leiszmanioza śluzówkowo-skórna

Leiszmanioza śluzówkowo-skórna (LMC, mucocutaneous leishmaniasis) to przewlekła, wyniszczająca choroba pasożytnicza wywoływana przez pierwotniaki z rodzaju Leishmania, głównie L. braziliensis. Charakteryzuje się zajęciem skóry oraz błon śluzowych, zwłaszcza nosa, jamy ustnej i gardła.

Choroba rozpoczyna się od pierwotnego owrzodzenia skóry, które może samoistnie ustąpić, ale po miesiącach lub latach może dojść do zajęcia błon śluzowych, prowadzącego do destrukcji tkanek miękkich, zniekształceń twarzy i poważnych zaburzeń funkcjonalnych. Transmisja pasożyta odbywa się poprzez ukłucie samicy moskita z rodzaju Phlebotomus lub Lutzomyia.

Rozpoznanie opiera się na obrazie klinicznym, badaniach mikroskopowych, technikach molekularnych (PCR) oraz testach serologicznych. Leczenie obejmuje stosowanie leków przeciwpasożytniczych, głównie związków antymonu pięciowartościowego, amfoterycyny B, miltefozyny lub pentamidyny. W zaawansowanych przypadkach może być konieczna interwencja chirurgiczna rekonstrukcyjna.

Choroba występuje endemicznie w Ameryce Południowej i Środkowej, szczególnie w dorzeczu Amazonki, a także w niektórych regionach Afryki i Azji. Profilaktyka polega na stosowaniu środków ochronnych przed ukłuciami owadów oraz kontroli populacji wektorów.

Powiązane wpisy

  1. 12.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl