zespolenie Blalocka-Taussig
Zespolenie Blalocka-Taussig (B-T) to jedna z pierwszych i najważniejszych procedur paliatywnych w kardiochirurgii wrodzonej, opracowana w 1944 roku przez Alfreda Blalocka i Helen Taussig. Zabieg polega na wytworzeniu połączenia między tętnicą podobojczykową a tętnicą płucną, co umożliwia zwiększenie przepływu krwi do płuc u pacjentów z wrodzonymi wadami serca przebiegającymi z sinicą i zmniejszonym przepływem płucnym.
Pierwotna procedura (klasyczne zespolenie B-T) obejmowała bezpośrednie zespolenie końca tętnicy podobojczykowej do boku tętnicy płucnej. Współcześnie częściej wykonuje się zmodyfikowane zespolenie B-T, w którym wykorzystuje się protezę naczyniową z Gore-Texu o średnicy 3-4 mm jako pomost między tętnicą podobojczykową a tętnicą płucną, co pozwala na zachowanie ciągłości tętnicy podobojczykowej.
Głównym wskazaniem do wykonania zespolenia B-T są wady sinicze z ograniczonym przepływem płucnym, takie jak tetralogia Fallota, atrezja zastawki płucnej z nieuszkodzonym przegrodzeniem międzykomorowym, atrezja zastawki trójdzielnej czy zespół hipoplazji lewego serca. Zabieg ten poprawia natlenienie krwi i zmniejsza sinicę, stanowiąc etap przejściowy przed całkowitą korekcją wady lub kolejnym etapem leczenia paliatywnego.
Do możliwych powikłań zespolenia Blalocka-Taussig należą: zakrzepica zespolenia, zespół podkradania z niedokrwieniem kończyny górnej, nadmierny przepływ płucny prowadzący do niewydolności serca oraz zwężenie zespolenia wymagające interwencji. Zabieg ten, choć obecnie wykonywany rzadziej z uwagi na rozwój kardiochirurgii dziecięcej, pozostaje istotną opcją terapeutyczną w określonych sytuacjach klinicznych.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Wada ebsteina – Leczenie
Wada Ebsteina to rzadka wrodzona wada serca charakteryzująca się nieprawidłowym umiejscowieniem i budową zastawki trójdzielnej oraz dysfunkcją prawej komory. Leczenie zależy od ciężkości wady, wieku pacjenta i obecności objawów takich jak niewydolność serca, sinica czy arytmie. W łagodnych przypadkach stosuje się regularne monitorowanie, oceniając stopień niedomykalności zastawki, funkcję prawej komory, obecność arytmii i wydolność fizyczną. Farmakoterapia obejmuje beta-blokery, blokery kanału wapniowego, leki antyarytmiczne klasy I i III (np. prokainamid, flekainid, amiodaron) oraz leki stosowane w niewydolności serca (ACE inhibitory, diuretyki, digoksyna, milrinon). U noworodków z ciężką postacią wady stosuje się prostaglandynę E1 (PGE1) dla utrzymania drożności przewodu tętniczego oraz tlenek azotu inhalacyjnie. Ablacja prądem o częstotliwości radiowej jest metodą z wyboru w leczeniu nadkomorowych zaburzeń rytmu, choć ze względu na zmienioną anatomię serca skuteczność jest niższa niż u pacjentów bez wad strukturalnych.
ablacja prądem o częstotliwości radiowej, amiodaron, anomalia Ebsteina, antykoagulant, arytmia, badanie echokardiograficzne, badanie holterowskie, beta-bloker, bloker kanału wapniowego, częstoskurcz nadkomorowy, digoksyna, diuretyk, dysfagia, dysfunkcja prawej komory, infekcyjne zapalenie wsierdzia, inhibitor konwertazy angiotensyny, kardiowerter-defibrylator, krioablacja, lek inotropowy, lek przeciwarytmiczny, migotanie przedsionków, niedomykalność zastawki trójdzielnej, niewydolność serca, operacja Fontana, procedura maze, procedura Starnesa, prostaglandyna E1, saturacja tlenu, sinica, terapia resynchronizująca serca, tlenek azotu, transplantacja serca, ubytek przegrody międzyprzedsionkowej, wada Ebsteina, warfaryna, wentylacja mechaniczna, wrodzona wada serca, zaburzenia rytmu serca, zastawka trójdzielna, zator paradoksalny, zespół Wolffa-Parkinsona-White’a, zespolenie Blalocka-Taussig - Leksykon chorób i schorzeń
Atrezja płucna – Leczenie
Atrezja płucna to krytyczna wrodzona wada serca charakteryzująca się niedrożnością zastawki płucnej, uniemożliwiającą przepływ krwi z prawej komory do płuc. Wyróżnia się dwa typy: z ubytkiem przegrody międzykomorowej (PA-VSD) oraz z nienaruszoną przegrodą (PA-IVS). Pierwszym krokiem w leczeniu noworodków jest podanie dożylne prostaglandyny E1 (PGE1) w celu utrzymania drożności przewodu tętniczego (PDA), co zapewnia alternatywny przepływ krwi do płuc. W zależności od anatomii serca i rozwoju prawej komory stosuje się różne strategie terapeutyczne, od przezskórnych interwencji (walwuloplastyka balonowa, implantacja stentu w przewodzie tętniczym) po operacje kardiochirurgiczne, takie jak zespolenie Blalocka-Taussig, naprawa dwukomorowa, półtorakomorowa lub jednokomorowa (z etapami Glenna i Fontana). W przypadku PA-VSD często konieczne jest zamknięcie ubytku przegrody międzykomorowej oraz unifokalizacja naczyń obocznych (MAPCA).
atrezja płucna, atrezja płucna z ubytkiem przegrody międzykomorowej, balonowa septostomia przedsionkowa, cewnikowanie serca, enteropatia z utratą białka, infekcyjne zapalenie wsierdzia, MAPCA, naprawa dwukomorowa, niewydolność serca, obrzęk płuc, otwór owalny, PA/VSD, PDA, procedura Fontana, procedura Glenna, prostaglandyna E1, przeszczep serca, przewód tętniczy, stentowanie przewodu tętniczego, ubytek przegrody międzykomorowej, VSD, walwuloplastyka balonowa, wodobrzusze, wrodzona wada serca, wysięk opłucnowy, zaburzenie rytmu serca, zastawka płucna, zastawka trójdzielna, zespolenie Blalocka-Taussig, zespolenie systemowo-płucne