choroba Leśniowskiego-Crohna
Wskazanie

Choroba Leśniowskiego-Crohna to przewlekła choroba zapalna przewodu pokarmowego, charakteryzująca się okresami zaostrzeń i remisji. Może obejmować każdy odcinek przewodu pokarmowego od jamy ustnej do odbytu, jednak najczęściej zajmuje końcowy odcinek jelita cienkiego (ileum terminale) oraz okrężnicę. Choroba ma charakter segmentarny, co oznacza, że zmiany zapalne występują naprzemiennie ze zdrową tkanką jelita. Pacjenci najczęściej zgłaszają bóle brzucha, przewlekłą biegunkę, zmęczenie, spadek masy ciała oraz gorączkę.

W leczeniu choroby Leśniowskiego-Crohna stosuje się różne grupy leków. Podstawową grupą są preparaty 5-aminosalicylanów (Pentasa, Salofalk), które mają działanie przeciwzapalne. W cięższych przypadkach stosuje się kortykosteroidy (Encorton, Metypred), które szybko redukują stan zapalny. W leczeniu podtrzymującym i immunosupresyjnym wykorzystuje się tiopuryny (Imuran, Azathioprine VIS) oraz metotreksat (Metex, Ebetrexat). W przypadku nieskuteczności tych leków, stosuje się leki biologiczne – inhibitory TNF-alfa (Remicade, Inflectra, Remsima, Humira, Hyrimoz) lub inhibitory integryn (Entyvio).

Największym wyzwaniem w leczeniu choroby Leśniowskiego-Crohna jest jej przewlekły charakter oraz tendencja do nawrotów. Około 70% pacjentów wymaga interwencji chirurgicznej w ciągu 10 lat od rozpoznania, głównie z powodu powikłań takich jak zwężenia jelita, przetoki czy ropnie. Dodatkowo, choroba często wiąże się z wystąpieniem objawów pozajelitowych, takich jak zapalenie stawów, zmiany skórne, zapalenie naczyniówki oka czy pierwotne stwardniające zapalenie dróg żółciowych, co wymaga interdyscyplinarnego podejścia do leczenia.

Istotnym problemem jest również indywidualizacja terapii, ponieważ odpowiedź na leczenie może się znacząco różnić u poszczególnych pacjentów. Częste są również działania niepożądane leków, szczególnie przy długotrwałym stosowaniu kortykosteroidów czy leków immunosupresyjnych. Wyzwaniem pozostaje również utrzymanie remisji choroby, co wymaga regularnego monitorowania aktywności zapalnej oraz dostosowywania schematów leczenia. W ostatnich latach coraz większe znaczenie mają także badania nad rolą diety i mikrobioty jelitowej w patogenezie choroby, co może prowadzić do opracowania nowych strategii terapeutycznych.

Lista leków z tym wskazaniem

  1. 12.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl