śmierć zarodka
Śmierć zarodka (obumarcie zarodka) to zjawisko medyczne odnoszące się do zatrzymania rozwoju zarodka we wczesnej fazie ciąży, zazwyczaj przed 10. tygodniem. Jest to jedna z najczęstszych przyczyn poronień samoistnych, występująca w około 10-20% rozpoznanych klinicznie ciąż.
Do głównych przyczyn śmierci zarodka zaliczamy anomalie chromosomalne (odpowiadające za 50-60% przypadków), zaburzenia immunologiczne, czynniki anatomiczne (np. wady macicy), infekcje, zaburzenia hormonalne, niewydolność lutealną oraz czynniki środowiskowe i toksyczne. W wielu przypadkach etiologia pozostaje niewyjaśniona pomimo szczegółowej diagnostyki.
Rozpoznanie śmierci zarodka opiera się przede wszystkim na badaniu ultrasonograficznym, które może wykazać brak czynności serca zarodka, nieprawidłowy rozwój w stosunku do wieku ciążowego lub obecność pustego pęcherzyka ciążowego (ciąża bezkosmówkowa). Diagnostykę uzupełniają badania stężenia β-hCG w surowicy krwi, które w przypadku obumarcia zarodka nie wykazują prawidłowego przyrostu.
Postępowanie medyczne obejmuje najczęściej zabieg łyżeczkowania jamy macicy, aspirację próżniową lub farmakologiczne opróżnienie jamy macicy. W przypadku nawracających poronień zaleca się diagnostykę w kierunku przyczyn niepowodzeń ciążowych, obejmującą badania genetyczne, immunologiczne, hormonalne oraz ocenę anatomii narządu rodnego.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Xenna Extra Comfort 150 – 220 mg
Badania przedkliniczne dotyczące preparatu Xenna Extra Comfort, zawierającego 1,4-3,5% antranoidów (w tym 0,9-2,3% reiny, 0,05-0,15% aloe-emodyny oraz 0,001-0,006% emodyny), wykazały niską toksyczność ostrą przy podaniu doustnym u szczurów i myszy. W 90-dniowym badaniu toksyczności na szczurach stosujących dawki 100-1500 mg/kg m.c. odnotowano odwracalną hiperplazję nabłonka jelita grubego i żołądka oraz zmiany w nerkach przy dawkach ≥300 mg/kg, bez wpływu na funkcję nerek. Nie stwierdzono specyficznej toksyczności przy podaniu sennozydów do 500 mg/kg u psów i 100 mg/kg u szczurów. Badania genotoksyczności wykazały mutagenność in vitro wyciągu i aloe-emodyny, natomiast sennozydy A i B oraz reina nie wykazały działania mutagennego; testy in vivo z wyciągiem ze strąków senesu były negatywne pod kątem mutagenności.
aloe-emodyna, antrachinony, działanie karcinogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, emodyna, genotoksyczność, hiperplazja nabłonka jelita, kanaliki nerkowe, naciek bazofilów, przerost nabłonka, rak jelita grubego, reina, sennozydy, śmierć zarodka, splot nerwowy okrężnicy, strąki senesu, toksyczność, toksyczność ostra, zaparcie, zmiany w nerkach - Leksykon substancji czynnych
Linezolid – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa linezolidu wykazały istotne ryzyko wpływu na funkcje rozrodcze, zwłaszcza u samców szczurów, u których stężenia leku w osoczu odpowiadały poziomom możliwym do osiągnięcia u ludzi. Zaobserwowano zmniejszenie płodności, nieprawidłowości w obrazie spermy i przerost nabłonka najądrza, z mechanizmem działania niezależnym od poziomu testosteronu. U ciężarnych myszy i szczurów stwierdzono toksyczne efekty na rozwój płodu, takie jak zmniejszenie masy ciała, opóźnienie kostnienia mostka oraz obniżona przeżywalność potomstwa, przy stężeniach do 4-krotnie wyższych niż u ludzi. U królików toksyczność płodowa pojawiła się przy niskim poziomie narażenia (0,06 AUC przewidywanego u ludzi). Linezolid i jego metabolity przenikają do mleka szczurów w stężeniach przekraczających poziomy osocza matki, co ma znaczenie dla bezpieczeństwa stosowania u kobiet karmiących piersią.
antybiotyk, badania toksyczności, dojrzewanie płciowe, działania hematologiczne niepożądane, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, genotoksyczność, linezolid, neurotoksyczność, nieprawidłowości mostka, nieprawidłowości spermy, płodność, przenikanie do mleka, przerost nabłonka, śmierć zarodka, spermatogeneza, stężenie osoczowe leku, toksyczność płodowa, utrata przedimplantacyjna zarodka, zaburzenie kostnienia mostka, zahamowanie szpiku kostnego, zwyrodnienie aksonów, zwyrodnienie nerwu wzrokowego - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Travocort (10 mg + 1 mg)/g
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa kremu Travocort, zawierającego 10 mg izokonazolu azotanu i 1 mg diflukortolonu walerianianu na 1 g, wykazały, że diflukortolon działa zgodnie z profilem typowego glikokortykosteroidu, a izokonazol nie wykazuje działania ogólnoustrojowego po miejscowym podaniu. Stosowanie produktu zgodnie z zaleceniami może powodować jedynie działania niepożądane charakterystyczne dla glikokortykosteroidów, nawet przy aplikacji na dużą powierzchnię skóry lub pod opatrunkiem okluzyjnym. Nie stwierdzono interakcji między składnikami aktywnymi, a badania tolerancji miejscowej potwierdziły brak innych działań niepożądanych poza typowymi dla glikokortykosteroidów. Kontakt z oczami może wywołać podrażnienie spojówek, co potwierdzono w badaniach na królikach.
badanie in vitro, badanie in vivo, diflukortolonu walerianian, działanie mutagenne, działanie niepożądane, działanie ogólnoustrojowe, glikokortykosteroid, izokonazol, izokonazolu azotan, mutacja chromosomalna, mutacja genomowa, mutacja genowa, opatrunek okluzyjny, podrażnienie spojówki, potencjał nowotworowy, śmierć zarodka, substancja czynna, wada rozwojowa, zmiana proliferacyjna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Skinatan 1 mg/ml
Metyloprednizolonu aceponian, substancja czynna preparatu Skinatan (roztwór na skórę o stężeniu 1 mg/mL), wykazuje profil bezpieczeństwa typowy dla glikokortykosteroidów. Badania przedkliniczne potwierdziły brak działań niepożądanych innych niż charakterystyczne dla tej grupy leków, nawet przy stosowaniu na rozległe powierzchnie skóry lub pod opatrunkiem okluzyjnym. W badaniach embriotoksyczności zaobserwowano działanie teratogenne i śmiertelność zarodków, co wymaga ostrożności w okresie ciąży. Potencjał genotoksyczny został wykluczony na podstawie testów in vitro i in vivo, a analiza danych nie wskazuje na ryzyko karcinogenności przy miejscowym stosowaniu zgodnie z zaleceniami, gdyż nie dochodzi do immunosupresyjnego poziomu ekspozycji.
badania przedkliniczne, badanie in vitro, badanie in vivo, błona śluzowa, działanie niepożądane, działanie teratogenne, glikokortykosteroid, immunosupresja, metyloprednizolonu aceponian, mutacja chromosomalna, mutacja genowa, opatrunek okluzyjny, reakcja nadwrażliwości, roztwór na skórę, śmierć zarodka, świnka morska, tolerancja miejscowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Skinatan 1 mg/g
Przedkliniczne badania metyloprednizolonu aceponianu, substancji czynnej emulsji Skinatan (1 mg/g), wykazały profil bezpieczeństwa zgodny z charakterystyką glikokortykosteroidów. Ocena tolerancji ogólnoustrojowej po wielokrotnym podaniu miejscowym i podskórnym nie ujawniła działań niepożądanych wykraczających poza typowe dla tej grupy leków, nawet przy aplikacji na rozległe powierzchnie skóry lub pod opatrunkiem okluzyjnym. Badania genotoksyczności in vitro i in vivo nie potwierdziły działania mutagennego, a analiza farmakologiczna i toksykologiczna nie wskazała na ryzyko rakotwórczości. Tolerancja miejscowa na skórę i błony śluzowe była dobra, bez występowania nietypowych działań niepożądanych, a testy na świnkach morskich wykluczyły potencjał uczulający.
badanie in vitro, badanie in vivo, badanie rakotwórczości, błona śluzowa, działanie niepożądane, działanie teratogenne, ekspozycja immunosupresyjna, glikokortykosteroid, kortykosteroid, metyloprednizolon aceponin, mutacja chromosomalna, mutacja genowa, opatrunek okluzyjny, potencjał embriotoksyczny, potencjał genotoksyczny, potencjał rakotwórczy, potencjał uczulający, śmierć zarodka, tolerancja miejscowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Volulyte 6% –
Przedkliniczne badania toksyczności przewlekłej hydroksyetyloskrobi (HES) zawartej w produkcie Volulyte 6% wykazały, że dożylna infuzja w dawce 9 g/kg masy ciała/dobę przez 3 miesiące u szczurów i psów nie powodowała wyraźnych objawów zatrucia. Zaobserwowano jedynie zwiększone obciążenie nerek i wątroby oraz zmiany związane z metabolizmem HES w układzie siateczkowo-śródbłonkowym. Najniższa dawka toksyczna przekraczała 9 g/kg mc./dobę, co stanowi co najmniej 5-krotną wartość maksymalnej dawki terapeutycznej stosowanej u ludzi, wskazując na szeroki margines bezpieczeństwa klinicznego. W badaniach reprodukcyjnych HES nie wykazała działania teratogennego u szczurów i królików, jednak przy dawkach toksycznych (5 g/kg mc./dobę, czyli 2,8x maksymalna dawka terapeutyczna u ludzi) zaobserwowano letalny wpływ na zarodki królików oraz zmniejszenie masy ciała i opóźnienia rozwojowe potomstwa szczurów.
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Tolzurin 4 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne tolterodyny, substancji czynnej leku Tolzurin, wykazały brak klinicznie istotnych działań niepożądanych poza znanym profilem farmakologicznym. W badaniach reprodukcyjnych na myszach nie stwierdzono negatywnego wpływu na płodność ani funkcje rozrodcze, jednak przy stężeniach w osoczu 20-krotnie (Cmax) i 7-krotnie (AUC) wyższych niż terapeutyczne obserwowano śmierć zarodków i wady wrodzone. U królików, przy stężeniach 20-krotnie (Cmax) i 3-krotnie (AUC) przekraczających dawki terapeutyczne, nie wykazano wad rozwojowych. Dane te wskazują na niski potencjał teratogenny tolterodyny w warunkach klinicznych.
AUC, badania reprodukcyjne, badanie elektrofizjologiczne, badanie toksykologiczne, Cmax, farmakologia bezpieczeństwa, funkcja rozrodcza, gen HERG, genotoksyczność, kanał potasowy, odstęp QT, płodność, potencjał czynnościowy, profil bezpieczeństwa, przewodnictwo elektryczne serca, rakotwórczość, repolaryzacja, repolaryzacja mięśnia sercowego, rozrodczość, rozwój płodowy, śmierć zarodka, stężenie terapeutyczne, stężenie w osoczu, toksyczność, toksyczność rozwojowa, toksyczność zarodkowa, tolterodyna, układ sercowo-naczyniowy, wada wrodzona, włókna Purkiniego, zaburzenie przewodnictwa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Linezolid Polpharma 600 mg
Dane przedkliniczne dotyczące linezolidu wskazują na negatywny wpływ na płodność i funkcje rozrodcze samców szczurów przy stężeniach w osoczu zbliżonych do tych u ludzi, obejmujący nieprawidłowości w obrazie spermy, zmiany morfologiczne jąder, przerost nabłonka najądrza oraz zwiększenie liczby komórek w najądrzu. Efekty te były przemijające u dojrzałych samców, natomiast u młodych szczurów utrzymywały się po niemal całym okresie dojrzewania płciowego. Podanie testosteronu nie normalizowało zmian w płodności. U psów po 1-miesięcznej terapii nie stwierdzono przerostu nabłonka najądrzy, choć odnotowano zmiany masy gruczołu krokowego, jąder i najądrzy. Badania teratogenności na myszach i szczurach nie wykazały działania teratogennego przy stężeniach do 4-krotnie wyższych niż u ludzi, jednak zaobserwowano toksyczność u ciężarnych samic, zwiększoną śmiertelność zarodków, zmniejszenie masy ciała płodów oraz nasilenie genetycznych defektów mostka. U królików zmniejszenie masy płodowej występowało przy toksyczności u samic, nawet przy niskim poziomie narażenia (0,06 wartości AUC przewidywanej u ludzi). Linezolid i metabolity przenikają do mleka szczurów w stężeniach przewyższających osocze samic.
badanie toksykologiczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, genotoksyczność, kostnienie mostka, linezolid, neurotoksyczność, nieprawidłowości spermy, płodność, przenikanie do mleka, przerost nabłonka najądrza, śmierć zarodka, spermatogeneza, szpik kostny, toksyczność reprodukcyjna, utrata zarodka przedimplantacyjna, zahamowanie szpiku kostnego, zwyrodnienie nerwu wzrokowego - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Doxorubicin-Ebewe 2 mg/ml
Doksorubicyna chlorowodorek, substancja czynna preparatu Doxorubicin-Ebewe, wykazuje istotną toksyczność w badaniach przedklinicznych. Wartości dawki śmiertelnej (LD) po dożylnym podaniu wynoszą 12,6 mg/kg u szczurów, 9,4 mg/kg u myszy oraz 6 mg/kg u królików, które są najbardziej wrażliwe. Pojedyncze dawki 2,5-5 mg/kg u szczurów powodowały znaczące zmniejszenie masy ciała i skrócenie czasu przeżycia, bez różnic między młodymi a starszymi zwierzętami. Doksorubicyna wykazuje działanie mutagenne, uszkadzając chromosomy limfocytów ludzkich in vitro, oraz rakotwórcze w modelach zwierzęcych. Ponadto, substancja ma potencjał teratogenny i embriotoksyczny, powodując wady rozwojowe i śmierć zarodków w zależności od dawki i gatunku, np. u szczurów dawki 2 mg/kg skutkowały wadami rozwojowymi, a u królików dawka 0,6 mg/kg wywoływała poronienia.
dawka śmiertelna, doksorubicyna chlorowodorek, działanie kardiotoksyczne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, kardiomiopatia, potencjał kardiotoksyczny, potencjał mutagenny, śmierć zarodka, toksyczność kardiologiczna, toksyczność ostra, toksyczność reprodukcyjna, uszkodzenie chromosomów, wada rozwojowa jelit, właściwości cytotoksyczne, wpływ na DNA - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Cinie 50 50 mg
Badania przedkliniczne sumatryptanu, substancji czynnej produktu Cinie 50, wykazały brak toksyczności ostrej i przewlekłej w dawkach terapeutycznych, co potwierdza bezpieczeństwo stosowania leku w zalecanych dawkach klinicznych. W badaniach na modelach zwierzęcych zaobserwowano wpływ na rozrodczość: u szczurów zmniejszenie liczby pomyślnie zakończonych inseminacji przy dawkach przekraczających maksymalną ekspozycję u ludzi, a u królików przypadki śmierci zarodków bez wyraźnych zniekształceń anatomicznych. Znaczenie kliniczne tych obserwacji dla ludzi pozostaje nie do końca określone.
badanie in vitro, działanie genotoksyczne, działanie karcynogenne, model zwierzęcy in vivo, mutagenność, płodność, potencjał genotoksyczny i karcynogenny, potencjał nowotworowy, rozwój zarodkowy, śmierć zarodka, sumatryptan, toksyczność ostra i przewlekła, wpływ na rozrodczość, zniekształcenie anatomiczne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Linezolid Polpharma 2 mg/ml
Przedkliniczne badania toksyczności linezolidu wykazały istotny wpływ na płodność samców szczurów przy stężeniach w osoczu zbliżonych do ludzkich, obejmujący zmniejszenie płodności, nieprawidłowości spermy i jąder oraz przerost nabłonka najądrza. Efekty te były przemijające u dojrzałych zwierząt, natomiast u młodych szczurów utrzymywały się po długotrwałym podawaniu. U psów obserwowano zmiany masy gruczołu krokowego, jąder i najądrzy, bez przerostu nabłonka. Badania teratogenności na myszach i szczurach nie wykazały działania teratogennego przy stężeniach do 4-krotności ludzkich, jednak odnotowano toksyczne efekty u ciężarnych samic, takie jak zwiększona śmiertelność zarodków, zmniejszenie masy ciała płodów oraz nasilenie genetycznych nieprawidłowości kostnych. U szczurów przy niższych stężeniach zaobserwowano lekkie toksyczne działania na matki i płody, w tym zmniejszenie przyrostu masy ciała i opóźnienie dojrzewania potomstwa.
działanie onkogenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, działanie toksyczne, genotoksyczność, gruczoł krokowy, kostnienie mostka, linezolid, mielosupresja, nabłonek najądrzy, nerw wzrokowy, nieprawidłowości mostka, nieprawidłowości spermy, profil bezpieczeństwa leku, przenikanie do mleka, przerost nabłonka, śmierć zarodka, spermatogeneza, toksyczność matczyna, toksyczność płodowa, toksyczność reprodukcyjna, utrata przedimplantacyjna zarodka, wpływ na płodność, zahamowanie szpiku kostnego, zmiany neurotoksyczne, zwyrodnienie aksonów - Leksykon substancji czynnych
Diflukortolon – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Diflukortolonu walerianian, składnik aktywny preparatu Travocort, wykazuje profil bezpieczeństwa typowy dla glikokortykosteroidów, zarówno w monoterapii, jak i w połączeniu z azotanem izokonazolu. Badania przedkliniczne, obejmujące wielokrotne podanie miejscowe i podskórne, nie wykazały działań niepożądanych wykraczających poza znane efekty glikokortykosteroidów, nawet przy aplikacji na rozległe powierzchnie skóry lub pod opatrunkiem okluzyjnym. Nie stwierdzono interakcji między diflukortolonu walerianianem a azotanem izokonazolu, a sam azotan izokonazolu nie wykazał działania ogólnoustrojowego. W kontekście reprodukcji, wysokie dawki diflukortolonu walerianianu indukowały śmierć zarodków i wady rozwojowe, co wymaga ostrożności przy stosowaniu u kobiet w ciąży, podczas gdy azotan izokonazolu nie wpływał negatywnie na cykl reprodukcyjny ani nie powodował teratogenności.
azotan izokonazolu, badanie in vitro, badanie in vivo, ciąża, diflukortolon, diflukortolonu walerianian, działanie niepożądane, działanie ogólnoustrojowe, glikokortykosteroid, mutacja chromosomalna, mutacja genomowa, mutacja genowa, mutagen, nowotwór, opatrunek okluzyjny, proces reprodukcyjny, śmierć zarodka, tolerancja miejscowa, Travocort, wada rozwojowa, zapalenie spojówek - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Linezolid Kabi 2 mg/ml
Linezolid Kabi (2 mg/ml, roztwór do infuzji) poddano szerokim badaniom przedklinicznym, które wykazały wpływ leku na układ rozrodczy zwierząt. U samców szczurów stwierdzono zmniejszenie płodności i zaburzenia spermatogenezy przy stężeniach porównywalnych do ludzkich, z przemijającym efektem u dorosłych, ale trwałym u młodych osobników. U psów obserwowano zmiany masy gruczołu krokowego, jąder i najądrzy, choć bez przerostu nabłonka najądrzy. Badania teratogenności nie wykazały działania teratogennego przy stężeniach 4-krotnie wyższych lub porównywalnych do ludzkich, jednak u ciężarnych myszy odnotowano toksyczność objawiającą się zwiększoną śmiertelnością zarodków, zmniejszeniem masy ciała płodów oraz nasileniem wad budowy mostka. U szczurów zaobserwowano podobne, choć łagodniejsze efekty toksyczne, w tym zmniejszenie masy ciała płodów i opóźnienie dojrzewania. W badaniach na królikach zmniejszenie masy płodowej występowało jedynie przy toksycznym działaniu u matek, przy niskim poziomie narażenia (0,06 wartości AUC przewidywanej u ludzi). Linezolid i jego metabolity przenikają do mleka szczurów, osiągając wyższe stężenia niż w osoczu matki.
badanie przedkliniczne, działanie teratogenne, działanie toksyczne, genotoksyczność, gruczoł krokowy, linezolid, nabłonek najądrzy, nerw kulszowy, nerw wzrokowy, onkogenność, płodność, potencjał teratogenny, przenikanie do mleka, przerost nabłonka, rakotwórczość, roztwór do infuzji, śmierć zarodka, sperma, spermatogeneza, szpik kostny, toksyczność reprodukcyjna, utrata przedimplantacyjna zarodków, zwyrodnienie aksonów - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Bendamustine Accord 25 mg/ml
Bendamustyna chlorowodorek, substancja czynna Bendamustine Accord (25 mg/ml, koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji), wykazuje działanie embrio-/fetoletalne, teratogenne oraz genotoksyczne, co czyni ją przeciwwskazaną u kobiet w ciąży, chyba że leczenie jest bezwzględnie konieczne. W przypadku konieczności stosowania bendamustyny w ciąży lub zajścia w ciążę podczas terapii, pacjentka powinna być szczegółowo poinformowana o ryzyku dla płodu, a także objęta wzmożoną opieką lekarską i ewentualnie skierowana na konsultację genetyczną. Kobiety w wieku rozrodczym muszą stosować skuteczną antykoncepcję przez cały okres leczenia oraz przez co najmniej 6 miesięcy po ostatniej dawce, natomiast mężczyźni powinni stosować antykoncepcję przez cały czas terapii i przez co najmniej 3 miesiące po zakończeniu leczenia. Bendamustyna może negatywnie wpływać na płodność obu płci, dlatego mężczyźni powinni rozważyć kriokonserwację nasienia przed rozpoczęciem terapii.
Bendamustine Accord, bendamustyna chlorowodorek, bezpłodność nieodwracalna, działanie embriofetalne, działanie genotoksyczne, działanie teratogenne, koncentrat do sporządzania roztworu, konsultacja genetyczna, kriokonserwacja nasienia, okres rozrodczy, przeciwwskazanie w laktacji, przenikanie do mleka kobiecego, śmierć zarodka, uszkodzenie materiału genetycznego, wada rozwojowa - Leksykon substancji czynnych
Doksorubicyna – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Doksorubicyna wykazuje szeroki profil toksyczności potwierdzony w badaniach przedklinicznych na różnych gatunkach zwierząt. Wartości LD50 po pojedynczym dożylnym podaniu wynoszą 12,6 mg/kg u szczurów, 9,4 mg/kg u myszy oraz 6 mg/kg u królików, wskazując na zróżnicowaną wrażliwość gatunkową. Nie stwierdzono zwiększonej toksyczności u starszych szczurów w porównaniu z młodymi po dawkach 2,5 i 5 mg/kg. Doksorubicyna wykazuje silne działanie genotoksyczne i mutagenne, uszkadzając DNA i chromosomy limfocytów ludzkich in vitro. Ponadto, u szczurów zaobserwowano wzrost częstości guzów gruczołu sutkowego, potwierdzając potencjał rakotwórczy. Substancja wywiera toksyczny wpływ na układ rozrodczy – u samców powoduje zanik jąder, zwyrodnienie kanalików nasiennych i hipospermię, a u samic psa opóźnia lub zatrzymuje dojrzewanie pęcherzyków jajnikowych.
badanie in vitro, badanie in vivo, chemioterapia, ciężka kardiomiopatia, doksorubicyna, działanie teratogenne, guz gruczołu sutkowego, hipospermia, kardiomiopatia, limfocyt ludzki, mutagenność, pęcherzyk jajnikowy, poronienie, potencjał rakotwórczy, profil toksyczności, śmierć zarodka, toksyczność, toksyczność ostra, uszkodzenie chromosomów, uszkodzenie nerek, wada rozwojowa jelit, wada rozwojowa płodu, wartość LD, właściwość cytotoksyczna, właściwość genotoksyczna, właściwość kancerogenna, zaburzenie płodności, zanik jąder, zarośnięcie przełyku