wyprysk bakteryjny
Wskazanie

Wyprysk bakteryjny, znany również jako liszajec zakaźny (impetigo), jest wysoce zaraźliwą infekcją skórną wywoływaną głównie przez bakterie Staphylococcus aureus lub Streptococcus pyogenes. Schorzenie charakteryzuje się powstawaniem czerwonych plam, które szybko przekształcają się w pęcherzyki wypełnione płynem, a następnie w miodowo-żółte strupy. Najczęściej lokalizuje się na twarzy (okolice ust, nosa), kończynach i tułowiu. Szczególnie narażone są dzieci w wieku przedszkolnym i szkolnym, choć choroba może wystąpić w każdym wieku.

W leczeniu wyprysku bakteryjnego stosuje się przede wszystkim miejscowe i ogólnoustrojowe leki przeciwbakteryjne. W przypadkach o łagodnym przebiegu wystarczające mogą być preparaty miejscowe, takie jak maści z mupirocyną (Bactroban, Mupirox), kwasem fusydowym (Fucidin) czy retapamuliną (Altargo). Przy rozległych zmianach lub braku poprawy po leczeniu miejscowym, wdraża się antybiotykoterapię ogólną. Najczęściej stosowane są preparaty zawierające kloksacylinę, flukloksacylinę (Floxapen), amoksycylinę z kwasem klawulanowym (Augmentin, Amoksiklav, Taromentin) lub cefalosporyny I generacji.

Główne trudności w leczeniu wyprysku bakteryjnego obejmują rosnącą antybiotykooporność bakterii, szczególnie szczepów MRSA (metycylinooporne S. aureus), które wymagają zastosowania alternatywnych antybiotyków, takich jak klindamycyna (Dalacin C, Clindamycin) lub kotrimoksazol (Bactrim, Biseptol). Problemem jest również wysoka zakaźność schorzenia, prowadząca do epidemii w placówkach opiekuńczych i szkołach. Istotną kwestią pozostaje również przestrzeganie higieny przez pacjentów – zaleca się codzienne mycie zmian ciepłą wodą z mydłem w celu usunięcia strupów, stosowanie oddzielnych ręczników oraz częstą zmianę pościeli, co bywa trudne do zrealizowania, zwłaszcza u najmłodszych pacjentów.

Szczególną uwagę należy zwrócić na możliwe powikłania nieleczonego wyprysku bakteryjnego, takie jak zapalenie kłębuszków nerkowych po infekcji paciorkowcowej, zapalenie tkanki podskórnej (cellulitis) czy bakteriemia. Dlatego istotne jest szybkie wdrożenie odpowiedniego leczenia i regularna kontrola przebiegu terapii. W przypadkach nawracających zaleca się poszukiwanie potencjalnych nosicieli bakterii w otoczeniu pacjenta oraz wykonanie posiewów bakteriologicznych z nosa i gardła w celu wykrycia i eliminacji ognisk nosicielstwa.

Lista leków z tym wskazaniem

  1. 12.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl