zrosty tylne
Zrosty tylne, inaczej adhezje tylne, to patologiczne połączenia tkanek występujące w tylnych częściach struktur anatomicznych, najczęściej w jamie brzusznej lub miednicy. Powstają one jako następstwo procesów zapalnych, zabiegów operacyjnych, urazów lub krwawień wewnętrznych, które prowadzą do nieprawidłowego bliznowacenia tkanek.
W przypadku jamy brzusznej zrosty tylne mogą tworzyć się między pętlami jelit a tylną ścianą jamy brzusznej, okrężnicą a przestrzenią zaotrzewnową lub między narządami miednicy a jej tylną ścianą. Ich obecność może prowadzić do zaburzeń funkcjonowania przewodu pokarmowego, przewlekłego bólu, a w poważniejszych przypadkach do niedrożności jelit.
Diagnostyka zrostów tylnych obejmuje badania obrazowe (USG, tomografia komputerowa, rezonans magnetyczny) oraz laparoskopię diagnostyczną. Leczenie zależy od nasilenia objawów i może obejmować podejście zachowawcze (leki przeciwbólowe, fizjoterapia) lub interwencję chirurgiczną (adhezjoliza). W przypadku procedur chirurgicznych stosuje się techniki minimalizujące ryzyko nawrotu zrostów.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Uwiteus – Zapobieganie i profilaktyka
Uwiteus, czyli zapalenie błony naczyniowej oka, obejmuje tęczówkę, ciało rzęskowe i naczyniówkę, stanowiąc istotne zagrożenie dla wzroku, odpowiadając za około 10% przypadków ślepoty w USA. Profilaktyka uwiteusa opiera się na regularnych badaniach okulistycznych (zalecane co 1-2 lata lub częściej przy chorobach współistniejących), stosowaniu ochrony oczu w celu zapobiegania urazom, skutecznym leczeniu chorób ogólnoustrojowych (np. autoimmunologicznych, infekcji) oraz unikaniu czynników ryzyka, takich jak palenie czy niedobór witaminy D. Przedoperacyjna profilaktyka u pacjentów z uwiteusem obejmuje doustne kortykosteroidy (prednizolon 0,5 mg/kg/dzień przez 2 tygodnie) oraz u chorych z podejrzeniem herpetycznego uwiteusa acyklowir 800 mg/dzień przez 1 miesiąc. Szczepienia przeciwko VZV u osób powyżej 50. roku życia zmniejszają ryzyko półpaśca i powikłań uwiteusowych. Rifabutyna w dawce 300 mg/dzień stosowana u pacjentów HIV z CD4+ <100/μL zapobiega MAC i rzadko wywołuje uwiteus, jednak wyższe dawki w połączeniu z innymi lekami zwiększają ryzyko zapalenia.
anatomia oka, badanie okulistyczne, błona naczyniowa oka, choroba autoimmunologiczna, ciśnienie wewnątrzgałkowe, jaskra wtórna, kortykosteroidy, kwasy omega-3, leki biologiczne, leki immunosupresyjne, leki przeciwwirusowe, leptospiroza, medycyna ajurwedyjska, metotreksat, obrzęk plamki żółtej, przedni uwiteus, remisja choroby, rifabutyna, uwiteus, VZV, witamina D, zaćma powikłana, zapalenie tęczówki, zespół Behceta, zrosty tylne - Leksykon chorób i schorzeń
Uwiteus – Objawy
Uveitis to zapalenie błony naczyniowej oka, obejmujące tęczówkę, ciało rzęskowe i naczyniówkę, które może dotyczyć jednego lub obu oczu i występować w każdym wieku. Wyróżnia się cztery typy uveitis: przednie (iritis), pośrednie, tylne oraz panuveitis, różniące się lokalizacją i przebiegiem zapalenia. Uveitis może mieć charakter ostry (<3 miesięcy), nawracający lub przewlekły (>3 miesięcy). Objawy obejmują zaczerwienienie, ból oka, fotofobię, męty w polu widzenia oraz zmniejszoną ostrość wzroku. Przednie zapalenie błony naczyniowej charakteryzuje się nagłym początkiem i silnym bólem, natomiast tylne i pośrednie zapalenie rozwija się stopniowo, często bez bólu. Nieleczone uveitis może prowadzić do poważnych powikłań, takich jak zaćma, jaskra, obrzęk plamki żółtej, bliznowacenie siatkówki, odwarstwienie siatkówki oraz uszkodzenie nerwu wzrokowego, co w konsekwencji może skutkować trwałą utratą wzroku.
anatomia oka, bliznowacenie siatkówki, błona naczyniowa oka, ból oka, bóle głowy, fotofobia, hypopyon, iritis, jaskra, męty w oku, neuropatia nerwu wzrokowego, obrzęk plamki żółtej, odwarstwienie siatkówki, panuweitis, pośrednie zapalenie błony naczyniowej, przekrwienie oka, ślepota zmierzchowa, torbielowaty obrzęk plamki, tylne zapalenie błony naczyniowej, utrata wzroku, uweitis, zaburzenia widzenia, zaćma, zapalenie tęczówki, zrosty tylne