zmiana proliferacyjna

Zmiana proliferacyjna to proces polegający na niekontrolowanym namnażaniu się komórek, który może występować w różnych tkankach organizmu. W medycynie termin ten najczęściej odnosi się do nieprawidłowego rozrostu komórek, który może być łagodny lub stanowić wczesne stadium rozwoju nowotworu.

Zmiany proliferacyjne mogą mieć różnorodny charakter – od łagodnych rozrostów, takich jak hiperplazja, do zmian atypowych mogących prowadzić do transformacji nowotworowej. Identyfikacja typu zmiany proliferacyjnej ma kluczowe znaczenie diagnostyczne i prognostyczne, ponieważ determinuje dalsze postępowanie terapeutyczne.

W diagnostyce zmian proliferacyjnych kluczową rolę odgrywa badanie histopatologiczne, które pozwala ocenić architekturę tkanki, cechy morfologiczne komórek oraz ewentualne atypie komórkowe. W niektórych przypadkach niezbędne jest wykonanie dodatkowych badań immunohistochemicznych lub molekularnych, które pomagają określić potencjał złośliwości zmiany.

Leczenie zmian proliferacyjnych zależy od ich charakteru, lokalizacji oraz nasilenia. W przypadku zmian łagodnych często stosuje się obserwację lub leczenie zachowawcze, natomiast zmiany o większym potencjale złośliwości mogą wymagać interwencji chirurgicznej lub innych metod terapeutycznych.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Tamsulosin Medreg 0,4 mg

Przedkliniczne badania toksykologiczne tamsulosyny chlorowodorku, przeprowadzone na myszach, szczurach i psach, wykazały, że profil toksyczności leku jest zgodny z jego farmakologicznym działaniem jako antagonisty receptorów α1-adrenergicznych. Wysokie dawki tamsulosyny indukowały zmiany w zapisie EKG u psów, jednak dawki te znacznie przekraczały terapeutyczne stosowane u ludzi, co wskazuje na brak klinicznego znaczenia tych efektów w praktyce. Kompleksowa ocena genotoksyczności, obejmująca testy in vivo i in vitro, nie wykazała istotnych właściwości genotoksycznych, co potwierdza bezpieczeństwo leku pod tym względem.
antagonista receptorów alfa-1 adrenergicznych, działanie genotoksyczne, genotoksyczność, hiperprolaktynemia, potencjał rakotwórczy, rozwój płodu, stężenie prolaktyny, tamsulosyny chlorowodorek, test in vitro, test in vivo, toksyczność leku, toksyczność reprodukcyjna, wpływ na płodność, zmiana proliferacyjna, zmiany w EKG
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Dutrozen 0,5 mg + 0,4 mg

Preparat Dutrozen, zawierający 0,5 mg dutasterydu oraz 0,4 mg tamsulosyny chlorowodorku, nie był poddany kompleksowym badaniom przedklinicznym oceniającym bezpieczeństwo terapii skojarzonej. Dutasteryd wykazuje toksyczność zgodną z mechanizmem działania inhibitorów 5-alfa reduktazy, powodując u samców szczurów zmniejszenie masy gruczołu krokowego i pęcherzyków nasiennych, redukcję wydzielania dodatkowych gruczołów płciowych oraz obniżenie wskaźników płodności. U samic szczurów i królików w okresie ciąży dutasteryd indukował feminizację płodów męskich, jednak u naczelnych nie zaobserwowano tego efektu nawet przy stężeniach przekraczających poziomy możliwe do osiągnięcia u ludzi. Badania toksyczności ogólnej, genotoksyczności i potencjału rakotwórczego dutasterydu nie wykazały istotnego ryzyka dla ludzi, a kontakt z dutasterydem zawartym w nasieniu uznano za mało prawdopodobny do wywołania szkodliwego wpływu na płód płci męskiej.
5-alfa reduktaza, alfa-adrenolityk, dawka terapeutyczna, dutasteryd i tamsulosyny chlorowodorek, dutasteryd w nasieniu, feminizacja płodu męskiego, genotoksyczność, gruczoł krokowy, gruczoł płciowy dodatkowy, gruczoł sutkowy, hiperprolaktynemia, inhibitor 5-alfa-reduktazy, pęcherzyk nasienny, płodność, profil farmakologiczny, skład nasienia, teratogenność, zaburzenie ejakulacji, zmiana proliferacyjna
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ortanol 40 Plus 40 mg

Przedkliniczne badania bezpieczeństwa omeprazolu, substancji czynnej preparatu Ortanol 40 Plus, wykazały, że długotrwałe podawanie leku u szczurów prowadzi do charakterystycznych zmian histopatologicznych w błonie śluzowej żołądka, w tym hiperplazji oraz zrakowacenia komórek enterochromaffin-like (ECL). Zmiany te są konsekwencją przewlekłej hipergastrynemii, wynikającej z zahamowania wydzielania kwasu solnego. Podobne efekty obserwowano także po zastosowaniu innych leków hamujących sekrecję kwasu, takich jak antagoniści receptorów H2 oraz inhibitory pompy protonowej, a także po zabiegach chirurgicznych częściowego wycięcia dna żołądka.
antagonista receptora histaminowego H2, błona śluzowa żołądka, częściowe wycięcie dna żołądka, hipergastrynemia, hiperplazja, inhibitor pompy protonowej, komórki ECL, omeprazol, sekrecja kwasu żołądkowego, stężenie gastryny, wydzielanie kwasu żołądkowego, zahamowanie wydzielania kwasu solnego, zmiana proliferacyjna, zrakowacenie
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – TamisPRAS 0,4 mg

Przedkliniczne badania toksykologiczne tamsulosyny chlorowodorku, substancji czynnej preparatu TamisPRAS, obejmowały testy ostrej i przewlekłej toksyczności na myszach, szczurach i psach, wykazując profil toksyczności zgodny z farmakologicznym działaniem antagonistów receptorów α1-adrenergicznych. W badaniach na psach podawano bardzo duże dawki, co skutkowało zmianami w zapisie EKG, jednak uznano je za klinicznie nieistotne. Kompleksowa ocena genotoksyczności in vitro i in vivo nie wykazała mutagennego ani klastogennego potencjału tamsulosyny. Długoterminowe badania rakotwórczości na myszach i szczurach wykazały zwiększoną proliferację w gruczołach mlekowych samic, powiązaną z hiperprolaktynemią i występującą jedynie przy dawkach znacznie przekraczających terapeutyczne, co uznano za klinicznie nieistotne.
antagonista receptorów α1-adrenergicznych, badanie in vitro, badanie in vivo, badanie toksykologiczne, dawka terapeutyczna, działanie rakotwórcze, elektrokardiogram, gruczoł mlekowy, hiperprolaktynemia, potencjał genotoksyczny, potencjał klastogenny, potencjał mutagenny, tamsulosyny chlorowodorek, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, zmiana proliferacyjna
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Omsal 0,4 mg kapsułki o przedłużonym uwalnianiu 0,4 mg

Przedkliniczne badania toksykologiczne tamsulosyny chlorowodorku obejmowały ocenę toksyczności ostrej i przewlekłej na myszach, szczurach oraz psach, wykazując profil toksyczności zgodny z mechanizmem działania jako antagonisty receptorów α1-adrenergicznych. W badaniach elektrofizjologicznych na psach podawano bardzo duże dawki leku, co skutkowało zmianami w zapisie EKG, jednak uznano je za klinicznie nieistotne przy dawkach terapeutycznych. Testy genotoksyczności in vivo i in vitro nie wykazały istotnych właściwości genotoksycznych, co potwierdza bezpieczeństwo długoterminowego stosowania tamsulosyny. Długoterminowe badania karcynogenne na myszach i szczurach wykazały zwiększoną proliferację w gruczołach sutkowych u samic, prawdopodobnie związaną z hiperprolaktynemią indukowaną przez wysokie dawki leku, znacznie przekraczające dawki terapeutyczne, co nie ma istotnego znaczenia klinicznego.
antagonista receptora α1-adrenergicznego, badanie elektrofizjologiczne, badanie genotoksyczne, badanie in vitro, badanie in vivo, badanie karcynogenności, badanie przedkliniczne, badanie toksyczności, badanie toksykologiczne, hiperprolaktynemia, potencjał genotoksyczny, potencjał karcynogenny, profil bezpieczeństwa, tamsulosyny chlorowodorek, toksyczność ostra i przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, zapis elektrokardiograficzny, zmiana proliferacyjna
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Dutasteride + Tamsulosin hydrochloride León Farma 0,5 mg + 0,4 mg

Ocena bezpieczeństwa skojarzonego produktu leczniczego Dutasteride + Tamsulosin hydrochloride León Farma (0,5 mg + 0,4 mg) opiera się na badaniach nieklinicznych poszczególnych substancji czynnych: dutasterydu i tamsulosyny chlorowodorku. Badania dutasterydu wykazały brak istotnego ryzyka genotoksycznego i rakotwórczego, jednak zaobserwowano farmakologicznie związane zmiany w układzie rozrodczym samców szczurów, takie jak zmniejszenie masy gruczołu krokowego i pęcherzyków nasiennych oraz redukcję wskaźników płodności. Dutasteryd wywoływał feminizację płodów męskich u szczurów i królików przy podaniu w ciąży, jednak u naczelnych nie stwierdzono takiego efektu nawet przy wysokich stężeniach, co sugeruje niskie ryzyko dla płodu ludzkiego przy ekspozycji przez nasienie.
antagonista receptora α1-adrenergicznego, badanie genotoksyczności, badanie niekliniczne, badanie przedkliniczne, badanie rakotwórczości, gruczoł krokowy, gruczoł płciowy dodatkowy, gruczoł sutkowy, hiperprolaktynemia, inhibitor 5-alfa-reduktazy, pęcherzyk nasienny, potencjał rakotwórczy, tamsulosyny chlorowodorek, teratogenność, toksyczny wpływ na reprodukcję, wskaźnik płodności, zaburzenie ejakulacji, zmiana proliferacyjna, zmniejszenie płodności
Leksykon substancji czynnych
Latanoprost – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

Toksyczność latanoprostu była szeroko badana na różnych gatunkach zwierząt, wykazując dobrą tolerancję zarówno miejscową, jak i ogólnoustrojową. Dawka lecznicza stosowana miejscowo do oka wynosi około 1,5 mikrograma/oko/dobę, a margines bezpieczeństwa względem dawki toksycznej układowej jest co najmniej 1000-krotny. W badaniach na małpach podanie dożylne dawek około 100-krotnie większych niż terapeutyczne wywoływało krótkotrwały skurcz oskrzeli. Nie stwierdzono alergizującego działania latanoprostu, a miejscowa toksyczność nie występowała nawet przy dawkach do 100 mikrogramów/oko/dobę. Długotrwałe stosowanie dawek 6 mikrogramów/oko/dobę powodowało przemijające poszerzenie szpary powiekowej, nieobserwowane u ludzi. U małp zaobserwowano trwałe zwiększenie pigmentacji tęczówki, prawdopodobnie na skutek stymulacji melanogenezy, bez zmian proliferacyjnych.
aberracja chromosomowa, bezpieczeństwo farmakologiczne, działanie alergizujące, działanie letalne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, embriotoksyczność, genotoksyczność, konserwant, margines bezpieczeństwa, melanocyt, mutacja genowa, mutacja powrotna, pigmentacja tęczówki, późna resorpcja, rakotwórczość, rogówka, rozwój prenatalny, skurcz oskrzeli, synteza DNA, szpara powiekowa, teratogenność, test mikrojąderkowy, toksyczność miejscowa, toksyczność ogólnoustrojowa, toksyczność przewlekła, zmiana proliferacyjna, zrąb tęczówki
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Travocort (10 mg + 1 mg)/g

Przedkliniczne badania bezpieczeństwa kremu Travocort, zawierającego 10 mg izokonazolu azotanu i 1 mg diflukortolonu walerianianu na 1 g, wykazały, że diflukortolon działa zgodnie z profilem typowego glikokortykosteroidu, a izokonazol nie wykazuje działania ogólnoustrojowego po miejscowym podaniu. Stosowanie produktu zgodnie z zaleceniami może powodować jedynie działania niepożądane charakterystyczne dla glikokortykosteroidów, nawet przy aplikacji na dużą powierzchnię skóry lub pod opatrunkiem okluzyjnym. Nie stwierdzono interakcji między składnikami aktywnymi, a badania tolerancji miejscowej potwierdziły brak innych działań niepożądanych poza typowymi dla glikokortykosteroidów. Kontakt z oczami może wywołać podrażnienie spojówek, co potwierdzono w badaniach na królikach.
badanie in vitro, badanie in vivo, diflukortolonu walerianian, działanie mutagenne, działanie niepożądane, działanie ogólnoustrojowe, glikokortykosteroid, izokonazol, izokonazolu azotan, mutacja chromosomalna, mutacja genomowa, mutacja genowa, opatrunek okluzyjny, podrażnienie spojówki, potencjał nowotworowy, śmierć zarodka, substancja czynna, wada rozwojowa, zmiana proliferacyjna
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Uprox XR 0,4 mg

Przeprowadzone badania przedkliniczne tamsulosyny chlorowodorku, substancji czynnej leku Uprox XR, obejmowały ocenę toksyczności ostrej i przewlekłej, wpływu na reprodukcję, potencjału genotoksycznego oraz rakotwórczego. Wyniki wskazują, że profil toksyczności tamsulosyny jest zgodny z charakterystyką antagonistów receptorów alfa1-adrenergicznych, bez wykazania nieoczekiwanych działań toksycznych. W badaniach na psach zaobserwowano zmiany w zapisie EKG po podaniu bardzo dużych dawek, jednak nie mają one znaczenia klinicznego przy dawkach terapeutycznych. Testy genotoksyczności in vivo i in vitro nie wykazały istotnych właściwości genotoksycznych substancji czynnej.
badanie in vitro, badanie przedkliniczne, ekspozycja na substancję, funkcja rozrodcza, hiperprolaktynemia, lek blokujący receptory alfa-adrenergiczne, mechanizm działania farmakologicznego, podwyższony poziom prolaktyny, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa, tamsulosyny chlorowodorek, test in vivo, toksyczność ostra i przewlekła, właściwość genotoksyczna, wpływ toksyczny, zapis elektrokardiograficzny, zmiana proliferacyjna
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Tamsiger 0,4 mg

Przeprowadzone badania przedkliniczne tamsulozyny chlorowodorku, substancji czynnej preparatu Tamsiger 0,4 mg, obejmowały ocenę toksyczności ostrej i przewlekłej na myszach, szczurach i psach, potencjał genotoksyczny, wpływ na reprodukcję oraz działanie rakotwórcze. Wyniki wskazują, że toksyczność tamsulozyny jest zgodna z farmakologicznym profilem leków blokujących receptory alfa-adrenergiczne, a działania niepożądane są przewidywalne i związane z mechanizmem działania. W badaniach na psach zaobserwowano zmiany w zapisie EKG po bardzo dużych dawkach, jednak bez klinicznego znaczenia, co sugeruje bezpieczeństwo kardiologiczne przy dawkach terapeutycznych. Ponadto, testy genotoksyczności in vivo i in vitro nie wykazały istotnych właściwości mutagennych, co potwierdza niski potencjał genotoksyczny leku.
badanie in vitro, badanie in vivo, dawka terapeutyczna, działanie rakotwórcze, elektrokardiogram, funkcja reprodukcyjna, gruczoł sutkowy, hiperprolaktynemia, mutacja genetyczna, potencjał genotoksyczny, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa, prolaktyna, receptor adrenergiczny alfa, substancja lecznicza, tamsulozyny chlorowodorek, toksyczność ostra i przewlekła, zmiana proliferacyjna
Leksykon substancji czynnych
Tamsulozyna – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

Tamsulosyna chlorowodorek, jako selektywny antagonista receptorów α₁-adrenergicznych, przeszedł kompleksowe badania przedkliniczne obejmujące toksyczność ogólną, genotoksyczność, rakotwórczość oraz wpływ na reprodukcję. Badania toksyczności na myszy, szczurach i psach wykazały, że profil toksyczności jest zgodny z farmakologicznym działaniem leków blokujących receptory α₁, bez istotnych klinicznie efektów niepożądanych, nawet przy bardzo dużych dawkach. W badaniach genotoksyczności in vivo i in vitro nie stwierdzono właściwości mutagennych tamsulosyny. W testach rakotwórczości u gryzoni zaobserwowano zwiększoną proliferację gruczołów sutkowych u samic, prawdopodobnie związaną z hiperprolaktynemią, jednak zmiany te były nieistotne klinicznie i występowały tylko przy dawkach znacznie przekraczających terapeutyczne.
Wpływ tamsulosyny na reprodukcję wykazał odwracalne zmniejszenie płodności u samców szczurów, spowodowane zmianami w składzie nasienia oraz zaburzeniami ejakulacji, przy czym nie oceniano liczebności ani ruchliwości plemników. Badania teratogenności na ciężarnych szczurach i królikach nie wykazały uszkodzeń płodu nawet przy dawkach przekraczających dawki terapeutyczne stosowane u ludzi. Całościowo, dane przedkliniczne potwierdzają korzystny profil bezpieczeństwa tamsulosyny, bez istotnego ryzyka toksycznego dla ludzi, a obserwowane efekty uboczne pojawiały się jedynie przy dawkach wielokrotnie wyższych niż kliniczne. Warto zaznaczyć, że badania toksyczności prowadzone były także na produktach zawierających skojarzenie dutasterydu i tamsulosyny, jednak ocena toksyczności tych substancji była przeprowadzana oddzielnie.
antagonista receptora adrenergicznego, antagonista receptora α1-adrenergicznego, badanie in vitro, badanie in vivo, badanie toksyczności, dutasteryd, działanie farmakologiczne, genotoksyczność, hiperprolaktynemia, liczebność plemników, rakotwórczość, receptor α1-adrenergiczny, ruchliwość plemników, tamsulosyna chlorowodorek, toksyczność ogólna, właściwość mutagenna, wpływ na reprodukcję, wpływ toksyczny, zaburzenie ejakulacji, zapis EKG, zmiana proliferacyjna, zmniejszenie płodności
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Fokusin SR 0,4 mg

Dane przedkliniczne dotyczące tamsulosyny chlorowodorku, substancji czynnej leku Fokusin SR, obejmują szeroki zakres badań toksykologicznych, reprodukcyjnych, genotoksycznych oraz rakotwórczych przeprowadzonych na myszach, szczurach i psach. Badania toksyczności po podaniu pojedynczej i wielokrotnej dawki wykazały profil toksyczności zgodny z farmakodynamicznym mechanizmem działania antagonistów receptorów α-adrenergicznych. W badaniach na psach odnotowano zmiany w zapisie EKG po bardzo dużych dawkach, jednak analiza wykazała brak istotnego znaczenia klinicznego, co wskazuje na wysoki margines bezpieczeństwa kardiologicznego. Potencjał genotoksyczny tamsulosyny został wykluczony na podstawie badań in vitro i in vivo, co potwierdza brak właściwości genotoksycznych substancji.
antagonista receptora α-adrenergicznego, badanie genotoksyczności, badanie in vitro, badanie in vivo, badanie toksykologiczne, elektrokardiografia, genotoksyczność, gruczoł sutkowy, hiperprolaktynemia, podwyższone stężenie prolaktyny, rakotwórczość, rozwój pourodzeniowy, rozwój zarodkowo-płodowy, tamsulosyny chlorowodorek, toksyczność reprodukcyjna, zmiana proliferacyjna
Leksykon substancji czynnych
Tamsulosyna – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

Przedkliniczne badania toksyczności tamsulosyny, przeprowadzone na myszy, szczurach i psach, wykazały, że działania niepożądane są związane głównie z farmakologicznym antagonizmem receptorów α1-adrenergicznych i pojawiają się przy dawkach znacznie przekraczających terapeutyczne. Obserwowane zmiany w zapisie EKG u psów po bardzo dużych dawkach nie mają istotnego znaczenia klinicznego. Badania genotoksyczności in vivo i in vitro nie wykazały właściwości mutagennych, a długoterminowe testy rakotwórczości ujawniły jedynie zwiększoną proliferację w gruczołach sutkowych samic myszy i szczurów, prawdopodobnie związaną z hiperprolaktynemią, co uznano za klinicznie nieistotne dla ludzi. W badaniach reprodukcyjnych na szczurach nie stwierdzono teratogenności, choć duże dawki tamsulosyny chlorowodorku w preparacie Duodart powodowały odwracalne zmniejszenie płodności samców, prawdopodobnie przez zmiany w składzie nasienia lub zaburzenia ejakulacji.
aberracja chromosomowa, antagonista receptora α1-adrenergicznego, badanie in vitro, badanie in vivo, dutasteryd, działanie farmakologiczne, działanie teratogenne, elektrokardiogram, genotoksyczność, gruczoł sutkowy, hiperprolaktynemia, mutacja genowa, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, receptor α1-adrenergiczny, solifenacyna bursztynian, tamsulosyny chlorowodorek, zaburzenie ejakulacji, zaburzenie płodności, zaburzenie rytmu serca, zmiana proliferacyjna
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – OMI-TAM 0,4 mg

Przedkliniczne badania toksykologiczne tamsulosyny chlorowodorku, przeprowadzone na myszach, szczurach i psach, wykazały, że profil bezpieczeństwa leku jest zgodny z jego mechanizmem działania jako antagonisty receptorów α1-adrenergicznych. Badania obejmowały toksyczność po podaniu pojedynczej i wielokrotnej dawki, a także ocenę genotoksyczności in vitro i in vivo, które nie wykazały istotnych właściwości mutagennych. W badaniach na psach zaobserwowano zmiany w zapisie EKG przy bardzo dużych dawkach, jednak nie miały one znaczenia klinicznego i występowały przy dawkach znacznie przekraczających terapeutyczne stosowane u ludzi.
antagonista receptorów alfa-1 adrenergicznych, badanie in vitro, badanie in vivo, badanie toksykologiczne, chlorowodorek tamsulosyny, dawka terapeutyczna, działanie farmakologiczne, genotoksyczność, hiperprolaktynemia, istotność kliniczna, mutagenność, profil bezpieczeństwa, rakotwórczość, toksyczność, układ sercowo-naczyniowy, uszkodzenie materiału genetycznego, zapis elektrokardiograficzny, zmiana proliferacyjna
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Tamoptim 0,4 mg

Przedkliniczne badania toksyczności tamsulosyny chlorowodorku, substancji czynnej preparatu Tamoptim, obejmowały ocenę po podaniu pojedynczej dawki oraz wielokrotnym dawkowaniu na modelach zwierzęcych (myszy, szczury, psy). Wyniki wskazują, że profil toksyczności odpowiada farmakologicznemu działaniu antagonistów receptorów alfa-adrenergicznych. U psów zaobserwowano zmiany w zapisie EKG przy bardzo wysokich dawkach, znacznie przekraczających dawki terapeutyczne stosowane u ludzi, jednak zmiany te nie mają znaczenia klinicznego. Kompleksowa ocena genotoksyczności, przeprowadzona in vitro i in vivo, nie wykazała istotnych właściwości mutagennych, aberracji chromosomowych ani uszkodzeń DNA, co potwierdza brak potencjału genotoksycznego tamsulosyny.
aberracja chromosomowa, antagonista receptora alfa-adrenergicznego, badanie in vitro, badanie in vivo, elektrokardiogram, genotoksyczność, gruczoł mleczny, hiperprolaktynemia, mutacja genowa, potencjał rakotwórczy, profil toksykologiczny, tamsulosyny chlorowodorek, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność tamsulosyny, układ sercowo-naczyniowy, uszkodzenie DNA, zmiana proliferacyjna
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Adatam 0,4 mg

Przedkliniczne badania bezpieczeństwa tamsulosyny chlorowodorku, substancji czynnej preparatu Adatam, obejmowały ocenę toksyczności po podaniu pojedynczej i wielokrotnej dawki, wpływu na reprodukcję, potencjału rakotwórczego oraz genotoksyczności. Toksyczność obserwowana u myszy, szczurów i psów była związana głównie z farmakodynamicznym działaniem antagonisty receptorów α1-adrenergicznych, a zmiany elektrokardiograficzne u psów pojawiły się jedynie po podaniu dawek znacznie przekraczających dawki terapeutyczne, co wskazuje na ich ograniczone znaczenie kliniczne. Testy genotoksyczności, przeprowadzone zarówno in vivo, jak i in vitro, nie wykazały istotnych właściwości genotoksycznych, co potwierdza niski potencjał kancerogenny leku.
antagonista receptorów α1-adrenergicznych, badanie in vitro, badanie in vivo, dawkowanie wielokrotne, działanie rakotwórcze, elektrofizjologia serca, elektrokardiogram, genotoksyczność, gruczoł mleczny, hiperprolaktynemia, potencjał rakotwórczy, tamsulosyny chlorowodorek, toksyczność pojedynczej dawki, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność tamsulosyny, zmiana proliferacyjna
Leksykon substancji czynnych
Bisakodyl – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

Bisakodyl, stosowany jako środek przeczyszczający, wykazuje niski profil toksyczności ostrej, z dawkami toksycznymi przekraczającymi 2 g/kg masy ciała u gryzoni oraz nawet 15 g/kg u psów. W badaniach wielokrotnych do 26 tygodni na szczurach, świnkach miniaturowych i małpach Rhesus, bisakodyl wywoływał dawkozależną biegunkę, jednak nie stwierdzono istotnych zmian histopatologicznych ani nefrotoksyczności. U szczurów obserwowano proliferacyjne zmiany w pęcherzu moczowym, które uznano za wtórne wobec mikrokamieni i zmian elektrolitowych, bez znaczenia biologicznego dla człowieka. Testy mutagenności i genotoksyczności, przeprowadzone na bakteriach, komórkach ssaków oraz modelach zwierzęcych, nie wykazały działania mutagennego bisakodylu, w przeciwieństwie do fenoloftaleiny. Badania karcynogenności na transgenicznym modelu myszy p53 przy dawkach do 8000 mg/kg/dobę nie potwierdziły potencjału rakotwórczego.
badanie genotoksyczne, badanie karcynogenności, badanie mutagenności, badanie toksykologiczne, biegunka, bisakodyl, dawka toksyczna, działanie farmakologiczne, działanie genotoksyczne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, karcynogenność, nefrotoksyczność, pęcherz moczowy, potencjał genotoksyczny, środek przeczyszczający, toksyczność embrionalna, toksyczność ostra, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność przewlekła, transformacja morfologiczna, upośledzenie płodności, wpływ na reprodukcję, zmiana histopatologiczna, zmiana proliferacyjna, zmniejszona aktywność ruchowa
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Tamsulosin Aurovitas 400 mcg

Przedkliniczne badania toksykologiczne tamsulosyny chlorowodorku, substancji czynnej leku Tamsulosin Aurovitas, wykazały, że profil toksyczności jest ściśle powiązany z jej działaniem jako antagonisty receptorów α-adrenergicznych. Badania obejmowały toksyczność ostrą i przewlekłą, wpływ na rozród, genotoksyczność oraz potencjał rakotwórczy. W badaniach na psach podawanie bardzo dużych dawek tamsulosyny wywołało zmiany w zapisie EKG, które jednak nie mają klinicznego znaczenia przy dawkach terapeutycznych stosowanych u ludzi. Testy genotoksyczności in vivo i in vitro nie wykazały właściwości genotoksycznych, co potwierdza bezpieczeństwo genetyczne substancji. Długoterminowe badania na myszy i szczurach ujawniły proliferację w gruczołach mlecznych samic, związane z hiperprolaktynemią, jednak efekt ten występował tylko przy dawkach znacznie przekraczających terapeutyczne i jest uznany za nieistotny klinicznie.
antagonista receptorów alfa-adrenergicznych, badanie farmakologiczne, badanie in vitro, badanie in vivo, chlorowodorek tamsulosyny, dawka terapeutyczna, genotoksyczność, hiperprolaktynemia, margines bezpieczeństwa, potencjał rakotwórczy, rozwój embrionalny, rozwój postnatalny, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, uszkodzenie materiału genetycznego, zaburzenie elektrokardiograficzne, zapis EKG, zmiana proliferacyjna
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Apo-Tamis 0,4 mg

Przedkliniczne badania bezpieczeństwa tamsulosyny chlorowodorku obejmowały ocenę toksyczności po podaniu pojedynczej i wielokrotnej dawki, wpływu na reprodukcję, potencjału genotoksycznego oraz działania rakotwórczego. Wyniki wskazują, że działania niepożądane pojawiały się głównie przy dawkach znacznie przekraczających terapeutyczne i były zgodne z mechanizmem działania leku jako antagonisty receptorów α1-adrenergicznych. W badaniach na psach odnotowano zmiany w zapisie EKG jedynie po bardzo dużych dawkach, bez istotnego znaczenia klinicznego. Testy genotoksyczności, zarówno in vitro, jak i in vivo, nie wykazały właściwości mutagennych ani uszkodzeń DNA, co potwierdza brak potencjału genotoksycznego tamsulosyny.
aberracja chromosomowa, antagonista receptorów α1-adrenergicznych, badania in vitro, badania in vivo, działanie rakotwórcze, hiperprolaktynemia, łagodny rozrost gruczołu krokowego, podwyższony poziom prolaktyny, potencjał genotoksyczny, selektywny antagonista receptorów α₁-adrenergicznych, tamsulosyny chlorowodorek, test mutagenności, toksyczność dawki, toksyczny wpływ na reprodukcję, uszkodzenie DNA, zaburzenia elektrokardiograficzne, zapis elektrokardiograficzny, zmiana proliferacyjna
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Marumax 0,5 mg + 0,4 mg

Marumax, zawierający dutasteryd (0,5 mg) oraz tamsulosyny chlorowodorek (0,4 mg), nie był oceniany jako produkt złożony w badaniach nieklinicznych, jednak obie substancje czynne zostały przebadane oddzielnie. Dutasteryd, jako inhibitor 5-α-reduktazy, wykazał w badaniach na modelach zwierzęcych toksyczne działanie na układ rozrodczy samców szczurów, objawiające się zmniejszeniem masy gruczołu krokowego i pęcherzyków nasiennych oraz obniżeniem płodności, co jest zgodne z jego mechanizmem działania. W badaniach reprodukcyjnych u samic szczurów i królików podawanie dutasterydu w okresie ciąży prowadziło do feminizacji płodów męskich, jednak u naczelnych nie zaobserwowano takich efektów mimo ekspozycji na stężenia przekraczające te u ludzi, co sugeruje niskie ryzyko szkodliwego wpływu dutasterydu obecnego w nasieniu na rozwój płodów męskich.
antagonista receptora α1-adrenergicznego, dutasteryd, feminizacja płodu, genotoksyczność, gruczoł krokowy, gruczoł płciowy dodatkowy, hiperprolaktynemia, inhibitor 5-α-reduktazy, Marumax, pęcherzyk nasienny, potencjał rakotwórczy, skład nasienia, tamsulosyna, tamsulosyny chlorowodorek, teratogenność, toksyczność, wskaźnik płodności, zaburzenie ejakulacji, zmiana proliferacyjna
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Duodart 0,5 mg + 0,4 mg

Produkt leczniczy Duodart, zawierający 0,5 mg dutasterydu i 0,4 mg tamsulosyny chlorowodorku, nie był badany bezpośrednio jako połączenie obu substancji, jednak oddzielne badania przedkliniczne potwierdziły bezpieczeństwo obu składników zgodnie z ich mechanizmami działania: dutasteryd jako inhibitor 5-alfa-reduktazy oraz tamsulosyna jako antagonista receptorów α1-adrenergicznych. Dutasteryd wykazał toksyczność reprodukcyjną u samców szczurów, objawiającą się zmniejszeniem masy gruczołu krokowego i pęcherzyków nasiennych oraz obniżeniem płodności, co jest zgodne z jego farmakologicznym działaniem. W okresie ciąży dutasteryd indukował feminizację płodów męskich u szczurów i królików, jednak u naczelnych nie zaobserwowano takich efektów, nawet przy stężeniach przekraczających te spodziewane u ludzi po ekspozycji na nasienie zawierające dutasteryd, co wskazuje na niskie ryzyko teratogenne u ludzi.
antagonista receptora α1-adrenergicznego, badanie teratogenności, dutasteryd, feminizacja płodów, genotoksyczność, gruczoł krokowy, hiperprolaktynemia, inhibitor 5-alfa-reduktazy, pęcherzyk nasienny, potencjał rakotwórczy, receptor α1-adrenergiczny, tamsulosyna, toksyczność ogólna, toksyczny wpływ na reprodukcję, wskaźnik płodności, zaburzenie ejakulacji, zmiana proliferacyjna
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Omnic 0,4 0,4 mg

Przedkliniczne badania bezpieczeństwa tamsulosyny chlorowodorku, substancji czynnej leku Omnic 0,4, obejmowały toksyczność po pojedynczej i wielokrotnej dawce na myszach, szczurach i psach. Wyniki wskazują, że profil toksyczności jest zgodny z charakterystyką antagonistów receptorów alfa1-adrenergicznych. W badaniach na psach przy bardzo wysokich dawkach zaobserwowano zmiany w zapisie EKG, jednak bez istotności klinicznej, co sugeruje brak ryzyka kardiologicznego przy dawkach terapeutycznych. Ponadto, testy genotoksyczności in vivo i in vitro nie wykazały istotnych właściwości genotoksycznych, co jest istotne dla bezpieczeństwa długoterminowego stosowania leku.
antagonista receptorów alfa-adrenergicznych, badanie in vitro, badanie in vivo, elektrokardiografia, genotoksyczność, hiperprolaktynemia, karcynogenność, podwyższony poziom prolaktyny, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa leku, receptor alfa1-adrenergiczny, tamsulosyny chlorowodorek, toksyczność leku, toksyczny wpływ na reprodukcję, zapis elektrokardiograficzny, zmiana proliferacyjna
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Prostamnic 0,4 mg

Badania przedkliniczne tamsulosyny, substancji czynnej Prostamnic, wykazały, że jej profil toksyczności jest zgodny z farmakologicznym działaniem antagonistów receptorów α1-adrenergicznych. Testy przeprowadzono na myszy, szczurach i psach, obejmując toksyczność po pojedynczej dawce oraz przy dawkowaniu wielokrotnym. U psów zaobserwowano zmiany w zapisie EKG jedynie przy dawkach znacznie przekraczających terapeutyczne, co nie ma istotnego znaczenia klinicznego. Ponadto, badania genotoksyczności in vivo i in vitro nie wykazały właściwości genotoksycznych tamsulosyny, co potwierdza brak ryzyka uszkodzenia materiału genetycznego.
antagonista receptora α1-adrenergicznego, badanie in vitro, badanie in vivo, badanie przedkliniczne, dawka terapeutyczna, gruczoł mleczny, hiperprolaktynemia, podwyższony poziom prolaktyny, potencjał genotoksyczny, potencjał rakotwórczy, Prostamnic, tamsulosyna, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność tamsulosyny, układ sercowo-naczyniowy, zapis elektrokardiograficzny, zmiana proliferacyjna
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Tamsulosin APC Instytut 0,4 mg

Przedkliniczne badania toksykologiczne tamsulosyny chlorowodorku, substancji czynnej leku Tamsulosin APC Instytut, wykazały przewidywalny i akceptowalny profil bezpieczeństwa. Badania obejmowały ocenę toksyczności po podaniu pojedynczej i wielokrotnej dawki, wpływ na reprodukcję, potencjał rakotwórczy oraz genotoksyczność. W modelach zwierzęcych (mysz, szczur, pies) zaobserwowano działania niepożądane jedynie przy bardzo dużych dawkach, znacznie przekraczających kliniczne, zgodne z mechanizmem działania jako selektywnego antagonisty receptorów alfa-adrenergicznych. W badaniach na psach odnotowano zmiany w zapisie EKG, jednak bez istotności klinicznej, co potwierdza bezpieczeństwo stosowania u pacjentów.
antagonista receptora alfa-adrenergicznego, badanie in vitro, badanie in vivo, badanie przedkliniczne, działanie niepożądane, elektrokardiografia, genotoksyczność, gruczoł sutkowy, hiperprolaktynemia, mechanizm działania, prolaktyna, rakotwórczość, tamsulosyny chlorowodorek, toksyczność, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, układ sercowo-naczyniowy, zmiana proliferacyjna
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Urostad 0,4 mg kapsułka o zmodyfikowanym uwalnianiu, twarda 0,4 mg

Przedkliniczne badania toksykologiczne tamsulosyny chlorowodorku, substancji czynnej preparatu Urostad 0,4 mg, obejmowały modele zwierzęce (myszy, szczury, psy) i wykazały, że profil toksyczności ostrej i przewlekłej jest zgodny z farmakologicznym działaniem antagonistów receptorów alfa-adrenergicznych. W badaniach na psach odnotowano zmiany w zapisie EKG przy bardzo wysokich dawkach, jednak nie mają one znaczenia klinicznego przy dawkach terapeutycznych stosowanych u ludzi. Potencjał genotoksyczny tamsulosyny został wykluczony na podstawie badań in vivo i in vitro, co wskazuje na brak ryzyka uszkodzeń materiału genetycznego.
badanie in vitro, badanie in vivo, badanie toksykologiczne, dawka terapeutyczna, działanie rakotwórcze, genotoksyczność, hiperprolaktynemia, łagodny rozrost gruczołu krokowego, receptor alfa-adrenergiczny, tamsulosyny chlorowodorek, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, zapis elektrokardiograficzny, zmiana proliferacyjna
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Tamsudil 0,4 mg

Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa tamsulosyny obejmują szeroki zakres badań toksyczności ostrej i przewlekłej, wpływu na reprodukcję, potencjału rakotwórczego oraz genotoksyczności, przeprowadzonych na myszach, szczurach i psach. Profil toksyczności leku jest zgodny z farmakologicznym działaniem antagonisty receptorów α1-adrenergicznych i ujawnia się głównie przy dawkach znacznie przekraczających terapeutyczne. W badaniach na psach odnotowano zmiany w zapisie EKG przy bardzo wysokich stężeniach, jednak nie mają one istotnego znaczenia klinicznego dla pacjentów stosujących tamsulosynę w zalecanych dawkach. Testy genotoksyczności in vitro i in vivo nie wykazały istotnych właściwości mutagennych ani uszkodzeń materiału genetycznego.
antagonista receptorów α1-adrenergicznych, badanie in vitro, badanie in vivo, efekt toksyczny, elektrokardiogram, genotoksyczność, hiperprolaktynemia, łagodny rozrost gruczołu krokowego, mutacja genetyczna, podwyższony poziom prolaktyny, potencjał rakotwórczy, rozrost gruczołu krokowego, tamsulosyna, toksyczność reprodukcyjna, uszkodzenie chromosomu, właściwość genotoksyczna, zaburzenie równowagi hormonalnej, zmiana proliferacyjna