zapalenie nerek
Wskazanie

Zapalenie nerek (nefropatia zapalna) to grupa schorzeń, w których dochodzi do stanu zapalnego w obrębie tkanki nerkowej. Może ono dotyczyć kłębuszków nerkowych (kłębuszkowe zapalenie nerek), cewek nerkowych i tkanki śródmiąższowej (śródmiąższowe zapalenie nerek) lub całej nerki (odmiedniczkowe zapalenie nerek). Przyczyny zapalenia nerek są zróżnicowane i obejmują zakażenia bakteryjne, reakcje autoimmunologiczne, choroby układowe, działania niepożądane leków czy toksyny.

Objawy zapalenia nerek mogą być niespecyficzne i obejmują m.in. gorączkę, zmęczenie, bóle w okolicy lędźwiowej, obrzęki, nadciśnienie tętnicze, zmiany w moczu (krwiomocz, białkomocz). W diagnostyce kluczowe znaczenie mają badania laboratoryjne krwi i moczu, badania obrazowe (USG, tomografia komputerowa) oraz w niektórych przypadkach biopsja nerki.

W leczeniu zapalenia nerek stosuje się różne grupy leków w zależności od przyczyny i typu zapalenia. W przypadku zakażeń bakteryjnych podaje się antybiotyki, takie jak Augmentin (amoksycylina z kwasem klawulanowym), Cipronex (ciprofloksacyna), Biseptol (trimetoprim z sulfametoksazolem). W zapaleniach o podłożu immunologicznym stosuje się leki immunosupresyjne, m.in. Encorton (prednizon), CellCept (mykofenolan mofetylu), Imuran (azatiopryna), Prograf (takrolimus). Leczenie wspomagające obejmuje kontrolę ciśnienia tętniczego (np. Prestarium – perindopril, Tritace – ramipril).

Największe trudności w leczeniu pacjentów z zapaleniem nerek dotyczą przypadków o podłożu autoimmunologicznym i przewlekłych, które mogą prowadzić do postępującego uszkodzenia funkcji nerek. Wyzwaniem jest znalezienie optymalnej równowagi między hamowaniem procesu zapalnego a skutkami ubocznymi terapii immunosupresyjnej. Późne rozpoznanie choroby może skutkować rozwojem przewlekłej choroby nerek i niewydolności nerek wymagającej leczenia nerkozastępczego. Istotnym problemem jest także lekooporność w przypadku zapaleń o podłożu infekcyjnym oraz nawrotowy charakter niektórych typów zapaleń.