prednizon 40 mg/m², dzień 1-1421
  • Szpiczak mnogi: „schemat Alexanian”, prednizon 2 mg/kg masy ciała, dzień 1-422

Sposób podawania

Tabletki Esotkaleno należy przyjmować w trakcie lub po posiłku, najlepiej po śniadaniu, bez rozgryzania, popijając odpowiednią ilością płynu.23

Szczególne uwagi dotyczące dawkowania

W przypadku farmakoterapii produktem leczniczym Esotkaleno należy rozważyć możliwość zastosowania alternatywnej terapii. W zależności od choroby podstawowej, po uzyskaniu dobrych wyników terapeutycznych, dawkę należy zmniejszyć do dawki podtrzymującej lub przerwać leczenie, w razie potrzeby monitorując mechanizm sprzężenia zwrotnego nadnerczy.24

W niedoczynności tarczycy lub marskości wątroby stosunkowo małe dawki mogą być wystarczające lub konieczne może być zmniejszenie dawki.25

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl