napady zgięciowe
Wskazanie

Napady zgięciowe (napady akinetyczne, spasmy infantylne) to specyficzne formy napadów epileptycznych, najczęściej występujące u niemowląt i małych dzieci. Charakteryzują się nagłym zgięciem (lub rzadziej wyprostem) mięśni tułowia, szyi oraz kończyn, co przypomina skłon. Napady mogą występować w seriach, nawet kilkadziesiąt razy dziennie i często towarzyszą zespołowi Westa – ciężkiej encefalopatii padaczkowej wieku niemowlęcego.

Patofizjologicznie napady zgięciowe związane są z nieprawidłową aktywnością bioelektryczną mózgu, której towarzyszy charakterystyczny wzorzec w badaniu EEG zwany hipsarytmią. Najczęstsze przyczyny to uszkodzenia okołoporodowe mózgu, wady rozwojowe OUN, choroby metaboliczne, infekcje oraz zaburzenia genetyczne. W około 30% przypadków etiologia pozostaje nieustalona.

W leczeniu napadów zgięciowych stosuje się przede wszystkim wigabatrynę (Sabril) jako lek pierwszego wyboru, szczególnie w przypadkach związanych ze stwardnieniem guzowatym. Alternatywnie stosuje się hormony adrenokortykotropowe (ACTH, Synacthen) oraz kortykosteroidy (Dexaven, Encorton). W terapii drugiego rzutu wykorzystuje się leki przeciwpadaczkowe takie jak walproiniany (Depakine, Convulex), topiramat (Topamax, Epitoram), zonisamid (Zonegran) czy lewetiracetam (Keppra, Trund).

Największą trudnością w leczeniu napadów zgięciowych jest ich oporność na standardowe leki przeciwpadaczkowe oraz częste współwystępowanie opóźnienia rozwoju psychoruchowego. Około 50-90% pacjentów z zespołem Westa rozwija różne formy niepełnosprawności intelektualnej. Wczesne rozpoznanie i szybkie wdrożenie odpowiedniego leczenia ma kluczowe znaczenie dla rokowania. W przypadkach lekoopornych rozważa się leczenie operacyjne, ketogenną dietę terapeutyczną lub stymulację nerwu błędnego. Monitorowanie skuteczności terapii wymaga regularnych badań EEG oraz dokładnej obserwacji klinicznej.