dolna granica oznaczalności
Dolna granica oznaczalności (DGO, ang. Lower Limit of Quantification, LLOQ) to najmniejsze stężenie analitu w próbce, które może być ilościowo oznaczone z akceptowalną dokładnością i precyzją. Jest to kluczowy parametr walidacyjny w metodach analitycznych stosowanych w diagnostyce laboratoryjnej, farmakologii klinicznej oraz badaniach toksykologicznych.
W praktyce klinicznej dolna granica oznaczalności determinuje zdolność danej metody do wykrywania niskich stężeń substancji w materiale biologicznym, co ma szczególne znaczenie w monitorowaniu leków o wąskim indeksie terapeutycznym, wykrywaniu markerów nowotworowych we wczesnych stadiach choroby czy ocenie stężeń hormonów. DGO jest zwykle określana eksperymentalnie podczas walidacji metody analitycznej i charakteryzuje się współczynnikiem zmienności nieprzekraczającym zazwyczaj 20%.
Należy odróżnić dolną granicę oznaczalności od granicy wykrywalności (LOD), która wskazuje jedynie na zdolność metody do stwierdzenia obecności analitu bez możliwości jego dokładnego pomiaru ilościowego. Znajomość DGO danego testu diagnostycznego jest niezbędna dla właściwej interpretacji wyników, szczególnie w przypadkach stężeń granicznych lub bardzo niskich wartości parametrów biochemicznych.
Powiązane wpisy
-
Leksykon substancji czynnych
Kalcypotriol, stosowany miejscowo w dermatologii, charakteryzuje się minimalnym wchłanianiem ogólnoustrojowym przez nieuszkodzoną skórę, wynoszącym poniżej 1% dawki (2,5 g na 625 cm² przez 12 godzin). Wchłanianie może wzrosnąć do około 24% przy aplikacji na skórę zmienioną chorobowo lub pod opatrunkiem okluzyjnym. Po absorpcji kalcypotriol wiąże się z białkami osocza w około 64%, a jego okres półtrwania po podaniu dożylnym wynosi 5-6 godzin. Substancja jest szybko metabolizowana, z głównym metabolitem MC1080 wykrywanym u 11,1% pacjentów po 4 tygodniach terapii. Eliminacja odbywa się głównie z kałem, a ze względu na odkładanie się w skórze, czas wydalania po podaniu miejscowym jest liczony w dniach, co wydłuża obecność leku w miejscu aplikacji.
absorpcja substancji czynnej, aplikacja miejscowa, badanie farmakokinetyczne, białko osocza, dolna granica oznaczalności, dystrybucja tkankowa, kalcypotriol, łuszczyca, maść lecznicza, MC1080, metabolit kalcypotriolu, metabolizm i eliminacja, okres półtrwania, opatrunek okluzyjny, owłosiona skóra głowy, podanie dożylne, profil bezpieczeństwa, skóra zmieniona chorobowo, wchłanianie ogólnoustrojowe, zdrowa skóra -
Leksykon leków
Produkt leczniczy Nasometin Control zawiera mometazonu furoinian w dawce 50 mikrogramów na dawkę, podawany jako aerozol do nosa w postaci białej jednorodnej zawiesiny. Farmakokinetyka mometazonu charakteryzuje się bardzo niską biodostępnością ogólnoustrojową po podaniu donosowym, wynoszącą mniej niż 1%, co potwierdzono metodą analityczną o czułości 0,25 pg/ml. Minimalne wchłanianie do krwiobiegu skutkuje nieistotną dystrybucją w organizmie, a połknięta podczas aplikacji frakcja ulega intensywnemu metabolizmowi pierwszego przejścia w wątrobie, co dodatkowo ogranicza dostępność substancji czynnej w postaci niezmienionej.
aerozol donosowy, biodostępność ogólnoustrojowa, dolna granica oznaczalności, dystrybucja leku, efekt pierwszego przejścia, glikokortykosteroid, metabolit, metabolizm pierwszego przejścia, metabolizm wątrobowy, mometazon furoinian, Nasometin Control, profil bezpieczeństwa, stężenie ogólnoustrojowe, wchłanianie do krwiobiegu, wchłanianie ogólnoustrojowe -
Leksykon leków
Wynzora to krem zawierający kalcypotriol (50 µg/g) oraz betametazon dipropionian (0,5 mg/g), które po miejscowym zastosowaniu wykazują szybki i znaczny metabolizm ogólnoustrojowy. Kalcypotriol jest głównie wydalany z kałem, a betametazon dipropionian z moczem, co potwierdzono w badaniach na modelach zwierzęcych. Dystrybucja tkankowa różni się dla obu substancji: kalcypotriol akumuluje się głównie w nerkach, natomiast betametazon dipropionian w wątrobie. W badaniu farmakokinetycznym u dorosłych z rozległą łuszczycą stężenia obu substancji i ich metabolitów w osoczu utrzymywały się na poziomie subnanomolowym, często poniżej granicy oznaczalności, co wskazuje na minimalne wchłanianie przezskórne.
betametazonu dipropionian, dolna granica oznaczalności, dystrybucja tkankowa, ekspozycja ogólnoustrojowa, kalcypotriol, łuszczyca pospolita, MC1080, metabolizm, oś podwzgórze-przysadka-nadnercza, populacja pediatryczna, profil farmakokinetyczny, stężenie w osoczu, substancja czynna, wchłanianie przezskórne, właściwości farmakokinetyczne, Wynzora -
Leksykon leków
Mometazonu furoinian, podawany donosowo w postaci aerozolu do nosa (50 mikrogramów/dawkę), charakteryzuje się bardzo niską ogólnoustrojową biodostępnością w osoczu, wynoszącą poniżej 1%. Oznaczenia przeprowadzono za pomocą czułej metody analitycznej z dolną granicą oznaczalności 0,25 pg/ml, co wskazuje na minimalne wchłanianie substancji czynnej do krwiobiegu. Ze względu na tę niską biodostępność, parametry dystrybucji mometazonu furoinianu nie mają istotnego znaczenia klinicznego, gdyż stężenia ogólnoustrojowe są niewykrywalne. Połknięta podczas aplikacji niewielka ilość leku ulega intensywnemu metabolizmowi pierwszego przejścia w wątrobie, co dodatkowo ogranicza biodostępność ogólnoustrojową i przyczynia się do korzystnego profilu bezpieczeństwa przy długotrwałym stosowaniu.
aerozol do nosa, biodostępność ogólnoustrojowa, biodostępność w osoczu, błona śluzowa nosa, dolna granica oznaczalności, działanie miejscowe leku, efekt ogólnoustrojowy, eliminacja leku, metabolizm pierwszego przejścia, metabolizm wątrobowy, Momester Nasal, mometazon furoinian, podanie donosowe, wchłanianie substancji czynnej, wydalanie z moczem, wydalanie z żółcią -
Leksykon leków
Implant ILUVIEN zawierający 190 µg fluocynolonu acetonidu charakteryzuje się minimalną ekspozycją ogólnoustrojową, co potwierdzono w badaniu farmakokinetycznym FAMOUS (C-01-06-002). Stężenie leku w osoczu pozostawało poniżej dolnej granicy oznaczalności testu (<100 pg/ml) od 1. dnia do 36. miesiąca po implantacji. W cieczy wodnistej oka obserwowano maksymalne stężenie fluocynolonu acetonidu w 7. dniu po wszczepieniu, po czym następował stopniowy spadek stężenia w ciągu pierwszych 3-6 miesięcy. Po tym okresie stężenie stabilizowało się i utrzymywało na stałym poziomie aż do 36. miesiąca, co wskazuje na długotrwałe, kontrolowane uwalnianie substancji czynnej i przedłużone działanie terapeutyczne implantu ILUVIEN.
badanie farmakokinetyczne, ciecz wodnista oka, dolna granica oznaczalności, działanie terapeutyczne, ekspozycja ogólnoustrojowa, fluocynolon acetonid, implant ILUVIEN, kontrolowane uwalnianie substancji czynnej, maksymalne stężenie leku, parametr farmakokinetyczny, ponowne leczenie, profil farmakokinetyczny, stężenie substancji czynnej, stężenie w osoczu -
Leksykon substancji czynnych
Ryfamycyna sodowa, substancja czynna produktu Relafalk, charakteryzuje się minimalnym wchłanianiem po podaniu doustnym, co potwierdzają badania farmakokinetyczne u zdrowych ochotników. Po pojedynczej dawce 400 mg, stężenia w osoczu przekraczające 2 ng/ml były wykrywane sporadycznie, co uniemożliwiło pełną analizę farmakokinetyczną. Bezwzględna biodostępność wynosi zaledwie 0,04%, a specjalna formulacja tabletek o zmodyfikowanym uwalnianiu powoduje uwalnianie substancji wyłącznie w jelicie grubym, ograniczając jej absorpcję do krwiobiegu. Ryfamycyna sodowa nie ulega istotnemu metabolizmowi, a jej dystrybucja do tkanek jest znikoma.
absorpcja ogólnoustrojowa, badanie farmakokinetyczne, biodostępność bezwzględna, dolna granica oznaczalności, ekspozycja ogólnoustrojowa, formulacja farmaceutyczna, jelito grube, przemiany metaboliczne w wątrobie, Relafalk, ryfamycyna sodowa, światło jelita, tabletki o zmodyfikowanym uwalnianiu, właściwości farmakokinetyczne, wydalanie nerkowe, wydalanie z kałem
