naprawa dwukomorowa
Naprawa dwukomorowa (ang. biventricular repair) to procedura kardiochirurgiczna stosowana w leczeniu złożonych wad wrodzonych serca, w których występują nieprawidłowości w budowie obu komór serca. Głównym celem naprawy dwukomorowej jest przywrócenie fizjologicznego, szeregowego krążenia krwi z zachowaniem funkcji zarówno prawej, jak i lewej komory.
Procedura ta stanowi alternatywę dla naprawy jednokomorowej (np. operacji Fontana) i jest preferowanym rozwiązaniem, gdy anatomia serca pacjenta pozwala na rekonstrukcję obu komór. Naprawa dwukomorowa umożliwia lepsze długoterminowe wyniki kliniczne, w tym lepszą wydolność wysiłkową, mniejsze ryzyko zaburzeń rytmu oraz dłuższe przeżycie w porównaniu z naprawą jednokomorową.
Wskazaniami do naprawy dwukomorowej są między innymi: zespół hipoplazji lewego serca z granicznymi wymiarami lewej komory, atrezja zastawki trójdzielnej z dobrze rozwiniętą prawą komorą, atrezja zastawki płucnej z nienaruszoną przegrodą międzykomorową oraz niektóre przypadki serca jednokomorowego. Kwalifikacja pacjentów wymaga dokładnej oceny anatomii serca, w tym wielkości komór, funkcji zastawek oraz towarzyszących anomalii układu naczyniowego.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Podwójne ujście prawej komory – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Podwójne ujście prawej komory (DORV) to wrodzona wada serca charakteryzująca się odprowadzeniem obu wielkich tętnic – aorty i tętnicy płucnej – z prawej komory, co skutkuje brakiem połączenia lewej komory z aortą. W niemal wszystkich przypadkach współistnieje ubytek przegrody międzykomorowej (VSD), który umożliwia mieszanie się krwi utlenowanej i odtlenowanej, co paradoksalnie jest korzystne dla przepływu krwi do aorty. Klasyfikacja DORV opiera się na lokalizacji VSD (podaortalny, podpłucny – serce Taussig-Bing) oraz obecności zwężenia zastawki płucnej (PS) lub innych wad towarzyszących. Diagnostyka obejmuje badania prenatalne (echokardiografia płodu) oraz po urodzeniu: RTG klatki piersiowej, MRI/CT, EKG, echokardiografię i cewnikowanie serca. W ciężkich przypadkach sinicy stosuje się prostaglandynę E1 (PGE1) w celu utrzymania drożności przewodu tętniczego. Leczenie farmakologiczne obejmuje diuretyki pętlowe (np. furosemid), diuretyki oszczędzające potas (spironolakton), digoksynę, beta-blokery oraz antykoagulanty i profilaktykę antybiotykową przed zabiegami.
antykoagulant, beta-bloker, blok serca, digoksyna, diuretyk oszczędzający potas, diuretyk pętlowy, drożność przewodu tętniczego, duszność, echokardiografia płodu, ektopia komorowa, furosemid, infekcyjne zapalenie wsierdzia, lek przeciwzakrzepowy, nadciśnienie płucne, naprawa dwukomorowa, naprawa jednokomorowa, nieprawidłowy rytm serca, niewydolność serca, obrzęk, operacja Fontana, podwójne ujście prawej komory, prostaglandyna, prostaglandyna E1, serce Taussig-Bing, spironolakton, tachykardia przedsionkowa, ubytek przegrody międzykomorowej, zastoinowa niewydolność serca, zwężenie zastawki płucnej - Leksykon chorób i schorzeń
Podwójne ujście prawej komory – Etiologia i przyczyny
Podwójne ujście prawej komory (DORV) to wrodzona wada serca, w której zarówno aorta, jak i tętnica płucna odprowadzają krew z prawej komory, co prowadzi do nieprawidłowego krążenia krwi utlenowanej. Wada ta stanowi około 1-1,5% wszystkich wrodzonych wad serca, z częstością około 0,09/1000 żywych urodzeń. Patogeneza DORV wiąże się z zaburzeniami rozwojowymi grzebienia nerwowego i drugiego pola sercowego, a także mutacjami genetycznymi, m.in. w genie NPHP4, NKX2.5, GDF1 i CFC1. Delecje 22q11.2, trisomie 13, 18 oraz zespół CHARGE są często powiązane z DORV. Wada ta niemal zawsze współistnieje z ubytkiem przegrody międzykomorowej (VSD), który umożliwia przepływ krwi z lewej komory do aorty, a lokalizacja VSD (podaortalna, podpłucna, niezwiązana lub podwójna) determinuje typ DORV. Często występują także inne wady towarzyszące, takie jak koarktacja aorty, atrezja lub stenoza zastawki płucnej, przełożenie wielkich tętnic oraz wady poduszeczek wsierdziowych.
aorta, atrezja płucna, cukrzyca przedciążowa, dekstrokardia, delecja 22q11.2, DORV, drugie pole sercowe, FISH, grzebień nerwowy, koarktacja aorty, N-acetylocysteina, naprawa dwukomorowa, naprawa jednokomorowa, podwójne ujście prawej komory, przełożenie wielkich naczyń, reaktywne formy tlenu, stenoza zastawki płucnej, tętnica płucna, tetralogia Fallota, tomografia komputerowa serca, trisomia, ubytek przegrody międzykomorowej, ubytek przegrody międzyprzedsionkowej, ubytek przegrody przedsionkowo-komorowej, VEGF, wrodzona wada serca, wspólny pień tętniczy, zespół CHARGE, zespół DiGeorge’a, zespół Eisenmengera, zespół velocardiofacial - Leksykon chorób i schorzeń
Atrezja płucna – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Atrezja płucna, wrodzona wada serca charakteryzująca się brakiem zastawki tętnicy płucnej i blokadą przepływu krwi do płuc, wykazuje zróżnicowane rokowanie zależne od typu wady, zastosowanego leczenia oraz obecności powikłań sercowo-naczyniowych. Ogólne 20-letnie przeżycie wynosi około 66%, jednak u pacjentów po definitywnej naprawie wskaźniki te są znacznie wyższe: 97,6% dla krążenia jednokomorowego, 90,9% dla krążenia półtora-komorowego oraz 98,0% dla pełnej naprawy dwukomorowej. Kluczowym prognostycznie czynnikiem jest możliwość osiągnięcia krążenia dwukomorowego, którą można częściowo przewidzieć na podstawie parametrów echokardiograficznych prenatalnych, takich jak stosunek zastawki trójdzielnej do mitralnej (TV/MV ratio), obecność niedomykalności zastawki trójdzielnej, struktury serca oraz połączenia wieńcowo-komorowe. Modele wieloparametryczne osiągają AUC 0,80-0,89, choć mają tendencję do niedoszacowania ryzyka krążenia jednokomorowego.
atrezja płucna, diagnostyka prenatalna, dysfunkcja wątroby, krążenie jednokomorowe, model wieloparametryczny, naprawa dwukomorowa, niedomykalność zastawki trójdzielnej, niewydolność serca, opieka kardiologiczna, opieka okołoporodowa, parametr echokardiograficzny, powikłanie długoterminowe, powikłanie sercowo-naczyniowe, procedura Fontana, przegroda międzykomorowa, przeszczep serca, saturacja tlenem, ubytek przegrody międzykomorowej, wrodzona wada serca, zaburzenie rytmu serca, zastawka mitralna, zastawka trójdzielna - Leksykon chorób i schorzeń
Atrezja płucna – Leczenie
Atrezja płucna to krytyczna wrodzona wada serca charakteryzująca się niedrożnością zastawki płucnej, uniemożliwiającą przepływ krwi z prawej komory do płuc. Wyróżnia się dwa typy: z ubytkiem przegrody międzykomorowej (PA-VSD) oraz z nienaruszoną przegrodą (PA-IVS). Pierwszym krokiem w leczeniu noworodków jest podanie dożylne prostaglandyny E1 (PGE1) w celu utrzymania drożności przewodu tętniczego (PDA), co zapewnia alternatywny przepływ krwi do płuc. W zależności od anatomii serca i rozwoju prawej komory stosuje się różne strategie terapeutyczne, od przezskórnych interwencji (walwuloplastyka balonowa, implantacja stentu w przewodzie tętniczym) po operacje kardiochirurgiczne, takie jak zespolenie Blalocka-Taussig, naprawa dwukomorowa, półtorakomorowa lub jednokomorowa (z etapami Glenna i Fontana). W przypadku PA-VSD często konieczne jest zamknięcie ubytku przegrody międzykomorowej oraz unifokalizacja naczyń obocznych (MAPCA).
atrezja płucna, atrezja płucna z ubytkiem przegrody międzykomorowej, balonowa septostomia przedsionkowa, cewnikowanie serca, enteropatia z utratą białka, infekcyjne zapalenie wsierdzia, MAPCA, naprawa dwukomorowa, niewydolność serca, obrzęk płuc, otwór owalny, PA/VSD, PDA, procedura Fontana, procedura Glenna, prostaglandyna E1, przeszczep serca, przewód tętniczy, stentowanie przewodu tętniczego, ubytek przegrody międzykomorowej, VSD, walwuloplastyka balonowa, wodobrzusze, wrodzona wada serca, wysięk opłucnowy, zaburzenie rytmu serca, zastawka płucna, zastawka trójdzielna, zespolenie Blalocka-Taussig, zespolenie systemowo-płucne