selenometionina

Selenometionina to organiczny związek chemiczny, aminokwas zawierający selen zamiast siarki, który naturalnie występuje w niektórych produktach spożywczych. Jest główną formą selenu w diecie człowieka, obecną przede wszystkim w produktach roślinnych, w szczególności w zbożach, orzechach brazylijskich i roślinach strączkowych.

Pod względem strukturalnym selenometionina jest analogiem metioniny, w którym atom siarki został zastąpiony atomem selenu. W organizmie ludzkim selenometionina może być niespecyficznie wbudowywana w białka w miejsce metioniny, co stanowi formę magazynowania selenu. Jest też metabolizowana do selenocysteiny, która stanowi centrum aktywne selenoenzymów.

Selenometionina jest wykorzystywana jako suplement diety będący źródłem selenu. Wykazuje lepszą biodostępność niż nieorganiczne formy selenu, takie jak selenian sodu. Selen odgrywa istotną rolę w funkcjonowaniu układu odpornościowego, tarczycy oraz w ochronie komórek przed stresem oksydacyjnym. Zalecane dzienne spożycie selenu dla dorosłych wynosi około 55-70 μg.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Pediaven NN1 –

Pediaven NN1 to roztwór do infuzji dożylnej zawierający aminokwasy (15 g/1000 ml), glukozę (100 g/1000 ml) oraz pierwiastki śladowe, takie jak cynk (2030 µg/1000 ml), miedź (230 µg/1000 ml), fluor (80 µg/1000 ml), selen (19 µg/1000 ml), mangan (6 µg/1000 ml), jod (10 µg/1000 ml) i chrom (2 µg/1000 ml). Składniki te są metabolizowane i wydalane w sposób zbliżony do podania dojelitowego, z transportem pierwiastków śladowych realizowanym przez specyficzne białka transportujące (albuminy, transferynę, ceruloplazminę, selenometioninę) oraz niebiałkowe przenośniki. Magazynowanie odbywa się poprzez specyficzne białka (hormony tarczycy, selenoproteiny) oraz niespecyficzne struktury (metalotioneiny, fluoroapatyty). Eliminacja pierwiastków zachodzi głównie drogą żółciową (Cu, Mn, Zn) lub nerkową (I, F, Se, Cr), co jest istotne dla monitorowania terapii i unikania toksyczności.
albumina, aminokwas, azot całkowity, białka transportujące, ceruloplazmina, droga nerkowa, droga żółciowa, dysfagia, energia całkowita, energia pozabiałkowa, farmakokinetyka, fluoroapatyt, glukoza, hormon tarczycy, infuzja dożylna, magazynowanie w tkankach, metabolizm i wydalanie, metalotioneina, osmolarność, Pediaven NN1, pierwiastki śladowe, podanie dojelitowe, podanie dożylne, selenometionina, selenoproteina, składnik odżywczy, transferyna, transport we krwi, wydalanie pierwiastków śladowych
Leksykon substancji czynnych
Chrom – Właściwości farmakokinetyczne

Chrom, jako pierwiastek śladowy stosowany w żywieniu pozajelitowym, wykazuje farmakokinetykę charakteryzującą się transportem głównie przez transferynę, dystrybucją zależną od zapotrzebowania metabolicznego tkanek oraz eliminacją przede wszystkim przez nerki (wydalanie z moczem), z dodatkową, mniejszą eliminacją przez jelita (kał). Po podaniu dożylnym chrom podlega podobnym procesom metabolicznym jak po podaniu doustnym, co wskazuje na brak istotnych różnic w metabolizmie i wydalaniu między tymi drogami podania. W kontekście żywienia pozajelitowego, szczególnie istotne jest monitorowanie funkcji nerek, gdyż niewydolność nerek może prowadzić do kumulacji chromu i potencjalnej toksyczności. Biodostępność chromu po podaniu dożylnym może być wyższa ze względu na pominięcie bariery jelitowej, jednak zapotrzebowanie metaboliczne tkanek reguluje jego selektywną dystrybucję.
albumina, ceruloplazmina, droga nerkowa, farmakokinetyka chromu, ferrytyna, fluoroapatyt, homeostaza, hormony tarczycy, krążenie jelitowo-wątrobowe, metalotioneina, niewydolność nerek, pierwiastek śladowy, podanie dożylne, selenometionina, toksyczność, transferyna, transport w krwiobiegu, wydalanie z moczem, wydalanie z żółcią, żywienie pozajelitowe
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Pediaven G20 –

Pediaven G20 to roztwór do infuzji stosowany w żywieniu pozajelitowym, zawierający aminokwasy, glukozę, elektrolity oraz pierwiastki śladowe. Farmakokinetyka składników odżywczych podawanych dożylnie jest zbliżona do podania dojelitowego, co umożliwia efektywne wykorzystanie tych substancji niezależnie od drogi podania. Kluczowe procesy obejmują transport pierwiastków śladowych w krwiobiegu za pośrednictwem specyficznych białek transportujących, takich jak albuminy (Mn, Cu, Zn, Se), transferyna (Fe, Cr), ceruloplazmina (Cu), witamina B12 (Co) oraz selenometionina (Se), a także niebiałkowych przenośników dla fluoru (F), jodu (I) i molibdenu (Mo).
albumina, aminokwas, białko magazynujące, białko transportujące, biotransformacja, ceruloplazmina, elektrolit, farmakokinetyka, farmakokinetyka pierwiastków śladowych, ferrytyna, fluoroapatyt, gospodarka elektrolitowa, hormon tarczycy, metalotioneina, pierwiastek śladowy, roztwór do infuzji, selenometionina, selenoproteina, transferyna, układ wątrobowo-żółciowy, właściwość farmakokinetyczna, wydalanie nerkowe, żywienie pozajelitowe
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Nutryelt Pediatric –

Produkt leczniczy NUTRYELT PEDIATRIC to koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji, zawierający pierwiastki śladowe: cynk (1,53 μmol/ml, 100 μg/ml), miedź (0,315 μmol/ml, 20 μg/ml), mangan (0,0091 μmol/ml, 0,5 μg/ml), jod (0,0079 μmol/ml, 1 μg/ml) oraz selen (0,0253 μmol/ml, 2 μg/ml). Farmakokinetyka tych składników odzwierciedla naturalne procesy metaboliczne, z transportem pierwiastków głównie za pośrednictwem białek osocza, takich jak albuminy (mangan, miedź, cynk, selen), ceruloplazmina (miedź), selenometionina (selen) oraz nośniki niebiałkowe (jod). Magazynowanie odbywa się w tkankach docelowych przy udziale hormonów tarczycy (jod), białek selenowych oraz metalometionin (miedź, cynk, mangan). Eliminacja pierwiastków przebiega drogą żółciową (kationy: miedź, mangan, cynk) lub nerkową (aniony: jod, utlenione związki selenu).
albumina, białko osocza, białko selenowe, bilans elektrolitowy, ceruloplazmina, droga dożylna, enzym antyoksydacyjny, hormon tarczycy, koncentrat do infuzji, parametr fizykochemiczny, pierwiastek anionowy, pierwiastek kationowy, pierwiastek śladowy, pierwiastki śladowe, proces farmakokinetyczny, selenometionina, trijodotyronina, tyroksyna, wydzielanie żółci
Leksykon substancji czynnych
Chromu chlorek – Właściwości farmakokinetyczne

Chrom chlorek sześciowodny, obecny w preparacie Pediaven NN1 w dawce 2,6 µg na 250 ml roztworu (co odpowiada 0,01 mg/1000 ml po rozcieńczeniu), pełni istotną rolę jako pierwiastek śladowy w metabolizmie węglowodanów i lipidów u pacjentów żywionych pozajelitowo. Jego farmakokinetyka charakteryzuje się specyficznym transportem we krwi za pośrednictwem transferyny, co odróżnia go od innych pierwiastków śladowych, takich jak mangan, miedź, cynk czy selen, które wiążą się z albuminami, ceruloplazminą lub selenometioniną. Chrom nie posiada opisanych specyficznych białek magazynujących, a jego metabolizm obejmuje utlenianie, co wpływa na sposób wydalania.
ceruloplazmina, chlorek chromu sześciowodny, chrom chlorek, farmakokinetyka chromu, fluoroapatyt, hormon tarczycy, metabolizm węglowodanów i lipidów, metalotioneina, pierwiastek anionowy, pierwiastek śladowy kationowy, podanie dożylne, selenometionina, selenoproteina, transferyna, żywienie pozajelitowe
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Pediaven G15 –

Preparat Pediaven G15 jest roztworem do infuzji stosowanym w żywieniu pozajelitowym pacjentów pediatrycznych, zawierającym 150 g glukozy, 15 g aminokwasów oraz 2,14 g azotu całkowitego na 1000 ml roztworu, co dostarcza 660 kcal energii całkowitej (w tym 600 kcal energii pozabiałkowej). Roztwór charakteryzuje się osmolarnością około 1091 mOsm/l i pH w zakresie 4,8-5,5. Preparat zawiera także kompleks elektrolitów (Na 30 mmol, K 25 mmol, Ca 6 mmol, Mg 4 mmol, Cl 39 mmol, P 8 mmol) oraz pierwiastków śladowych, takich jak chrom (20 µg), kobalt (150 µg), miedź (255 µg), żelazo (500 µg), fluor (500 µg), jod (50 µg), mangan (100 µg), molibden (50 µg), selen (35 µg) i cynk (2000 µg). Metabolizm i eliminacja składników odżywczych podawanych dożylnie nie różnią się istotnie od podania dojelitowego, co jest kluczowe dla efektywnego żywienia pozajelitowego.
albumina, białko nośnikowe, białko osocza, ceruloplazmina, ciśnienie onkotyczne, długotrwałe żywienie pozajelitowe, ferrytyna, fluoroapatyt, hormon tarczycy, metalotioneina, osmolarność roztworu, pierwiastek śladowy, podanie dożylne, roztwór aminokwasów, roztwór do infuzji, roztwór glukozy, selenometionina, selenoproteina, transferyna, trijodotyronina, tyroksyna, witamina B12, żywienie pozajelitowe
Leksykon substancji czynnych
Magnezu mleczan – Właściwości farmakokinetyczne

Magnez mleczan dwuwodny, obecny w produkcie leczniczym Pediaven NN1, jest stosowany w żywieniu pozajelitowym i dostarcza 0,53 mmol magnezu w 250 ml roztworu oraz 2,1 mmol w 1000 ml. Po podaniu dożylnym magnez jest transportowany w osoczu w formie zjonizowanej, związanej z białkami oraz jako kompleksy z anionami, bez dedykowanego białka transportującego. Dystrybucja magnezu obejmuje głównie kości (około 60% całkowitej puli), tkanki miękkie i płyny zewnątrzkomórkowe. Wydalanie magnezu odbywa się głównie drogą żółciową oraz nerkową, co wymaga szczególnej uwagi u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, zwłaszcza u noworodków i niemowląt, u których klirens nerkowy magnezu jest zmniejszony. pH roztworu Pediaven NN1 wynoszące 4,8-5,5 sprzyja utrzymaniu magnezu w formie zjonizowanej, co jest kluczowe dla jego biodostępności i działania fizjologicznego.
albumina, ceruloplazmina, działanie fizjologiczne, elektrolit, fluoroapatyt, forma zjonizowana, hormon tarczycy, interakcja farmakokinetyczna, klirens nerkowy, kompleks z anionami, kumulacja magnezu, magnez mleczan dwuwodny, metabolizm, metalotioneina, Pediaven NN1, pH roztworu, pierwiastek śladowy, selenometionina, selenoproteina, transferyna, wiązanie z białkami, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie równowagi elektrolitowej, żywienie pozajelitowe
Leksykon substancji czynnych
Selenu dwutlenek – Właściwości farmakokinetyczne

Selen w postaci dwutlenku selenu, stosowany w produktach do żywienia pozajelitowego takich jak Pediaven NN1, wykazuje specyficzne właściwości farmakokinetyczne. Po dożylnym podaniu, selen jest transportowany głównie przez selenometioninę oraz częściowo przez albuminy, co ma znaczenie kliniczne w stanach hipoalbuminemii. W organizmie selen jest magazynowany w formie selenoprotein, które regulują jego dostępność i uczestniczą w procesach metabolicznych, w tym w funkcji enzymów antyoksydacyjnych, takich jak peroksydaza glutationowa. Pediaven NN1 zawiera 6,7 µg dwutlenku selenu (4,8 µg selenu pierwiastkowego) na 250 ml roztworu, co odpowiada 0,03 mg dwutlenku selenu (19 µg selenu pierwiastkowego) na 1000 ml, co pozwala na precyzyjne dawkowanie w żywieniu pozajelitowym.
albumina, dwutlenek selenu, hipoalbuminemia, homeostaza ustrojowa, Pediaven NN1, peroksydaza glutationowa, pierwiastek śladowy, roztwór do infuzji, selenometionina, selenoproteina, stres oksydacyjny, wydalanie nerkowe, żywienie pozajelitowe
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Peditrace Novum produkt złożony

Produkt leczniczy Peditrace Novum to koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji, zawierający pięć kluczowych pierwiastków śladowych: cynk (500 µg/mL, 7,64 µmol), miedź (40,0 µg/mL, 0,630 µmol), mangan (1,00 µg/mL, 0,0182 µmol), selen (7,00 µg/mL, 0,0887 µmol) oraz jod (1,96 µg/mL, 0,0155 µmol). Po podaniu dożylnym pierwiastki te podlegają farmakokinetyce zbliżonej do naturalnego metabolizmu pokarmowego, z różnym stopniem wychwytu przez tkanki zależnym od ich zapotrzebowania metabolicznego. We krwi pierwiastki wiążą się z białkami nośnikowymi: albuminami (mangan, miedź, cynk, selen), ceruloplazminą (miedź) oraz selenometioniną (selen). Magazynowanie odbywa się poprzez wiązanie z białkami specyficznymi i nieswoistymi, np. jod w hormonach tarczycy, selen w selenoproteinach, a miedź, cynk i mangan w metalotioneinach.
albumina, ceruloplazmina, droga wątrobowo-żółciowa, hormon tarczycy, koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji, metabolizm komórkowy, metalotioneina, nośnik białkowy, osmolalność, pierwiastek śladowy, podanie dożylne, proces farmakokinetyczny, selenometionina, selenoproteina, suplementacja, trijodotyronina, tyroksyna, żywienie pozajelitowe
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Pediaven NN2 –

Preparat Pediaven NN2 charakteryzuje się farmakokinetyką składników odżywczych podawanych dożylnie, która jest zbliżona do metabolizmu i eliminacji po podaniu dojelitowym. Zawiera pierwiastki śladowe takie jak cynk (575 µg/250 ml), miedź (65 µg/250 ml), selen (5,25 µg/250 ml), mangan (1,5 µg/250 ml), chrom (0,75 µg/250 ml), fluor (22,5 µg/250 ml) i jod (2,5 µg/250 ml), które są transportowane w osoczu przez specyficzne białka (albuminy, transferynę, ceruloplazminę, selenometioninę) oraz niebiałkowe przenośniki. Magazynowanie pierwiastków odbywa się w tkankach docelowych z udziałem białek specyficznych (hormony tarczycy, selenoproteiny) i niespecyficznych (metalotioneiny, fluoroapatyty). Eliminacja pierwiastków przebiega różnymi drogami: kationy (Cu, Mn, Zn) są wydalane głównie z żółcią, aniony (I, F) oraz minerały utlenione (Se, Cr) przez nerki z moczem. Pediaven NN2 dostarcza także 25 g glukozy i 4,25 g aminokwasów na 250 ml roztworu, co odpowiada 118 kcal energii całkowitej, w tym 100 kcal energii pozabiałkowej, a aminokwasy i glukoza podlegają metabolizmowi podobnemu do podania dojelitowego.
albumina, aminokwas, aminokwas egzogenny, aminokwas endogenny, białko transportujące, biodostępność, ceruloplazmina, fluoroapatyt, gradient stężenia, homeostaza ustrojowa, hormon tarczycy, insulina, metabolizm i wydalanie, metalotioneina, minerał utleniony, osmolarność, pierwiastek śladowy, pierwiastek śladowy anionowy, pierwiastek śladowy kationowy, podanie dojelitowe, podanie dożylne, regulacja hormonalna, selenometionina, selenoproteina, transferyna, układ krwionośny, układ żółciowy, witamina D, właściwość farmakokinetyczna, żółć
Leksykon substancji czynnych
Selen – Właściwości farmakokinetyczne

Selen, podawany dożylnie w formie sodu seleninu bezwodnego, wykazuje farmakokinetykę zbliżoną do selenu pochodzącego z diety doustnej. Transport selenu we krwi odbywa się głównie za pośrednictwem albumin oraz selenometioniny, a jego wychwyt przez tkanki zależy od metabolizmu i zapotrzebowania organizmu. Magazynowanie selenu zachodzi w selenoproteinach i białkach selenowych, które pełnią kluczowe funkcje enzymatyczne, zwłaszcza antyoksydacyjne. Eliminacja selenu odbywa się przede wszystkim przez nerki (wydalanie z moczem), co jest szczególnie istotne u pacjentów żywionych dożylnie, oraz w mniejszym stopniu przez kał. Drogi wydalania przez płuca i skórę są marginalne. Warto podkreślić, że proporcje wydalania nerkowego i jelitowego zależą od całkowitej zawartości selenu w organizmie.
albumina, białko osocza, białko selenowe, ceruloplazmina, enzym antyoksydacyjny, ferrytyna, fluoroapatyt, funkcja nerek, hormon tarczycy, krążenie jelitowo-wątrobowe, metalotioneina, pierwiastek śladowy, proces metaboliczny, selenometionina, selenoproteina, sodu selenin bezwodny, suplementacja dożylna, transferyna, żywienie dożylne, żywienie pozajelitowe
Leksykon substancji czynnych
Kobalt – Właściwości farmakokinetyczne

Kobalt, obecny w preparacie Pediaven G20 w ilości 150 µg na 1000 ml roztworu (w postaci chlorku kobaltu sześciowodnego 0,61 mg/1000 ml), pełni kluczową rolę jako centralny składnik witaminy B12, która jednocześnie stanowi główne białko transportujące i magazynujące ten pierwiastek. Metabolizm i wydalanie kobaltu podawanego dożylnie nie różnią się istotnie od podania dojelitowego, a jego eliminacja odbywa się głównie przez nerki z moczem. Roztwór Pediaven G20 charakteryzuje się osmolarnością około 1400 mOsm/l oraz pH 4,8–5,5, co zapewnia stabilność jonów kobaltu i wpływa na jego farmakokinetykę, zwłaszcza w fazie dystrybucji wewnątrznaczyniowej.
albuminy, biodostępność, ceruloplazmina, chlorek kobaltu, ferrytyna, hormony tarczycy, kobalamina, metalotioneina, osmolarność, Pediaven, pierwiastki śladowe, przestrzeń wewnątrznaczyniowa, roztwór do infuzji, selenometionina, selenoproteiny, transferyna, witamina B12, żywienie pozajelitowe
Leksykon substancji czynnych
Aminokwasy – Właściwości farmakokinetyczne

Preparat Pediaven G15 zawiera 15 g aminokwasów oraz 150 g glukozy w 1000 ml roztworu o osmolarności około 1091 mOsm/l i pH 4,8-5,5, co wpływa na jego farmakokinetykę i stabilność. Aminokwasy podawane dożylnie wykazują metabolizm i eliminację porównywalną do podania drogą przewodu pokarmowego. W preparacie obecne są również pierwiastki śladowe (np. chrom 20 µg, kobalt 150 µg, miedź 255 µg, żelazo 500 µg, fluor 500 µg, jod 50 µg, mangan 100 µg, molibden 50 µg, selen 35 µg, cynk 2000 µg), które są transportowane w osoczu za pomocą specyficznych białek nośnikowych, takich jak albuminy, transferyna, ceruloplazmina, witamina B12 oraz selenometionina, a także przez niebiałkowe przenośniki dla fluoru, jodu i molibdenu.
albumina, azot całkowity, białko magazynujące, białko nośnikowe, ceruloplazmina, dystrybucja składników, elektrolit, energia pozabiałkowa, ferrytyna, fluoroapatyt, hormon tarczycy, metabolizm aminokwasów, metalotioneina, minerał utleniony, osmolarność, pierwiastek śladowy, pierwiastek śladowy anionowy, pierwiastek śladowy kationowy, podanie dożylne, roztwór aminokwasowy, selenometionina, selenoproteina, transferyna, witamina B12
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Nutryelt –

Produkt leczniczy Nutryelt dostarcza kompleks pierwiastków śladowych niezbędnych do prawidłowego funkcjonowania organizmu, z farmakokinetyką obejmującą transport w krwiobiegu, magazynowanie w tkankach oraz eliminację. Transport pierwiastków odbywa się za pośrednictwem specyficznych białek nośnikowych, takich jak albumina (Zn, Cu, Mn, Se), transferyna (Fe, Cr), ceruloplazmina (Cu) oraz selenometionina (Se), a także nośników niebiałkowych dla F, I i Mo. Magazynowanie zachodzi w białkach specyficznych (ferrytyna dla Fe, hormony tarczycy dla I, białka selenowe dla Se) oraz niespecyficznych (metalotioneiny dla Cu, Zn, Mn, Mo i fluoroapatyt dla F). Eliminacja pierwiastków śladowych odbywa się głównie przez wydzielanie z żółcią (Fe, Cu, Mn, Zn) oraz wydalanie z moczem (I, F, Mo, Se, Cr), z mniejszym udziałem płuc i skóry.
albumina, białko nośnikowe, białko selenowe, biodostępność, ceruloplazmina, eliminacja z organizmu, ferrytyna, fluoroapatyt, hormon tarczycy, magazynowanie w tkankach, metalotioneina, osmolarność, pierwiastek śladowy, równowaga elektrolitowa, selenometionina, transferyna, transport w krwiobiegu, wydalanie z moczem, wydzielanie z żółcią