farmakokinetyka pazopanibu
Farmakokinetyka pazopanibu obejmuje kluczowe procesy zachodzące po podaniu tego inhibitora kinaz tyrozynowych, stosowanego głównie w terapii zaawansowanego raka nerkowokomórkowego oraz mięsaków tkanek miękkich. Po podaniu doustnym pazopanib ulega powolnemu wchłanianiu z przewodu pokarmowego, osiągając maksymalne stężenie w osoczu po około 2-4 godzinach.
Biodostępność leku jest stosunkowo niska i znacząco wzrasta po podaniu z posiłkiem, szczególnie bogatym w tłuszcze. Pazopanib w ponad 99% wiąże się z białkami osocza, głównie z albuminami. Lek jest metabolizowany przede wszystkim w wątrobie przy udziale izoenzymu CYP3A4 cytochromu P450, co stwarza ryzyko licznych interakcji z innymi lekami będącymi induktorami lub inhibitorami tego enzymu.
Okres półtrwania pazopanibu wynosi około 30 godzin, co umożliwia dawkowanie raz na dobę. Lek jest wydalany głównie z kałem (około 85%), a tylko w niewielkim stopniu z moczem. U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby może być konieczna modyfikacja dawkowania ze względu na zwiększone ryzyko kumulacji leku i nasilenia działań niepożądanych. Monitorowanie stężenia leku w surowicy może być pomocne w optymalizacji dawkowania i minimalizacji toksyczności.
Powiązane wpisy
-
Leksykon substancji czynnych
Pazopanib, stosowany w leczeniu raka nerkowokomórkowego (RCC) oraz mięsaka tkanek miękkich (STS), jest dostępny w formie tabletek powlekanych o dawkach 200 mg i 400 mg, z zalecaną dawką początkową 800 mg raz na dobę. Dawkę należy modyfikować stopniowo o 200 mg w zależności od tolerancji pacjenta, nie przekraczając dawki maksymalnej 800 mg. U pacjentów z łagodnymi zaburzeniami czynności wątroby (bilirubina całkowita ≤ 1,5 x GGN) zaleca się dawkę 800 mg/dobę, natomiast przy umiarkowanych zaburzeniach (bilirubina > 1,5 do 3 x GGN) dawkę należy obniżyć do 200 mg/dobę. Stosowanie u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby (bilirubina > 3 x GGN) jest przeciwwskazane. U pacjentów z klirensem kreatyniny > 30 ml/min nie jest wymagane dostosowanie dawki, natomiast u osób z klirensem < 30 ml/min zaleca się ostrożność ze względu na brak danych klinicznych. Pazopanib należy podawać na czczo, co najmniej 1 godzinę przed lub 2 godziny po posiłku, tabletki połykać w całości, nie łamać ani nie kruszyć.
aminotransferaza alaninowa, bezpieczeństwo stosowania, bilirubina, dojrzewanie narządów, działanie niepożądane, farmakokinetyka pazopanibu, funkcja wątroby, klirens kreatyniny, łagodne zaburzenie czynności wątroby, lek przeciwnowotworowy, metabolit, mięsak tkanek miękkich, pazopanib, podanie doustne, rak nerkowokomórkowy, tabletka powlekana, wchłanianie substancji czynnej, zaburzenie czynności wątroby -
Leksykon leków
Pazopanib wykazuje specyficzny profil farmakokinetyczny charakteryzujący się maksymalnym stężeniem w osoczu (Cmax) około 19 ± 13 µg/ml po pojedynczej dawce 800 mg, osiąganym w medianie po 3,5 godzinach (zakres 1,0-11,9 h). Obszar pod krzywą stężenia leku w osoczu (AUC0-∞) wynosi około 650 ± 500 µg·h/ml, a codzienne podawanie powoduje wzrost AUC0-T od 1,23 do 4-krotności. Biodostępność pazopanibu jest istotnie zwiększona przez podanie z pokarmem, co podwaja zarówno AUC, jak i Cmax, dlatego zaleca się przyjmowanie leku na czczo (co najmniej 1 godzinę przed lub 2 godziny po posiłku). Rozkruszenie tabletki 400 mg powoduje wzrost AUC(0-72) o 46%, dwukrotny wzrost Cmax oraz skrócenie Tmax o około 2 godziny, co wskazuje na zwiększoną biodostępność i szybkość wchłaniania. Pazopanib wiąże się z białkami osocza w ponad 99%, jest substratem P-gp i BCRP, a jego metabolizm odbywa się głównie przez CYP3A4 z niewielkim udziałem CYP1A2 i CYP2C8. Aktywność farmakologiczna zależy głównie od niezmienionej formy leku, gdyż metabolity stanowią jedynie 6% ekspozycji i są mniej aktywne. Eliminacja jest powolna, z okresem półtrwania około 30,9 godziny, głównie przez kał, z minimalnym wydalaniem nerkowym (<4%).
AUC, białko oporności raka piersi, biodostępność leku, ciężkie zaburzenia wątroby, Cmax, CYP1A2, CYP2C8, CYP3A4, dystrybucja leku, eliminacja leku, farmakokinetyka pazopanibu, glikoproteina p, klirens kreatyniny, maksymalna tolerowana dawka, metabolizm leku, okres półtrwania, pazopanib, Tmax, umiarkowane zaburzenia wątroby, wiązanie z białkami osocza, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby -
Leksykon leków
Pazopanib, podawany doustnie w dawce 800 mg, osiąga maksymalne stężenie w osoczu (Cₘₐₓ) około 19 ± 13 μg/ml po medianie 3,5 godziny, z AUC₀₋∞ wynoszącym około 650 ± 500 μg·h/ml. Stałe stosowanie leku zwiększa ekspozycję (AUC₀₋ₜ) od 1,23 do 4-krotnie, jednak dawki powyżej 800 mg nie powodują dalszego wzrostu AUC ani Cₘₐₓ, co sugeruje wysycenie absorpcji. Obecność pokarmu podwaja AUC i Cₘₐₓ, dlatego zaleca się podawanie pazopanibu co najmniej 1 godzinę przed lub 2 godziny po posiłku. Rozkruszenie tabletki 400 mg zwiększa AUC₍₀₋₇₂₎ o 46% i podwaja Cₘₐₓ, skracając tₘₐₓ o około 2 godziny. Lek wiąże się z białkami osocza w ponad 99%, jest substratem P-gp i BCRP, a metabolizowany głównie przez CYP3A4, z metabolitami o zróżnicowanej aktywności farmakologicznej. Okres półtrwania wynosi około 30,9 godziny, co umożliwia dawkowanie raz na dobę, a eliminacja odbywa się głównie z kałem (<4% z moczem).
absorpcja, aktywność AlAT, AUC, białko oporności raka piersi, bilirubina, biodostępność, ciężkie zaburzenie czynności wątroby, Cmax, CYP3A4, cytochrom P450, dystrybucja, eliminacja, farmakokinetyka pazopanibu, izoenzym CYP1A2, izoenzym CYP2C8, klirens kreatyniny, łagodne zaburzenie czynności wątroby, maksymalna tolerowana dawka, metabolizm, P-glikoproteina, parametr farmakokinetyczny, pole pod krzywą stężenia, stan stacjonarny, umiarkowane zaburzenie czynności wątroby, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby -
Leksykon leków
Pazopanib charakteryzuje się specyficznym profilem farmakokinetycznym, obejmującym wchłanianie, dystrybucję, metabolizm i eliminację, co ma kluczowe znaczenie dla optymalizacji terapii. Po doustnym podaniu dawki 800 mg u pacjentów z guzami litymi, maksymalne stężenie leku (Cmₐₓ) wynosi około 19 ± 13 µg/ml, osiągane po medianie 3,5 godziny, a pole pod krzywą (AUC₀₋∞) to około 650 ± 500 µg·h/ml. Wchłanianie jest istotnie zwiększone (około 2-krotnie) przy podaniu z posiłkiem, co wymusza zalecenie podawania leku na czczo (co najmniej 1 godzinę przed lub 2 godziny po posiłku). Rozkruszenie tabletki 400 mg zwiększa AUC₍₀₋₇₂₎ o 46%, Cmₐₓ około dwukrotnie oraz skraca czas do osiągnięcia Cmₐₓ o około 2 godziny. Pazopanib wykazuje bardzo wysokie (>99%) i stałe wiązanie z białkami osocza oraz jest substratem P-gp i BCRP, co może wpływać na dystrybucję i interakcje lekowe. Metabolizm odbywa się głównie przez CYP3A4, z udziałem CYP1A2 i CYP2C8, a metabolity odpowiadają za jedynie 6% ekspozycji, z aktywnością farmakologiczną głównie leku niezmienionego. Eliminacja jest powolna (t½ około 30,9 h) i odbywa się głównie drogą żółciową, z minimalnym wydalaniem nerkowym (<4%).
aktywność AlAT, białko oporności raka piersi, biodostępność, cytochrom P450, dawkowanie dobowe, dystrybucja leku, ekspozycja na lek, eliminacja leku, farmakokinetyka pazopanibu, glikoproteina p, guz lity, interakcja międzylekowa, izoenzym CYP1A2, izoenzym CYP2C8, izoenzym CYP3A4, klirens kreatyniny, klirens leku, kumulacja leku, maksymalna tolerowana dawka, metabolizm leku, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenia, powierzchnia ciała, stan stacjonarny, stężenie bilirubiny, stężenie leku w osoczu, upośledzenie czynności nerek, wchłanianie leku, zaburzenie czynności wątroby, zawiesina doustna
