zapalenie rozcięgna
Wskazanie

Zapalenie rozcięgna podeszwowego (łac. fasciitis plantaris) to jedna z najczęstszych przyczyn bólu pięty. Schorzenie charakteryzuje się stanem zapalnym w obrębie rozcięgna podeszwowego – pasma tkanki łącznej biegnącego od kości piętowej do podstawy palców stopy. Głównym objawem jest ostry ból, najsilniej odczuwany przy pierwszych krokach po wstaniu z łóżka lub po dłuższym okresie odpoczynku.

Czynniki ryzyka obejmują: nadwagę, długotrwałe stanie lub chodzenie (zwłaszcza na twardych nawierzchniach), płaskostopie, wysokie podbicie stopy, nieodpowiednie obuwie oraz intensywne treningi bez właściwej rozgrzewki. Zapalenie rozcięgna często występuje u biegaczy, tancerzy oraz osób między 40. a 60. rokiem życia.

Leczenie farmakologiczne polega głównie na stosowaniu niesteroidowych leków przeciwzapalnych, takich jak: Ibuprom, Nurofen, Diclac, Olfen, czy Majamil. W ciężkich przypadkach lekarz może zalecić iniekcje kortykosteroidów (np. Diprophos, Depo-Medrol) bezpośrednio w miejsce bólu. Na rynku polskim dostępne są również plastry przeciwbólowe i przeciwzapalne (np. Voltaren, Dip Hot), które mogą przynieść ulgę.

Największą trudnością w leczeniu zapalenia rozcięgna podeszwowego jest jego przewlekły charakter. Dolegliwości mogą utrzymywać się od kilku tygodni do nawet kilkunastu miesięcy, co znacząco wpływa na komfort życia pacjentów. Samo leczenie farmakologiczne często okazuje się niewystarczające i wymaga połączenia z fizykoterapią, zmianą obuwia, stosowaniem wkładek ortopedycznych czy ćwiczeniami rozciągającymi. Wyzwaniem dla lekarzy jest także przekonanie pacjentów do modyfikacji aktywności fizycznej, która może być konieczna dla pełnego wyleczenia.

W przypadkach opornych na standardowe leczenie stosuje się terapię falą uderzeniową, iniekcje osocza bogatopłytkowego lub, w skrajnych sytuacjach, interwencję chirurgiczną. Kluczowe znaczenie ma kompleksowe podejście do leczenia oraz cierpliwość zarówno ze strony pacjenta, jak i lekarza prowadzącego.