liszaj czerwony rumieniowaty
Wskazanie

Liszaj czerwony rumieniowaty (łac. lichen ruber planus) to przewlekła choroba zapalna skóry i błon śluzowych o nieznanej etiologii, prawdopodobnie o podłożu autoimmunologicznym. Charakteryzuje się występowaniem swędzących, czerwono-fioletowych, wielobocznych grudek z charakterystycznym białawym siateczkowatym rysunkiem na powierzchni (objaw Wickhama). Najczęściej zmiany lokalizują się na wewnętrznej stronie nadgarstków, przedramion, okolicy lędźwiowej, podudziach oraz błonach śluzowych jamy ustnej.

W leczeniu liszaja czerwonego rumieniowatego stosuje się przede wszystkim miejscowe glikokortykosteroidy o dużej i średniej sile działania. Na polskim rynku dostępne są preparaty takie jak: Dermovate, Cutivate, Elocom, Elosone, Pimafucort, Lorinden, Laticort. W przypadkach opornych na leczenie miejscowe stosuje się doustne leki przeciwhistaminowe (np. Zyrtec, Claritine, Zodac), aby zmniejszyć świąd, oraz glikokortykosteroidy ogólnoustrojowe (Encorton, Metypred). W ciężkich przypadkach można rozważyć cyklosporynę (Sandimmun Neoral), acytretynę (Neotigason) lub metotreksat (Metex, Methofill).

Największym wyzwaniem w leczeniu liszaja czerwonego rumieniowatego jest jego nawrotowy charakter oraz oporność na leczenie niektórych postaci, szczególnie zmian na błonach śluzowych. Postać nadżerkowa błony śluzowej jamy ustnej jest szczególnie trudna w leczeniu i może zwiększać ryzyko rozwoju nowotworów. Dodatkowo, uporczywy świąd towarzyszący zmianom skórnym znacząco obniża jakość życia pacjentów i wymaga kompleksowego podejścia terapeutycznego.

Istotnym elementem leczenia jest również identyfikacja i eliminacja potencjalnych czynników wyzwalających, takich jak niektóre leki (np. NLPZ, inhibitory ACE), stres czy infekcje. Pacjenci z liszajem płaskim wymagają regularnych kontroli dermatologicznych, zwłaszcza w przypadku zmian na błonach śluzowych, ze względu na możliwość transformacji nowotworowej (0,5-2% przypadków zmian w jamie ustnej).