napadowa tachykardia
Napadowa tachykardia to stan medyczny charakteryzujący się nagłym, epizodycznym przyspieszeniem rytmu serca powyżej 100 uderzeń na minutę. Epizody te mogą trwać od kilku sekund do kilku godzin i zwykle rozpoczynają się oraz kończą nagle.
W zależności od miejsca powstawania zaburzenia, napadową tachykardię dzieli się na nadkomorową (SVT) i komorową (VT). Napadowa tachykardia nadkomorowa (PSVT) powstaje w przedsionkach lub węźle przedsionkowo-komorowym i stanowi najczęstszą formę tej arytmii. Napadowa tachykardia komorowa, rozpoczynająca się w komorach serca, jest stanem potencjalnie groźniejszym dla życia.
Objawy napadowej tachykardii obejmują kołatanie serca, zawroty głowy, duszność, ból w klatce piersiowej, osłabienie, a w ciężkich przypadkach utratę przytomności. Diagnoza opiera się na zapisie EKG podczas epizodu, badaniach holterowskich oraz elektrofizjologicznych.
Leczenie obejmuje doraźne przerwanie napadu (manewry wagalne, adenozyna, werapamil, β-blokery), a w przypadkach nawracających – farmakoterapię profilaktyczną lub zabieg ablacji przezskórnej. U pacjentów z napadową tachykardią komorową może być konieczne zastosowanie kardiowertera-defibrylatora (ICD).
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Działania niepożądane – Remurel 40 mg/ml
Profil bezpieczeństwa glatirameru octanu (Remurel) opiera się na danych z pięciu badań klinicznych kontrolowanych placebo, obejmujących dawki 20 mg/ml podawane raz dziennie oraz 40 mg/ml podawane trzy razy w tygodniu u pacjentów z rzutowo-remisyjną postacią stwardnienia rozsianego (RRMS). Najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi były reakcje w miejscu wstrzyknięcia (ISRs), występujące u 70% pacjentów przy dawce 20 mg/ml i 36% przy dawce 40 mg/ml, obejmujące rumień, ból, stwardnienie tkanki podskórnej, świąd i obrzęk. Natychmiastowe reakcje po wstrzyknięciu (IPIRs), takie jak uderzenia gorąca, ból w klatce piersiowej, duszność, kołatanie serca i tachykardia, występowały u 31% pacjentów przy dawce 20 mg/ml i 8% przy dawce 40 mg/ml. Rzadkie przypadki reakcji anafilaktoidalnych odnotowano u pacjentów stosujących dawkę 20 mg/ml (≥1/10 000 do <1/1 000), natomiast dawka 40 mg/ml wiązała się z 0,3% częstością reakcji anafilaktycznych. Dodatkowo, dla dawki 40 mg/ml opisano specyficzne działania niepożądane, takie jak rumień skóry i ból kończyn (2,1%). Pojedyncze przypadki toksycznego zapalenia wątroby i niewydolności wątroby, w tym wymagające przeszczepu, zgłaszano u pacjentów stosujących dawkę 40 mg/ml (0,1%).
bradykardia zatokowa, dysgrafia, dysleksja, dystonia, glatirameru octan, hiperlipidemia, kamica nerkowa, kamica żółciowa, kandydoza pochwy, kołatanie serca, krwiomocz, leukocytoza, leukopenia, małopłytkowość, mioklonia, napadowa tachykardia, natychmiastowa reakcja po wstrzyknięciu, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, oczopląs, odmiedniczkowe zapalenie nerek, polekowe uszkodzenie wątroby, priapizm, reakcja anafilaktoidalna, reakcja w miejscu wstrzyknięcia, ropień okołozębowy, rozszerzenie naczyń krwionośnych, rumień, rumień guzowaty, rzutowo-remisyjna postać stwardnienia rozsianego, skurcz krtani, stwardnienie tkanki podskórnej, tachykardia, toksyczne zapalenie wątroby, zanik nerwu wzrokowego, zanik tkanki tłuszczowej, zapalenie jelita cienkiego i okrężnicy, zapalenie kaletek maziowych, zapalenie kości i stawów, zapalenie okrężnicy, zapalenie tkanki podskórnej, zespół cieśni nadgarstka