blokada zewnątrzoponowa
Blokada zewnątrzoponowa (epiduralna) to technika znieczulenia regionalnego polegająca na podaniu leku znieczulającego miejscowo do przestrzeni zewnątrzoponowej kręgosłupa. Zabieg wykonuje się poprzez wprowadzenie cienkiej igły między kręgami do przestrzeni znajdującej się pomiędzy więzadłem żółtym a oponą twardą rdzenia kręgowego.
Procedura ta jest szeroko stosowana w anestezjologii, szczególnie w położnictwie jako metoda łagodzenia bólu porodowego, w chirurgii jamy brzusznej, klatki piersiowej, kończyn dolnych oraz w leczeniu bólu przewlekłego. Znieczulenie zewnątrzoponowe można wykonać na różnych poziomach kręgosłupa, najczęściej w odcinku lędźwiowym, piersiowym lub szyjnym, w zależności od wskazań klinicznych.
Do głównych zalet blokady zewnątrzoponowej należy możliwość długotrwałego znieczulenia poprzez założenie cewnika zewnątrzoponowego, mniejsze ryzyko wystąpienia bólu głowy po zabiegu w porównaniu do znieczulenia podpajęczynówkowego oraz możliwość dokładnego kontrolowania zasięgu znieczulenia. Powikłania obejmują m.in. przypadkowe przebicie opony twardej, krwiak lub ropień zewnątrzoponowy, niedociśnienie tętnicze oraz zatrzymanie moczu.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Xylocaine 2% 20 mg/ml
Xylocaine 2% (20 mg/ml) zawiera chlorowodorek lidokainy i jest stosowany do różnych technik znieczulenia miejscowego, z dawkowaniem dostosowanym do rodzaju znieczulenia oraz indywidualnych potrzeb pacjenta. Maksymalna dawka pojedyncza u dorosłych wynosi 4,5 mg/kg masy ciała, nie przekraczając 300 mg, a dawka dobowa nie powinna przekraczać 18 mg/kg. Zaleca się stosowanie dawki próbnej 3-5 ml roztworu z epinefryną, szczególnie przy blokadzie zewnątrzoponowej, w celu wykrycia niezamierzonego podania donaczyniowego, które objawia się przemijającym przyspieszeniem czynności serca. Podanie dawki głównej powinno odbywać się powoli (25-50 mg/min) z ciągłym monitorowaniem stanu pacjenta i natychmiastowym przerwaniem podawania w przypadku objawów toksyczności. Dawkowanie musi uwzględniać wielkość obszaru znieczulenia, unaczynienie tkanki, liczbę segmentów, technikę znieczulenia oraz indywidualną tolerancję, z redukcją dawki u młodzieży, osób starszych i pacjentów w złym stanie ogólnym.
- Leksykon chorób i schorzeń
Neuralgia poopółpaścowa – Zapobieganie i profilaktyka
Neuralgia poopółpaścowa (PHN) jest przewlekłym bólem neuropatycznym utrzymującym się po ustąpieniu zmian skórnych półpaśca, stanowiącym poważne powikłanie o znacznym wpływie na jakość życia pacjentów, zwłaszcza osób powyżej 50 roku życia. Profilaktyka PHN opiera się przede wszystkim na szczepieniach przeciwko wirusowi varicella-zoster (VZV). Rekombinowana szczepionka Shingrix wykazuje wysoką skuteczność w zapobieganiu półpaścowi (około 96%, 95% CI 90%-98%) oraz PHN (około 90%), z ochroną utrzymującą się co najmniej 4 lata. Zalecana jest dla osób ≥50 lat, w tym z obniżoną odpornością od 19 roku życia, podawana w dwóch dawkach w odstępie 2-6 miesięcy. Żywa atenuowana szczepionka Zostavax, podawana w jednej dawce, wykazuje niższą skuteczność (51% w zapobieganiu półpaścowi i 66,5% w redukcji PHN) i nie jest zalecana u pacjentów z ciężką immunosupresją. Wczesne leczenie przeciwwirusowe (acyklowir, famcyklowir, walacyklowir) w ciągu 72 godzin od pojawienia się wysypki skraca czas trwania półpaśca i zmniejsza ryzyko PHN, choć acyklowir nie wykazuje wpływu na częstość PHN według przeglądu Cochrane. Wczesne stosowanie trójpierścieniowych leków przeciwdepresyjnych (np. amitryptylina 25 mg/d) oraz leków przeciwpadaczkowych (gabapentyna, pregabalina) może dodatkowo zmniejszyć ryzyko rozwoju PHN i poprawić kontrolę bólu.
acyklowir, amitryptylina, blokada zewnątrzoponowa, ból neuropatyczny, dysfagia, gabapentyna, immunosupresja, karbamazepina, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwwirusowy, lek trójpierścieniowy przeciwdepresyjny, neuralgia poopółpaścowa, niedobór odporności, objaw prodromalny, ospa wietrzna, półpasiec, przezskórna elektryczna stymulacja nerwów, radiofrekwencja pulsacyjna, steroid, szczepionka atenuowana, szczepionka rekombinowana, toksyna botulinowa, układ odpornościowy, wirus varicella zoster, zwój Gassera, zwój gwiaździsty - Leksykon chorób i schorzeń
Neuralgia poprzeczna – Epidemiologia
Neuralgia poprzetkowa (PHN) to przewlekły ból neuropatyczny utrzymujący się ponad 3 miesiące po wygojeniu wysypki półpaśca (HZ), występujący u 5-20% pacjentów z HZ, ze wzrostem ryzyka wraz z wiekiem – u osób powyżej 50 lat ryzyko wynosi około 13%, a u pacjentów powyżej 80 lat przekracza 30%. Czynniki ryzyka obejmują zaawansowany wiek, ciężką immunosupresję, silny ból w fazie ostrej, allodynię, zajęcie okulistyczne, cukrzycę oraz nasilone zmiany skórne (>50). Epidemiologia PHN wykazuje zróżnicowanie geograficzne, z częstością występowania od 2,5 do 25% w różnych populacjach, a przewlekły charakter bólu potwierdza fakt, że ponad 30% pacjentów doświadcza dolegliwości przez ponad rok. PHN znacząco obniża jakość życia, powodując zaburzenia snu, depresję, utratę masy ciała i przewlekłe zmęczenie, a także generuje wysokie koszty opieki zdrowotnej (np. 341-397 funtów za epizod w Wielkiej Brytanii).
allodynia, amitryptylina, bezsenność, blokada zewnątrzoponowa, ból neuropatyczny, cukrzyca, działania niepożądane, faza prodromalna, gabapentyna, immunosupresja, leczenie przeciwwirusowe, leki przeciwdrgawkowe, leki trójpierścieniowe, ligandy kanału wapniowego, neuralgia popółpaścowa, opioidy, plaster z lidokainą, półpasiec, powikłania neurologiczne, powikłania oczne, pregabalina, stymulacja nerwów, szczepionka atenuowana, szczepionka przeciw półpaścowi, wirus ospy wietrznej i półpaśca, wysypka półpaścowa, znieczulenie miejscowe - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Lidocaine 2% Fresenius Kabi 20 mg/ml
Lidocaine 2% Fresenius Kabi (20 mg/ml) jest roztworem do znieczulenia miejscowego, którego dawkowanie musi być indywidualnie dostosowane do pacjenta i miejsca podania, stosując najmniejszą skuteczną dawkę. Maksymalna dawka u zdrowych dorosłych nie powinna przekraczać 200 mg lidokainy, a w znieczuleniu podpajęczynówkowym limit wynosi 100 mg. W znieczuleniu nadtwardówkowym i krzyżowym dawkę maksymalną (do 300 mg w zależności od procedury) nie należy powtarzać częściej niż co 1,5 godziny. W przypadku znieczulenia odcinkowego dożylnego stosuje się roztwór 5 mg/ml, z maksymalną dawką 4 mg/kg masy ciała. Roztwór można rozcieńczać solą fizjologiczną (NaCl 0,9%) bezpośrednio przed podaniem, aby dostosować objętość i stężenie do potrzeb klinicznych.
blokada korzeni nerwowych, blokada nerwów międzyżebrowych, blokada nerwu sromowego, blokada okołoszyjkowa, blokada przykręgowa, blokada splotu lędźwiowego, blokada splotu szyjnego, blokada zewnątrzoponowa, chlorowodorek lidokainy, dawka próbna, dermatom, farmakokinetyka leku, lidokaina, podanie donaczyniowe, podanie podpajęczynówkowe, roztwór soli fizjologicznej, wstrzyknięcie domięśniowe, wstrzyknięcie dożylne, wstrzyknięcie nadtwardówkowe, wstrzyknięcie podskórne, znieczulenie miejscowe, znieczulenie nadtwardówkowe, znieczulenie nadtwardówkowe lędźwiowe, znieczulenie nasiękowe, znieczulenie odcinkowe dożylne, znieczulenie podpajęczynówkowe, zwój gwiaździsty - Leksykon chorób i schorzeń
Wyciek płynu mózgowo-rdzeniowego – Zapobieganie i profilaktyka
Wyciek płynu mózgowo-rdzeniowego (PMR) stanowi poważne zagrożenie kliniczne, wiążące się z ryzykiem powikłań takich jak zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, drgawki czy ropnie mózgu. Profilaktyka obejmuje stosowanie sprzętu ochronnego w urazach głowy, szyi i kręgosłupa, minimalizację rozmiaru igły podczas nakłucia lędźwiowego oraz techniki wodoszczelnego zamknięcia opony twardej w neurochirurgii, w tym technikę składania podczas duraplastyki. Diagnostyka opiera się na zaawansowanych metodach obrazowania: TK wysokiej rozdzielczości, MRI z cysterografią, cyfrowej mielografii subtrakcyjnej oraz MRI z kontrastem dokanałowym. Profilaktyczne stosowanie antybiotyków nie jest rekomendowane poza okołooperacyjnym okresem lub u pacjentów z immunosupresją i ewidentnym zanieczyszczeniem OUN. Leczenie zachowawcze obejmuje m.in. 3-dniowy bezwzględny odpoczynek, uniesienie głowy o 30°, unikanie czynności zwiększających ciśnienie wewnątrzczaszkowe oraz stosowanie acetazolamidu w przypadku wzrostu ICP.
blokada zewnątrzoponowa, chirurgia podstawy czaszki, choroba tkanki łącznej, ciśnienie wewnątrzczaszkowe, drgawki, duraplastyka, krwiak wewnątrzczaszkowy, nakłucie lędźwiowe, niedociśnienie wewnątrzczaszkowe, operacja neurochirurgiczna, opona twarda, płyn mózgowo-rdzeniowy, ropień mózgu, tomografia komputerowa wysokiej rozdzielczości, uszczelniacz fibrynowy, wodogłowie, wyciek płynu mózgowo-rdzeniowego, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zespół multidyscyplinarny, złamanie kości twarzoczaszki - Leksykon chorób i schorzeń
Neuralgia poprzeczna – Zapobieganie i profilaktyka
Neuralgia poprzeczna (post-herpetic neuralgia, PHN) jest najczęstszym powikłaniem półpaśca, manifestującym się przewlekłym bólem neuropatycznym utrzymującym się miesiącami lub latami po ustąpieniu wysypki. Profilaktyka PHN opiera się przede wszystkim na szczepieniach, z preferowaną rekombinowaną szczepionką Shingrix, która wykazuje skuteczność około 96% w zapobieganiu półpaścowi oraz ponad 90% ochronę przed PHN, niezależnie od wieku pacjenta. Zalecane jest podawanie dwóch dawek w odstępie 2-6 miesięcy osobom powyżej 50. roku życia, w tym tym, którzy wcześniej otrzymali żywą szczepionkę Zostavax. Leczenie przeciwwirusowe (acyklowir, famcyklowir, walacyklowir) w ciągu 72 godzin od pojawienia się wysypki zmniejsza nasilenie i czas trwania ostrego półpaśca, choć dowody na skuteczność w zapobieganiu PHN są niejednoznaczne. Amitryptylina w dawce 25 mg/dobę podawana w fazie ostrej półpaśca redukuje częstość występowania PHN z 35% do 16% (NNT=5), a techniki interwencyjne, takie jak blokady zewnątrzoponowe z lekami znieczulającymi i steroidami, mogą dodatkowo zmniejszać ryzyko rozwoju neuralgii.
acyklowir, adalimumab, amitryptylina, blokada nerwowa, blokada przykręgowa, blokada zewnątrzoponowa, ból neuropatyczny, dysfagia, etanercept, famcyklowir, fenytoina, gabapentyna, infliksimab, karbamazepina, kortykosteroidy doustne, lek przeciwpadaczkowy, lek trójpierścieniowy przeciwdepresyjny, neuralgia popółpaścowa, neuralgia poprzeczna, ospa wietrzna, półpasiec, półpasiec oczny, pregabalina, Shingrix, szczepionka atenuowana, szczepionka przeciwko półpaścowi, szczepionka rekombinowana, TENS, walacyklowir, wirus ospy wietrznej, wirus varicella zoster, wysypka półpaścowa, Zostavax, zwój gwiaździsty - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Lidocaine 1% Fresenius Kabi 10 mg/ml
Dawkowanie lidokainy powinno być indywidualnie dostosowane do pacjenta oraz miejsca podania, z zachowaniem zasady stosowania najmniejszej skutecznej dawki. U zdrowych dorosłych maksymalna dawka nie powinna przekraczać 200 mg, a w znieczuleniu podpajęczynówkowym 100 mg. W znieczuleniu nadtwardówkowym i krzyżowym dawki maksymalne nie powinny być powtarzane częściej niż co 1,5 godziny. W znieczuleniu odcinkowym dożylnym stosuje się roztwór 5 mg/ml, z maksymalną dawką 4 mg/kg masy ciała. Roztwór 10 mg/ml lidokainy chlorowodorku jest stosowany w znieczuleniu nadtwardówkowym i krzyżowym, z dawką próbną 2-5 ml podawaną co najmniej 5 minut przed dawką całkowitą, aby uniknąć niezamierzonego podania donaczyniowego lub podpajęczynówkowego. Typowe dawki dla różnych blokad obejmują np. 20-30 ml roztworu 10 mg/ml (200-300 mg) w blokadzie krzyżowych korzeni nerwowych oraz 3-5 ml roztworu 10 mg/ml (30-50 mg) w blokadzie przykręgowej.
blokada korzeni nerwowych, blokada nerwów międzyżebrowych, blokada nerwu sromowego, blokada okołoszyjkowa, blokada przykręgowa, blokada splotu lędźwiowego, blokada splotu szyjnego, blokada zewnątrzoponowa, dawka próbna, dermatom, lidokaina, lidokainy chlorowodorek, sól fizjologiczna, znieczulenie nadtwardówkowe, znieczulenie nasiękowe, znieczulenie odcinkowe dożylne, znieczulenie podpajęczynówkowe, zwój gwiaździsty