pęcherzowe opryszczkowate zapalenie skóry
Wskazanie

Pęcherzowe opryszczkowate zapalenie skóry (bullous impetigo) to zakaźna choroba skóry wywołana przez bakterie Staphylococcus aureus, które produkują toksyny eksfoliatywne rozkładające połączenia międzykomórkowe w naskórku. Schorzenie to charakteryzuje się występowaniem wiotkich pęcherzy wypełnionych płynem surowiczym, które po pęknięciu pozostawiają nadżerki pokryte miodowo-żółtymi strupami. Najczęściej dotyka dzieci w wieku przedszkolnym i niemowlęta, choć może występować w każdym wieku.

W leczeniu pęcherzowego opryszczkowatego zapalenia skóry stosuje się przede wszystkim antybiotyki. W przypadkach ograniczonych zmian skórnych wystarczające jest leczenie miejscowe preparatami zawierającymi mupirocynę (Bactroban, Mupirox), kwas fusydowy (Fucidin) lub retapamulinę (Altargo). Przy rozległych zmianach lub w przypadku braku poprawy po leczeniu miejscowym wdraża się antybiotykoterapię ogólną. Najczęściej stosowane antybiotyki to: flukloksacylina (Floxapen), amoksycylina z kwasem klawulanowym (Augmentin, Amoksiklav, Taromentin) lub w przypadku alergii na penicyliny – klarytromycyna (Klacid, Fromilid) lub klindamycyna (Dalacin C, Clindamycin).

Trudności w leczeniu pęcherzowego opryszczkowatego zapalenia skóry wynikają głównie z rosnącej oporności szczepów Staphylococcus aureus na antybiotyki, w tym występowania szczepów MRSA (metycylinooporne S. aureus). W takich przypadkach konieczne jest zastosowanie antybiotyków o szerszym spektrum działania, takich jak linezolid (Zyvoxid) czy daptomycyna (Cubicin). Dodatkowym wyzwaniem jest wysoka zakaźność schorzenia, szczególnie w środowiskach zamkniętych jak przedszkola czy żłobki, co może prowadzić do ognisk epidemicznych. Istotnym problemem jest również nawrotowość infekcji, związana często z nosicielstwem S. aureus w przedsionku nosa lub pod paznokciami, co wymaga dodatkowej eradykacji bakterii z tych miejsc.

W terapii należy również pamiętać o odpowiedniej pielęgnacji skóry – delikatnym przemywaniu zmian roztworem soli fizjologicznej lub środkami antyseptycznymi (np. oktenidyna – Octenisept), unikaniu drapania zmian oraz izolacji chorego do czasu wyleczenia, aby zapobiec rozprzestrzenianiu się infekcji. W przypadkach nawracających, wskazane jest wykonanie badań mikrobiologicznych z antybiogramem w celu dobrania optymalnej terapii.

Lista leków z tym wskazaniem

  1. 13.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl