zaburzenie cewkowo-sterczowe

Zaburzenie cewkowo-sterczowe (ang. tubulostromal disorder) odnosi się do patologii obejmującej zarówno cewkę moczową, jak i gruczoł krokowy (prostatę). Stan ten często manifestuje się zaburzeniami mikcji, dysfunkcją pęcherza moczowego oraz objawami ze strony dolnych dróg moczowych (LUTS – Lower Urinary Tract Symptoms).

Etiologia zaburzeń cewkowo-sterczowych jest wieloczynnikowa i może obejmować przerost gruczołu krokowego (BPH), stany zapalne, zmiany zwyrodnieniowe lub nieprawidłowości anatomiczne. Diagnoza opiera się na badaniu fizykalnym, badaniach obrazowych (USG, MRI), cystoskopii oraz badaniach czynnościowych układu moczowego, w tym badaniu urodynamicznym.

Leczenie zaburzeń cewkowo-sterczowych jest uzależnione od przyczyny i może obejmować farmakoterapię (alfa-blokery, inhibitory 5-alfa-reduktazy, leki przeciwzapalne), zabiegi małoinwazyjne (TURP, laserowa waporyzacja prostaty) lub klasyczne interwencje chirurgiczne. W przypadkach o podłożu czynnościowym istotna jest fizjoterapia dna miednicy oraz modyfikacja stylu życia.

Powiązane wpisy

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl