gruźlica układu moczowo-płciowego

Gruźlica układu moczowo-płciowego stanowi pozapłucną manifestację zakażenia prątkiem gruźlicy (Mycobacterium tuberculosis), która może dotyczyć nerek, moczowodów, pęcherza moczowego, narządów płciowych męskich oraz żeńskich. Jest to druga co do częstości lokalizacja gruźlicy pozapłucnej, występująca u około 15-20% pacjentów z pozapłucną postacią choroby.

Zakażenie układu moczowo-płciowego rozwija się zwykle drogą krwiopochodną z ogniska pierwotnego w płucach, rzadziej poprzez bezpośrednie rozprzestrzenianie się zakażenia z sąsiednich struktur anatomicznych. W nerkach prątki tworzą ziarniniaki, które mogą prowadzić do destrukcji miąższu nerkowego, włóknienia i zwapnień. W zaawansowanych przypadkach może dojść do rozwoju tzw. „nerki gruźliczej” z charakterystycznym obrazem zwapnień.

Objawy kliniczne gruźlicy układu moczowo-płciowego są często niespecyficzne i mogą obejmować: krwiomocz, dysurię, częstomocz, ból w okolicy lędźwiowej, gorączkę, nocne poty oraz utratę masy ciała. U mężczyzn może wystąpić zapalenie najądrza, gruczołu krokowego lub jąder, natomiast u kobiet – zapalenie jajowodów, endometrium lub szyjki macicy, prowadzące niekiedy do niepłodności.

Diagnostyka obejmuje badanie moczu (piuria przy jałowym posiewie standardowym), specyficzne posiewy w kierunku prątków, badania obrazowe (USG, tomografia komputerowa, urografia), a także badania molekularne (PCR) i histopatologiczne materiału biopsyjnego. Leczenie polega na wielolekowej terapii przeciwprątkowej, trwającej zwykle 6-9 miesięcy, a w niektórych przypadkach może być konieczne leczenie chirurgiczne.

Powiązane wpisy

  1. 11.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl