keloid
Wskazanie

Keloid to łagodny, bliznowaty przerost tkanki łącznej, który wykracza poza obszar pierwotnego uszkodzenia skóry. W przeciwieństwie do blizn przerosłych, keloidy mogą pojawiać się nawet po niewielkich urazach skóry i często rozrastają się poza obszar pierwotnego uszkodzenia. Występują najczęściej na klatce piersiowej, ramionach, płatkach usznych i policzkach, szczególnie u osób z ciemniejszym fototypem skóry.

Leczenie keloidów jest wyzwaniem ze względu na ich tendencję do nawrotów. W Polsce stosuje się różne metody terapeutyczne, w tym iniekcje doogniskowe kortykosteroidów (np. Dexaven, Diprophos), które zmniejszają stan zapalny i hamują produkcję kolagenu. Terapia uciskowa z wykorzystaniem plastrów silikonowych (np. Cicacare, Dermatix) również wykazuje skuteczność w niektórych przypadkach. W bardziej zaawansowanych przypadkach stosuje się krioterapię, laseroterapię (np. przy użyciu urządzeń Fotona) lub radioterapię.

Największą trudnością w leczeniu keloidów jest wysoki odsetek nawrotów po interwencji chirurgicznej, która sama w sobie może prowadzić do powstania kolejnego, często większego keloidu. Dlatego leczenie chirurgiczne rzadko jest stosowane jako monoterapia, a raczej w połączeniu z innymi metodami, takimi jak iniekcje kortykosteroidów czy radioterapia. Ponadto efekty leczenia są często nieprzewidywalne i zależą od wielu czynników, w tym lokalizacji zmiany, wieku pacjenta oraz predyspozycji genetycznych.

W terapii można również stosować leki przeciwbliznowe zawierające ekstrakt z cebuli (np. Contractubex, Cepan), które mają działanie przeciwzapalne i zmiękczające bliznę. W leczeniu eksperymentalnym wykorzystuje się także preparaty zawierające 5-fluorouracyl (np. Efudix), bleomycynę (np. Bleomedac) lub takrolimus (np. Protopic). Istotna jest również profilaktyka keloidów u pacjentów predysponowanych, polegająca na unikaniu zbędnych zabiegów chirurgicznych w obszarach wysokiego ryzyka.