magnez mleczan dwuwodny
Magnez mleczan dwuwodny to związek chemiczny należący do grupy mleczanów, będący solą magnezu i kwasu mlekowego. W medycynie stosowany jest jako suplement diety oraz lek w przypadku niedoborów magnezu w organizmie. Ten związek charakteryzuje się dobrą biodostępnością, co oznacza, że jest stosunkowo łatwo wchłaniany w przewodzie pokarmowym, a jego przyswajalność wynosi około 30-40%.
Magnez mleczan dwuwodny jest szeroko stosowany w leczeniu hipomagnezemii (niedoboru magnezu), która może objawiać się m.in. skurczami mięśni, drżeniem, zaburzeniami rytmu serca, osłabieniem, zmęczeniem oraz zwiększoną drażliwością nerwowo-mięśniową. Ponadto, suplementacja magnezem w tej formie może być korzystna w profilaktyce i wspomaganiu leczenia chorób układu sercowo-naczyniowego, migreny, osteoporozy oraz w stanach zwiększonego zapotrzebowania na magnez, np. w czasie intensywnego wysiłku fizycznego czy stresu.
W porównaniu do innych form suplementacji magnezem, mleczan dwuwodny wykazuje mniejsze działanie przeczyszczające, co jest istotną zaletą przy długotrwałym stosowaniu. Zalecana dawka dobowa magnezu wynosi około 300-400 mg dla osób dorosłych, jednak dokładne dawkowanie powinno być ustalane indywidualnie w zależności od stanu klinicznego pacjenta i potencjalnych interakcji z innymi przyjmowanymi lekami.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Magnezu mleczan – Wskazania do stosowania
Mleczan magnezu dwuwodny, jako substancja czynna preparatu Pediaven NN1, pełni kluczową rolę w żywieniu pozajelitowym noworodków, zwłaszcza wcześniaków i noworodków wymagających intensywnej opieki medycznej. Preparat dostarcza magnez w dawkach 0,12 g w 250 ml roztworu (0,53 mmol Mg) oraz 0,48 g w 1000 ml roztworu (2,1 mmol Mg), co jest istotne dla prawidłowego przewodnictwa nerwowo-mięśniowego, stabilizacji błon komórkowych oraz regulacji gospodarki wapniowo-fosforanowej. Pediaven NN1, o osmolarności około 715 mOsm/l i pH 4,8-5,5, jest roztworem do infuzji, który po zmieszaniu zawartości dwukomorowego worka tworzy klarowny, bezbarwny do lekko żółtego roztwór, wolny od cząstek stałych, dedykowany do stosowania w pierwszych 24-48 godzinach życia noworodków, gdy żywienie doustne lub dojelitowe jest niemożliwe lub niewystarczające.
azot całkowity, błona komórkowa, ciśnienie tętnicze, elektrolity, gospodarka wapniowo-fosforanowa, intensywna opieka medyczna, jon magnezu, magnez mleczan dwuwodny, osmolarność, Pediaven NN1, pierwiastek śladowy, podaż składników odżywczych, przewodnictwo nerwowo-mięśniowe, roztwór do infuzji, wcześniak, żywienie dojelitowe, żywienie pozajelitowe, żywienie pozajelitowe noworodków - Leksykon substancji czynnych
Magnezu mleczan – Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
Magnez mleczan dwuwodny, będący składnikiem preparatu Pediaven NN1, występuje w stężeniu 0,12 g na 250 ml roztworu do infuzji (0,48 g na 1000 ml), co odpowiada 0,53 mmol magnezu na 250 ml (2,1 mmol na 1000 ml). Produkt ten stosowany jest wyłącznie w warunkach szpitalnych jako element żywienia pozajelitowego, co wyklucza możliwość prowadzenia pojazdów lub obsługi maszyn podczas terapii. Zgodnie z Charakterystyką Produktu Leczniczego (ChPL), wpływ magnezu mleczanu na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn określono jako „Nie dotyczy”, co jest uzasadnione zarówno formą podania (dożylna infuzja), jak i kontekstem klinicznym pacjentów hospitalizowanych. Stężenie magnezu ma na celu wyrównanie fizjologicznego zapotrzebowania, bez wywoływania efektów farmakologicznych mogących upośledzać funkcje neurologiczne.
charakterystyka produktu leczniczego, działanie sedatywne, efekt farmakologiczny, hipermagnezemia, infuzja, jon magnezu, kumulacja magnezu, magnez mleczan, magnez mleczan dwuwodny, nadpobudliwość nerwowo-mięśniowa, ośrodkowy układ nerwowy, Pediaven NN1, roztwór do infuzji, stężenie magnezu, terapia żywieniowa, zaburzenie czynności nerek, żywienie pozajelitowe - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Magne B6 48 mg Mg 2+ + 5 mg
Preparat Magne B6 zawiera 48 mg jonów magnezu (1,97 mmol) w postaci magnezu mleczanu dwuwodnego oraz 5 mg pirydoksyny chlorowodorku w jednej tabletce powlekanej. Jest wskazany do stosowania w przypadku potwierdzonego niedoboru magnezu, który manifestuje się objawami takimi jak zaburzenia nastroju (nerwowość, drażliwość), stany lękowe, zaburzenia funkcji poznawczych (zmęczenie, ospałość), łagodne zaburzenia snu, a także objawy ze strony układu pokarmowego (kurcze przewodu pokarmowego), sercowo-naczyniowego (kołatanie serca) oraz nerwowo-mięśniowego (kurcze mięśni, mrowienie, drganie powiek). Włączenie suplementacji magnezu z witaminą B6 może przyczynić się do złagodzenia tych symptomów, pod warunkiem prawidłowego rozpoznania niedoboru.
- Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Magvit B6 48 mg Mg 2+ + 5 mg
Preparat Magvit B6, zawierający 48 mg jonów magnezu w postaci magnezu mleczanu dwuwodnego oraz 5 mg pirydoksyny chlorowodorku (witamina B6) w formie tabletek dojelitowych, nie wykazuje negatywnego wpływu na sprawność psychofizyczną pacjentów. Zgodnie z charakterystyką produktu leczniczego, stosowanie tego leku nie powoduje zaburzeń koncentracji, wydłużenia czasu reakcji ani innych efektów mogących stanowić przeciwwskazanie do prowadzenia pojazdów mechanicznych czy obsługi urządzeń mechanicznych. Lek jest zatem bezpieczny w kontekście wykonywania czynności wymagających pełnej sprawności psychomotorycznej.
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Magvit B6 48 mg Mg 2+ + 5 mg
Produkt leczniczy Magvit B6 zawiera 48 mg jonów magnezu w postaci magnezu mleczanu dwuwodnego oraz 5 mg pirydoksyny chlorowodorku (witamina B6). Przegląd danych przedklinicznych, obejmujący badania toksykologiczne ostre, podostre i przewlekłe, nie wykazał istotnych zagrożeń toksycznych, genotoksycznych, rakotwórczych ani wpływu na rozrodczość przy stosowaniu preparatu w zalecanych dawkach terapeutycznych. Brak jest również danych wskazujących na konieczność modyfikacji dawkowania ze względu na bezpieczeństwo stosowania.
badanie przedkliniczne, badanie toksykologiczne, dawka terapeutyczna, działanie niepożądane, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, jon magnezu, magnez mleczan dwuwodny, Magvit B6, pirydoksyny chlorowodorek, potencjał genotoksyczny, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa, substancja czynna, toksyczność ostra, toksyczność podostra, toksyczność przewlekła, witamina B6, wpływ na rozrodczość - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Magvit B6 48 mg Mg 2+ + 5 mg
Preparat Magvit B6 zawiera 48 mg jonów magnezu w formie magnezu mleczanu dwuwodnego oraz 5 mg pirydoksyny chlorowodorku. Magnez, stanowiący 4. pod względem ilości kation w organizmie, jest kluczowy dla funkcji nerwowo-mięśniowych, regulacji jonowej i struktury kostnej, z prawidłowym stężeniem w surowicy 0,8-1,05 mmol/l (1,9-2,5 mg%). Jego biodostępność zależy od diety, wchłaniania jelitowego i reabsorpcji nerkowej, a witamina B6 (pirydoksyna) pełni rolę koenzymu w metabolizmie aminokwasów i biosyntezie neuroprzekaźników. Niedobory magnezu i witaminy B6 mogą prowadzić do zaburzeń neurologicznych, mięśniowych oraz zwiększonego ryzyka chorób sercowo-naczyniowych i niedokrwistości mikrocytarnej.
awitaminoza B6, biodostępność magnezu, choroba wieńcowa, DOPA, dystrybucja magnezu, działanie synergistyczne, fosforylaza glikogenowa, homeostaza magnezu, kation magnezu, kwas 4-pirydynokarboksylowy, kwas γ-aminomasłowy, magnez mleczan dwuwodny, magnez w surowicy, magnezemia, nadciśnienie tętnicze, neuroprzekaźniki OUN, niedokrwistość mikrocytarna, parathormon, pirydoksyna, pirydoksyny chlorowodorek, pobudliwość nerwowo-mięśniowa, przepływ jonów, serotonina, syntetaza kwasu δ-aminolewulinowego, synteza hemoglobiny, wapnienie tkanek miękkich, zaburzenia rytmu serca, zapalenie wielonerwowe, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Magvit B6 48 mg Mg 2+ + 5 mg
Produkt leczniczy Magvit B6 zawiera 48 mg jonów magnezu w postaci magnezu mleczanu dwuwodnego oraz 5 mg pirydoksyny chlorowodorku (witamina B6) w formie tabletek dojelitowych. Stosowanie leku jest przeciwwskazane u pacjentów z nadwrażliwością na składniki preparatu, ciężką niewydolnością nerek, hipermagnezemią, hiperwitaminozą B6, blokiem przedsionkowo-komorowym, znacznym niedociśnieniem tętniczym, miastenią oraz u chorych na parkinsonizm leczonych L-dopą bez inhibitora dekarboksylazy. Ponadto, przeciwwskazaniem są zaburzenia wchłaniania z przewodu pokarmowego oraz biegunka, które mogą obniżać biodostępność substancji czynnych i nasilać działania niepożądane. Magnez może nasilać zaburzenia przewodnictwa sercowego i powodować dalsze obniżenie ciśnienia tętniczego, a pirydoksyna przyspiesza metabolizm lewodopy, zmniejszając jej skuteczność terapeutyczną.
biegunka, biodostępność magnezu, blok przedsionkowo-komorowy, choroba Parkinsona, działanie osmotyczne, działanie wazodylatacyjne, hipermagnezemia, hiperwitaminoza B6, inhibitor dekarboksylazy lewodopy, L-DOPA, magnez mleczan dwuwodny, miastenia, nadwrażliwość, neuropatia obwodowa, niedociśnienie tętnicze, nietolerancja cukrów, niewydolność nerek, nużliwość mięśni, osłabienie mięśniowe, parkinsonizm, pirydoksyny chlorowodorek, przekaźnictwo nerwowo-mięśniowe, reakcja alergiczna, reakcja nadwrażliwości, spadek ciśnienia tętniczego, tabletka dojelitowa, układ przewodzący serca, witamina B6, zaburzenie przewodnictwa nerwowo-mięśniowego, zaburzenie przewodnictwa przedsionkowo-komorowego, zaburzenie rytmu serca, zaburzenie wchłaniania - Leksykon substancji czynnych
Magnezu mleczan – Wpływ na płodność, ciążę i laktację
Produkt leczniczy Pediaven NN1, zawierający magnez mleczan dwuwodny w ilości 0,12 g/125 ml oraz 0,48 g/1000 ml roztworu po zmieszaniu (co odpowiada 0,53 mmol/250 ml i 2,1 mmol/1000 ml magnezu), jest stosowany w żywieniu pozajelitowym. Preparat ten jest roztworem o osmolarności około 715 mOsm/l i pH 4,8-5,5, zawierającym również aminokwasy, glukozę oraz inne elektrolity i pierwiastki śladowe. W charakterystyce produktu (ChPL) w punkcie 4.6 dotyczącym wpływu na płodność, ciążę i laktację widnieje adnotacja „Nie dotyczy”, co oznacza brak wskazań do stosowania Pediaven NN1 w tych stanach fizjologicznych oraz brak danych dotyczących bezpieczeństwa jego stosowania u kobiet ciężarnych i karmiących piersią.
- Leksykon substancji czynnych
Magnezu mleczan – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Magnezu mleczan dwuwodny jest stosowany jako źródło jonów magnezu w preparacie do żywienia pozajelitowego Pediaven NN1, w dawce 0,12 g na 250 ml roztworu (0,48 g na 1000 ml), co odpowiada 0,53 mmol magnezu na 250 ml (2,1 mmol na 1000 ml). Preparat ten zawiera również aminokwasy, glukozę oraz inne elektrolity i pierwiastki śladowe, a jego osmolarność wynosi około 715 mOsm/l, przy pH 4,8–5,5. Brak specyficznych badań toksyczności magnezu mleczanu dwuwodnego w tym preparacie, jednak dane literaturowe wskazują, że stosowanie aminokwasów i roztworów glukozy w różnych stężeniach nie niesie ze sobą istotnego ryzyka toksycznego dla pacjenta.
badanie toksyczności, badanie toksykologiczne, dawka fizjologiczna, działanie toksyczne, elektrolity i pierwiastki śladowe, jon magnezu, magnez mleczan dwuwodny, mieszanina aminokwasów, osmolarność roztworu, preparat żywieniowy, profil bezpieczeństwa, roztwór glukozy, terapia zastępcza, żywienie pozajelitowe - Leksykon substancji czynnych
Magnezu mleczan – Interakcje
Magnez mleczan, stosowany m.in. w preparatach do żywienia pozajelitowego takich jak Pediaven NN1 (zawierający 0,12 g magnezu mleczanu dwuwodnego i 1,05 g glukonianu wapnia w 250 ml roztworu), wykazuje liczne interakcje farmakologiczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Szczególnie ważne jest unikanie jednoczesnego podawania ceftriaksonu z roztworami zawierającymi magnez mleczan i wapń przez tę samą linię infuzyjną ze względu na ryzyko wytrącenia nierozpuszczalnych soli kompleksowych. W przypadku konieczności sekwencyjnego podawania, zaleca się dokładne przepłukanie linii infuzyjnej roztworem fizjologicznym. Magnez mleczan może również wpływać na metabolizm węglowodanów, co wymaga ścisłej kontroli glikemii przy jednoczesnym stosowaniu leków hiperglikemizujących lub preparatów zawierających glukozę. Ponadto, obecność jonów magnezu i wapnia w roztworach wymaga ostrożności przy łączeniu z innymi lekami, aby uniknąć wytrącania się nierozpuszczalnych soli, co podkreśla konieczność sprawdzania zgodności mieszanin farmaceutycznych przed podaniem.
aminoglikozydy, bilans magnezowy, biodostępność magnezu, blokery kanału wapniowego, cefalosporyny, ceftriakson, diuretyki pętlowe i tiazydowe, działanie hipotensyjne, glikokortykosteroidy, glikozydy nasercowe, glukonian wapnia, hiperglikemia, hipomagnezemia, homeostaza glukozy, inhibitory pompy protonowej, interakcje z antybiotykami, interakcje z wapniem, jony magnezu, leki przeciwdrgawkowe, magnez mleczan dwuwodny, nefrotoksyczność, niedobór magnezu, nierozpuszczalne sole, pierwiastki śladowe, poziom glikemii, żywienie pozajelitowe